Διολίσθηση από τη Σκέψη στον Συνειρμό
Στην καθημερινή μας ζωή, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι σκεφτόμαστε συνειδητά. Όμως, αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τη ροή του νου μας, θα δούμε μια παράδοξη μετάλλαξη. Ενώ ξεκινάμε με μια συγκεκριμένη πρόθεση ή μια αρχική πρόταση –για παράδειγμα, τον προγραμματισμό μιας εργασίας– ο νους γρήγορα «γλιστράει». Μετά τις πρώτες λογικές προτάσεις, η σκέψη παύει να είναι ελεγχόμενη και μετατρέπεται σε μια ατέρμονη αλυσίδα συνειρμών. Μια λέξη φέρνει μια ανάμνηση, η ανάμνηση φέρνει ένα συναίσθημα και το συναίσθημα μας οδηγεί σε μια εντελώς άσχετη φαντασίωση. Αυτή η διολίσθηση είναι το πρώτο σημάδι ότι έχουμε χάσει την επαφή με τον «Νου» μας και έχουμε παραδοθεί στη μηχανική ροή ανέλεγκων συνειρμών.
Η Μηχανικότητα ως Ψευδαίσθηση Νοητικής Λειτουργίας
Είναι ζωτικής σημασίας να κατανοήσουμε ότι οι συνειρμοί δεν αποτελούν πραγματική σκέψη, αλλά μια αυτόματη λειτουργία της «μηχανής» μας. Η πραγματική σκέψη απαιτεί επίγνωση, κατεύθυνση και συγκεκριμένο στόχο. Αντίθετα, ο συνειρμός συμβαίνει από μόνος του, χωρίς τη δική μας συμμετοχή. Είναι σαν ένας κινηματογράφος που παίζει ταινίες σε μια άδεια αίθουσα. Όταν είμαστε εγκλωβισμένοι στους συνειρμούς, δεν είμαστε ο «ιδιοκτήτης» του νου μας, αλλά ένας παθητικός θεατής. Αυτή η αυτόματη λειτουργία καταναλώνει τεράστια ποσά ψυχικής ενέργειας, χωρίς να παράγει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, κρατώντας μας δέσμιους σε μια κατάσταση εσωτερικού ύπνου.
Αυτός ο νόμος δείχνει γιατί δεν παρατηρούνται ποτέ ευθείες γραμμές στις δραστηριότητές μας και γιατί, ενώ αρχίζουμε κάτι, συνέχεια κάνουμε κάτι άλλο τελείως δια φορετικό, συχνά το αντίθετο από το πρώτο, αν και δεν το προσέχουμε και εξακολουθούμε να νομίζουμε ότι κάνουμε το ίδιο πράγμα που είχαμε αρχίσει να κάνουμε. Όλα αυτά δεν μπορούν να εξηγηθούν παρά με τη βοήθεια του νόμου της οκτάβας, μαζί με την κατανόηση του ρόλου και της σημασίας των «παύσεων», που αναγκάζουν τη γραμμή της ανάπτυξης της δύναμης να αλλάζει συνέχεια κατεύθυνση, να ακολουθεί μια διακεκομμένη γραμμή, να γυρίζει κυκλικά, να γίνεται το ίδιο της το αντίθετο κ.λπ. Για να ολοκληρώνει ο άνθρωπος μία πράξη πρέπει σε σεγκεκριμένες φάσεις της πορείας κάθε πράξεις να εντείνει τις προσπάθειες και να επαναφέρει στην ευθεία την οκτάβα(πράξη)
