Αρνητικά Συναισθήματα και Ψυχολογία

Τα αρνητικά συναισθήματα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του σημερινού ανθρώπου. Το δυσάρεστο βίωμά τους έχουν σημαντική επίδραση  στην κατάσταση της μηχανικότητας και της ψυχολογίας. Φόβος, θλίψη, θυμός, ντροπή, άγχος κλπ, δεν είναι απλώς «ενοχλητικές» καταστάσεις αλλά ανεξέλεγκτοι καταστρεπιικοί μηχανισμοί. Όταν τα συναισθήματα αυτά παραμένουν και εκφράζονται ανεμπόδιστα, δεν υπάρχει καμία  πιθανότητα εσωτερικής εργασίας, και όχι μόνο αυτό, αλλά μπορεί να εξελιχθούν σε ψυχολογικές παθήσεις. Περιορίζουν τις  λειτουργίες, θολώνουν την κρίση και διαταράσσουν τις σχέσεις.  Η μη έκφρασής τους  είναι το πρώτο βήμα για την απόκτηση δυνατότητας εσωτερικής εργασίας προς την  αυτογνωσία και αυτοβελτίωση. https://www.tetartosdromos.gr/o-anthropos-genithike-gia-na-ekselixthi/

  Πώς δημιουργούνται και πώς λειτουργούν.

Ο ρόλος των νοητικών στάσεων στη μετάλλαξη των συναισθημάτων.

Τα αρνητικά συναισθήματα συνδέονται με τις σκέψεις που τα συνοδεύουν. Η ψυχή μοιάζει με σύστημα όπου κάθε συναίσθημα συνδέεται με μια σειρά από νοητικές στάσεις, μνήμες και ερμηνείες. Όταν οι σκέψεις γίνονται αρνητικές το συναίσθημα ενισχύεται και η λογική αποδυναμώνεται. Μια μικρή ανησυχία μπορεί να μετατραπεί σε παραλυτικό άγχος όταν συνοδεύεται από σκέψεις όπως “δεν θα τα καταφέρω ή όλοι με απορρίπτουν.” Αυτές οι σκέψεις λειτουργούν σαν μεγεθυντικός φακός που διογκώνει το αρνητικό στοιχείο. Η εσωτερική πραγματικότητα τότε παύει να αντικατοπτρίζει το εξωτερικό περιβάλλον και δημιουργείται ένας φανταστικός κόσμος γεμάτος απειλές,που δεν υπάρχουν. Αυτή η νοητική διαδικασία αποτελεί το πρώτο βήμα προς μια κατάσταση που μοιάζει με παραφροσύνη, όπου το άτομο δεν μπορεί πλέον να εμπιστευτεί την κρίση του. https://www.tetartosdromos.gr/ti-ine-anamnisi-tou-eaftou/

Όταν το συναίσθημα υπερβαίνει τα όρια της πραγματικότητας

Όταν το αρνητικό συναίσθημα γίνεται έντονο, η πραγματικότητα φιλτράρεται μέσα από τον φακό του  φόβου ή της κατάθλιψης. Ένα ουδέτερο βλέμμα μπορεί να εκληφθεί ως εχθρικό, μια απλή καθυστέρηση επικοινωνίας ως απόρριψη, μια μικρή αποτυχία ως απόδειξη ανεπάρκειας. Το άτομο, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, δημιουργεί νοητικά σενάρια που ενισχύουν τη αυτουποτίμηση, και τον αυτο οίκτο. Αυτή η διαδικασία μπορεί να οδηγήσει σε μια μορφή εσωτερικής παραμόρφωσης, οπου η ζωή βιώνεται μέσα από διαρκή ένταση, καχυποψία και αμφιβολία. Σε ακραίες περιπτώσεις ο άνθρωπος μπορεί να χάσει την ικανότητα να ξεχωρίζει ανάμεσα στο τι πραγματικά συμβαίνει και στο τι φοβάται ότι μπορεί να συμβεί. Η ψυχική σταθερότητα αρχίζει να κλονίζεται όταν το συναίσθημα λειτουργεί σαν οδηγός χωρίς την εξισορρόπηση της λογικής.