Διολίσθηση από τη Σκέψη στον Συνειρμό
Στην καθημερινή μας ζωή, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι σκεφτόμαστε συνειδητά. Όμως, αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τη ροή του νου μας, θα δούμε μια παράδοξη μετάλλαξη. Ενώ ξεκινάμε με μια συγκεκριμένη πρόθεση ή μια αρχική πρόταση –για παράδειγμα, τον προγραμματισμό μιας εργασίας– ο νους γρήγορα «γλιστράει». Μετά τις πρώτες λογικές προτάσεις, η σκέψη παύει να είναι ελεγχόμενη και μετατρέπεται σε μια ατέρμονη αλυσίδα συνειρμών. Μια λέξη φέρνει μια ανάμνηση, η ανάμνηση φέρνει ένα συναίσθημα και το συναίσθημα μας οδηγεί σε μια εντελώς άσχετη φαντασίωση. Αυτή η διολίσθηση είναι το πρώτο σημάδι ότι έχουμε χάσει την επαφή με τον «Νου» μας και έχουμε παραδοθεί στη μηχανική ροή ανέλεγκων συνειρμών.
Η Μηχανικότητα ως Ψευδαίσθηση Νοητικής Λειτουργίας
Είναι ζωτικής σημασίας να κατανοήσουμε ότι οι συνειρμοί δεν αποτελούν πραγματική σκέψη, αλλά μια αυτόματη λειτουργία της «μηχανής» μας. Η πραγματική σκέψη απαιτεί επίγνωση, κατεύθυνση και συγκεκριμένο στόχο. Αντίθετα, ο συνειρμός συμβαίνει από μόνος του, χωρίς τη δική μας συμμετοχή. Είναι σαν ένας κινηματογράφος που παίζει ταινίες σε μια άδεια αίθουσα. Όταν είμαστε εγκλωβισμένοι στους συνειρμούς, δεν είμαστε ο «ιδιοκτήτης» του νου μας, αλλά ένας παθητικός θεατής. Αυτή η αυτόματη λειτουργία καταναλώνει τεράστια ποσά ψυχικής ενέργειας, χωρίς να παράγει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, κρατώντας μας δέσμιους σε μια κατάσταση εσωτερικού ύπνου.
Αυτός ο νόμος δείχνει γιατί δεν παρατηρούνται ποτέ ευθείες γραμμές στις δραστηριότητές μας και γιατί, ενώ αρχίζουμε κάτι, συνέχεια κάνουμε κάτι άλλο τελείως δια φορετικό, συχνά το αντίθετο από το πρώτο, αν και δεν το προσέχουμε και εξακολουθούμε να νομίζουμε ότι κάνουμε το ίδιο πράγμα που είχαμε αρχίσει να κάνουμε. Όλα αυτά δεν μπορούν να εξηγηθούν παρά με τη βοήθεια του νόμου της οκτάβας, μαζί με την κατανόηση του ρόλου και της σημασίας των «παύσεων», που αναγκάζουν τη γραμμή της ανάπτυξης της δύναμης να αλλάζει συνέχεια κατεύθυνση, να ακολουθεί μια διακεκομμένη γραμμή, να γυρίζει κυκλικά, να γίνεται το ίδιο της το αντίθετο κ.λπ. Για να ολοκληρώνει ο άνθρωπος μία πράξη πρέπει σε σεγκεκριμένες φάσεις της πορείας κάθε πράξεις να εντείνει τις προσπάθειες και να επαναφέρει στην ευθεία την οκτάβα(πράξη)
Ο Φαύλος Κύκλος και το Θόλωμα του Νου
Ο Ρόλος των Συνειδητών Σκοπών
Ένα σημαντικό καθήκον του σκοπού είναι να θέτει και χρονικά όρια στην προσπάθεια. Η εργασία χρειάζεται διακοπές, ώστε το άτομο να μπορεί να ανασυντάσσεται, να ανανεώνει την ενέργειά του και να επιστρέφει με καθαρότερη προσοχή. Η παύση δεν είναι διακοπή της πορείας, αλλά μέρος της. Είναι η στιγμή που επιλέγουμε να επιστρέψουμε στη Ανάμνηση του Εαυτού. Αυτή η παύση λειτουργεί ως ένα «σοκ» στη μηχανικότητα. Χωρίς σκόπιμα χρονικά όρια,η προσπάθεια θα παρεκκλίνει. Ο άνθρωπος κάτω από τους συνειρμούς είτε υπερβάλλει είτε εγκαταλείπει, χάνοντας τη σωστή ισορροπία.
Η Τέχνη και η Φύση ως Πηγές Ανώτερης Ενέργειας
Οι φυσικές εντυπώσεις, όπως η θέα ενός τοπίου, αλλά και η οπτική επαφή με ένα ποιοτικό πίνακα τέχνης, μπορούν να λειτουργήσουν ως μέσα υποστήριξης. Δημιουργούν ένα πεδίο εντυπώσεων υψηλής συναισθηματικής ενέργειας και επίγνωσης. Αυτό απομακρύνει τον άνθρωπο από μηχανικό θόρυβο του νου. Η επαφή με τέτοιου είδους εντυπώσεις βοηθά στη αποτροπή των αυτόματων συνειρμών και μειώνει την τάση ταύτισης με αυτούς. Παράλληλα, η συνειδητή επιλογή του περιβάλλοντος γίνεται ένας ακόμη σημαντικός σκοπός. Το περιβάλλον επηρεάζει άμεσα την ποιότητα των εντυπώσεων και της ενέργειας που λαμβάνονται και, κατά συνέπεια, την εσωτερική του κατάσταση. Έτσι ο άνθρωπος αποκτά τη δυνατότητα να διακόπτει τους συνειρμούς του επιτρέποντας στην Ουσία μας να αναπνεύσει και να κυριαρχήσει ξανά.
