Η έννοια της ηθικής

Η ηθική είναι το πεδίο που πραγματεύεται το ερώτημα του καλού και του κακού στη ζωή του ανθρώπου. Δεν μπορείτε να βρείτε μόνοι σας τι είναι καλό και τι είναι κακό. Οι άνθρωποι αναζητούν την απάντηση στο πρόβλημα αυτό από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος και δεν την έχουν βρει ακόμη. Αν μπορούσατε να βρείτε μόνος σας τι είναι καλό και κακό, θα μπορούσατε να βρείτε και όλα τα άλλα. Όχι· αυτό πρέπει να το μάθετε, όπως και πολλά άλλα που πρέπει να μαθαίνονται. Μόνο όταν εκτιμήσετε την αξία της ανάμνησης του εαυτού, αρχίζετε να έχετε σωστές αξίες και μπορείτε να κρίνετε. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που κάνει κανείς κάτι σκόπιμα, γνωρίζοντας ότι είναι κακό, αλλά δεν είναι αρκετά δυνατός για να το σταματήσει, διότι όλες οι ενέργειές σας είναι μηχανικές, και το ” σκόπιμα”  δεν σημαίνει συνειδητά τα πράγματα απλώς συμβαίνουν. Εμείς θέλουμε να έχουμε επίγνωση σε αυτά που κάνουμε, και η ανάμνηση του εαυτού είναι αυτό που θα μας την δημιουργήσει.

Η συνείδηση ως εσωτερική φωνή

Η ηθική αρχίζει όταν έχει κανείς το αίσθημα του καλού και του κακού στις δικές του πράξεις, και είναι ικανός να απαρνηθεί αυτό που θεωρεί κακό, και να κάνει αυτό που θεωρεί καλό. Αν πάρετε την ουσία των συνηθισμένων ηθικών κανόνων δεν θα βρείτε τίποτα που να διαφέρει από το σύστημα. Παράδειγμα, οι κανόνες στις ανθρώπινες σχέσεις, είναι απλοί: μην κάνεις στους άλλους αυτό που δεν θα ήθελες να σου κάνουν. Είναι σαφέστατο, και το σύστημα το αποδέχεται πλήρως. Ο νους μας δεν έχει συνηθίσει να σκέφτεται αυτό σε σχέση με τη συνειδητότητα, Υπάρχει ένα ηθικό κριτήριο που χαρακτηρίζει το σύστημα, είναι η σχέση της μηχανικότητας προς τη συνειδητότητα. Αυτό σημαίνει ότι μερικά πράγματα που κάνουμε τώρα μηχανικά, πρέπει να γίνουν συνειδητά. Η συνείδηση είναι το συναισθηματικό τμήμα της συνειδητότητας και η αίσθηση της αλήθειας που μας υπενθυμίζει συνεχώς το σωστό και το λάθος. Δεν είναι κάτι που μπορούμε να αγνοήσουμε· ακόμα και όταν επιλέγουμε να ακολουθήσουμε τα πάθη μας, η συνείδηση παραμένει παρούσα.

Η σχέση ηθικής και συνείδησης

Αυτό που πρέπει να κατανοηθεί από την αρχή, είναι το ότι ο άνθρωπος πρέπει να αρχίσει με μια ορισμένη αίσθηση του καλού και του κακού, διαφορετικά δεν μπορεί να γίνει τίποτε. Η ηθική είναι πάντοτε διαφορετική, αλλά το ηθικό συναίσθημα είναι μόνιμο. Αν οι άνθρωποι δεν έχουν ηθικό συναίσθημα, είναι ανώφελο να τους μιλάει κανείς. Όλα όσα είναι γνωστά στη συνηθισμένη ηθική είναι γεμάτα από ανακολουθίες. Αν σκεφτείτε το πρόβλημα αυτό, θα καταλάβετε ότι παρά τις εκατοντάδες ηθικά συστήματα και διδασκαλίες, ο άνθρωπος δεν μπορεί να πει τι είναι καλό και τι είναι κακό, διότι οι ηθικές αξίες αλλάζουν, δεν υπάρχει τίποτε μόνιμο σ’ αυτές. Σκοπός του συστήματος αυτού είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο στη συνείδηση. Η συνείδηση είναι μια ορισμένη ικανότητα που υπάρχει σε κάθε κανονικό άνθρωπο.

Προκλήσεις της εποχής μας

 Η συνείδηση είναι μια κατάσταση στην οποία αν βρεθούμε, δεν μπορούμε να κρύμουμε: τίποτε από τον εαυτό μας, και πρέπει να αναπτυχθεί στον άνθρωπο. Πρέπει κανείς να είναι δύσπιστος με τη συνηθισμένη ηθική, και πρέπει να καταλάβει ότι δεν υπάρχει τίποτε το γενικό ή σταθερό στις συνηθισμένες ηθικές αρχές, διότι αυτές αλλάζουν ανάλογα με τους κανόνες ηθικής συμπεριφοράς, τον τόπο και το χρόνο. Και πρέπει να καταλάβει την αναγκαιότητα του αντικειμενικού καλού και κακού. Σύμφωνα με τη στάση τους απέναντι στην ιδέα του καλού και του κακού, οι άνθρωποι μπορούν να διαιρεθούν σε δύο κατηγορίες. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν καθόλου την αίσθηση του καλού και του κακού και το μόνο που έχουν είναι η ιδέα του ευχάριστου και του δυσάρεστου, αυτού που συμφέρει και αυτού που δεν συμφέρει. Και υπάρχουν άλλοι που έχουν μια αίσθηση του καλού και του κακού, χωρίς στην πραγματικότητα να ξέρουν τι είναι καλό και τι είναι κακό.Οι άνθρωποι της δεύτερης κατηγορίας μπορούν να ενδιαφερθούν για την προσωπική τους βελτίωση και την συνείδηση.

Συνείδηση ως τρόπος ζωής

Η ηθική και η συνείδηση είναι ο τρόπος με το οποίο που ζούμε. Η συνείδηση είναι μια κατάσταση στην οποία αν βρεθούμε, δεν μπορούμε να κρύμουμε: τίποτε από τον εαυτό μας, και πρέπει να αναπτυχθεί στον άνθρωπο. Η ανάπτυξη αυτή είναι παράλληλη και ταυτόχρονη με την ανάπυξη τηςσυνειδητότητας. Δεν μπορούμε να πούμε πως δεν την έχουμε· επομένως δεν σημαίνει να αναπτύξουμε κάτι που δεν υπάρχει μέσα μας· μόνο που στη ζωή βρίσκεται στα παρασκήνια, είναι πολύ βαθιά θαμμένη μέσα μας και κοιμάται. Στη συνηθισμένη ζωή μπορεί να ξυπνήσει για λίγο, και όταν ξυπνήσει, ιδιαίτερα στην αρχή, φέρνει πάντοτε πόνο, διότι είναι πολύ δυσάρεστο να αντικρίζει κανείς την αλήθεια για τον εαυτό του. Μπορούμε να πούμε πως ορισμός της συνείδησης είναι μια συναισθηματική αίσθηση της αλήθειας σε ένα δεδομένο θέμα. Καμιά φορά οι άνθρωποι έχουν μια συναισθηματική αίσθηση της αλήθειας – άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Αυτό είναι συνείδηση, αλλά η απουσία ανάμνησης του εαυτού από τη μία και η ταύτιση και φαντασία από την άλλη, μας αποκλείουν από τις στιγμές αυτές της συνείδησης.