Συνηθίζουμε να βλέπουμε την ψυχολογία ως μια επιστήμη που μελετά «τους άλλους». Ομως οι γνώσεις μας στον τομέα της ψυχολογίας δεν είναι αρκετές. Υπάρχει πραγματική γνώση σε κάποιο σύστημα που γνωρίζουν ακριβώς αυτό που θέλουμε να μάθουμε. Στο σύστημα αυτό η ψυχολογία του ανθρώπου δεν μπορεί να μελετηθεί έξω από τον εαυτό του. Ο άνθρωπος πρέπει να μελετήσει τον εαυτό του. Έτσι αρχίζουμε με τον εξής ορισμό: ψυχολογία είναι η μελέτη του εαυτού. Αλλά δεν έχουμε μεθόδους μελέτης του εαυτού μας και επίσης έχουμε εμπόδια για αυτή την μελέτη, διότι έχουμε πολλές λανθασμένες ιδέες για τον εαυτό μας. Πρέπει να απαλλαγούμε από τις λανθασμένες ιδέες, και να βρούμε μεθόδους για να μελετήσουμε τον εαυτό μας.
Λανθασμένη Άποψη της Εξέλιξης
Η μελέτη του ανθρώπου συνδέεται στενά με την ιδέα της εξέλιξης του ανθρώπου. Συνήθως η λέξη εξέλιξη, προϋποθέτει ένα είδος μηχανικής εξέλιξης. Ορισμένα πράγματα με γνωστούς ή άγνωστους νόμους, μεταμορφώνονται σε άλλα πράγματα και αυτά τα άλλα πράγματα μεταμορφώνονται πάλι σε άλλα. Αλλά από την άποψη του συστήματος αυτού δεν υπάρχει τέτοια εξέλιξη για τον άνθρωπο, ούτε υπήρξε ποτέ. Η εξέλιξη του ανθρώπου, μπορεί να είναι μόνο αποτέλεσμα γνώσης και προσπάθειας. Όσο ο άνθρωπος γνωρίζει μόνο αυτά που μπορεί να γνωρίζει με το συνηθισμένο, μηχανικό τρόπο, δεν υπάρχει εξέλιξη.
Τα πολλά “εγώ” η Πολλαπλότητά μας
Όταν, αρχίσουμε να μελετάμε τον εαυτό μας συναντάμε τη λέξη που χρησιμοποιούμε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, και αυτή είναι η λέξη εγώ. Λέμε εγώ κάνω, εγώ κάθομαι, εγώ αισθάνομαι, εγώ συμπαθώ ,εγώ αντιπαθώ κ.λ.π, και το καθένα από αυτά τα εγώ,διεκδικεί την αποκλειστικότητα της ολοτητας μας, πιστεύουμε ότι εκφράζει ολόκληρη την ολότητά μας. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ψευδαισθηση μας, να νομίζουμε πως είμαστε ένας όταν στην πραγματικότητα μιλάει ένα εγώ, εμείς υποθέτουμε ότι είναι πάντα το ίδιο, ενώ στην πραγματικότητα είμαστε εκατοντάδες διαφορετικά εγώ. Όλα αυτά τα “εγώ”δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Τη μια στιγμή μιλάει το ένα μου τμήμα και την άλλη στιγμή μιλάει ένα εντελώς διαφορετικό μου τμήμα. Δεν έχουμε ένα κυρίαρχο εγώ, έναν συντονιστή. Τα εγώ αλλάζουν συνέχεια, το ένα πνίγει το άλλο, το ένα αντικαθιστά το άλλο και όλη αυτή η πάλη αποτελεί την εσωτερική μας ζωή. Τό ένα εγώ προγραμματίζει κάτι, αλλά, ένα άλλο εγω πρέπει να το κάνει.
Συνασθηματικό και Διανοητικό κέντρο
Συνεχίζοντας τη μελέτη του εαυτού, καταλαβαίνουμε την ανάγκη να κατανοήσουμε τις λειτουργίες και τις διαιρέσεις των λειτουργιών μας. Η συνηθισμένη ιδέα που έχουμε για τις διαιρέσεις αυτές είναι εντελώς λανθασμένη. Γνωρίζουμε τη διαφορά ανάμεσα στη διανοητική και τη συναισθηματική λειτουργία. Όταν συζητάμε ή σκεφτόμαστε, διάφορα θέματα, τα συγκρίνουμε, επινοούμε εξηγήσεις, αυτά είναι διανοητική εργασία. Ενώ η αγάπη, το μίσος, ο φόβος, η καχυποψία, ανήκουν στη συναισθηματική λειτουργία. Αλλά συχνά, μπερδεύουμε τη διανοητική με τη συναισθηματική λειτουργία. Υπάρχει τεράστια διαφορά στην ταχύτητα τους, που έτσι μπορούμε να διακρίνουμε το γρήγορο συναισθηματικό κέντρο από το πολύ αργό διανοητικό κέντρο.
Ενστικτώδες και Κινητικό Κέντρο
Υπάρχουν δύο ακόμα λειτουργίες που κανένα σύστημα συνηθισμένης ψυχολογίας δεν διαιρεί και δεν κατανοεί με το σωστό τρόπο. Η ενστικτώδης και η κινητική λειτουργία. Η ενστικτώδης αναφέρεται στην εσωτερική εργασία του οργανισμού, χώνεψη της τροφής, χτύπημα της καρδιάς, αναπνοή, επίσης οι συνηθισμένες αισθήσεις, όραση, ακοή, όσφρηση, γεύση, αφή, η αίσθηση του κρύου και του ζεστού και, τα παρόμοια. Αυτά αποτελούν τις ενστικτώδεις λειτουργίες. Από τις εξωτερικές κινήσεις τα αντανακλαστικά ανήκουν στην κινητική λειτουργία. Είναι πολύ εύκολο να διακρίνουμε τις ενστικτώδεις από τις κινητικές λειτουργίες. Δεν χρειάζεται να μάθουμε τίποτα απ’ όσα ανήκουν στην ενστικτώδη λειτουργία. Γεννιόμαστε με την ικανότητα να χρησιμοποιούμε όλες τις ενστικτώδεις λειτουργίες. Οι κινητικές λειτουργίες, από το άλλο μέρος, πρέπει όλες να μαθαίνονται, το παιδί μαθαίνει να βαδίζει, να γράφει, να μιλάει, να παίζει. Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις δύο λειτουργίες, επειδή δεν υπάρχει τίποτε έμφυτο στις κινητικές λειτουργίες, ενώ οι ενστικτώδεις λειτουργίες είναι όλες έμφυτες.
