Παραγκωνισμός της Ουσίας
Στην εποχή μας παρατηρούμε μια σαφή στροφή: τα φυσικά ταλέντα, τα “χαρίσματα” που λέγαμε όταν άνθιζαν, σήμερα παραχώρησαν τη θέση τους στις δεξιότητες. Η ζωή έχει καθοδική πορεία, άνθρωποι εγκατέλειψαν την ύπαιθρο και κατηφόρησαν στις πόλεις. Εκεί, ανέπτυξαν την προσωπικότητα, και μαζί πολά αρνητικά συναισθήματα τα οποία εμποδίζουν την ουσία να παραμείνει ενεργητική. Η Θεϊκή ουσία μας μπορούσε να αφομοιώνει τα σοκ που δέχονταν, η προσωπικότητα δεν μπορεί να αφομοιώσει, αλλά τα ανταποδίδει με αρνητικότητα και αλαζονεία.
Ανάμνηση του εαυτού: η επιστροφή στην ουσία.
Η ανάμνηση του εαυτού είναι η εσωτερική διαδικασία που αφυπνίζει την ουσία και δημιουργεί έναν συνειδητό Εαυτό,ο οποίος δημιουργήται μέσα στην ουσία. Αυτό έχει σαν συνέπεια να ζωντανέψουν όλες οι λειτουργίες που περικλείοντα στην η ουσία μας, όπως “αφέλεια-παιδικότητα-ταλέντα-
«Μια ψηφιακή ομάδα μελέτης και εφαρμογής του Συστήματος των Γ. Γκουρτζίεφ και Π. Ουσπένσκυ στην καθημερινή ζωή. Η συνειδητή εξέλιξη ξεκινά από την αυτοπαρατήρηση.»
Προσωπικότητα μία μηχανική κατασκευή.
Η προσωπικότητα είναι σύνολο από συνήθειες, πεποιθήσεις και μηχανισμούς που διαμορφώθηκαν μέσα από τη μίμηση και εμπειρίες. Από την παιδική ηλικία υιοθετούμε τρόπους συμπεριφοράς και αντίδρασης για να γίνουμε αποδεκτοί στο περιβάλλον μας. Με τον καιρό, αυτές γίνονται στέρεες και σχηματίζουν την φανταστική εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Ωστόσο, πίσω από αυτή την προσωπικότητα υπάρχει μια βαθύτερη, παλαιά ύπαρξη, η “θεϊκή ουσία”. Για να διαπεράσουμε την προσωπικότητα και να φτάσουμε στην ουσία, χρειάζεται η ανάμνηση του εαυτού με ταυτόχρονη αυτοπαρατήρηση. Όταν με την ανάμνηση του εαυτού βιώνουμε τον εαυτό μας, μπορούμε να παρατηρούμε τις μηχανικές του αντιδράσεις. Τότε έχουμε την δυνατότητα να μελετήσουμε αυτούς τους μηχανισμούς, και να εργαστούμε μαζί τους, να τους σταματήσουμε, και να κάνουμε τα πράγματα με προσοχή, σκόπιμα, συνειδητά.
Η πρακτική της αυτοπαρατήρησης.
Η ανάμνηση του εαυτού δεν είναι θεωρητική έννοια, αλλά βιωματική πρακτική. Χρειάζεται απλά άσκηση, προσπάθεια της ανάμνησης του εαυτού, δεν είναι μία μηχανική πράξη,είναι σκόπιμη, συνειδητή προσπάθεια,και μάλιστα αυτή είναι η βασική προσπάθεια για την αφύπνιση. Η φύση δίνει στον άνθρωπο δυνατότητες, αλλά δεν αναπτύσσει αυτές τις δυνατότητες.Την ανάπτυξη του πρέπει να την κάνει μόνος του. Κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορούμε να ρωτάμε: «Είμαι παρών αυτή τη στιγμή;» Αυτή η ερώτηση λειτουργεί σαν αφύπνιση, από τον λήθαργο που βρισκόμαστε. Η πρακτική αυτή μας επιτρέπει να βλέπουμε καθαρότερα τους μηχανισμούς της προσωπικότητας.
Η Ζωή με την Ουσία.
Όταν η ανάμνηση του εαυτού βαθαίνει, βιώνουμε στιγμές αυθεντικής παρουσίας. Η ουσία δεν είναι κάτι που αποκτούμε, αλλά κάτι που αποκαλύπτεται όταν απομακρύνεται η φανταστική μας εικόνα και οι ταυτίσεις, πάντα με την ανάμνηση του εαυτού. Είναι μια κατάσταση αυτοεπίγνωσης, απλότητας και εσωτερικής γαλήνης. Από αυτή τη θέση,οι πράξεις μας γίνονται πιο συνειδητές και οι σχέσεις πιο αληθινές. Δεν λειτουργούμε πλέον μέσα από αυτόματους μηχανισμούς, αλλά από μια βαθύτερη κατανόηση του ποιοι είμαστε. Η επιστροφή προς την ουσία απαιτεί προσπάθειες επί μακρύ χρόνο. Ωστόσο, η ανταμοιβή είναι η αίσθηση εσωτερικής πληρότητας και ενότητας. Η ανάμνηση του εαυτού γίνεται τότε άσκηση “ζωής ή ύπνου”, μια συνεχής επιστροφή στο κέντρο της ύπαρξής μας. ‘Μόνο αυτοί που θα γίνουν σαν τα παιδιά θα γνωρίσουν τη βασιλεία των ουρανών” Μόνο όσοι βιώνουν την ουσία τους θα βιώσουν τα ανώτερα τους κέντρα. Χριστός.
Είμαστε φτιαγμένοι ώστε να μπορούμε να ζούμε σε τέσσερις καταστάσεις συνειδητότητας, αλλά χρησιμοποιούμε μόνο δύο,τη μία όταν κοιμόμαστε και την άλλη αυτή που είμαστε στην τωρινή μας κατάσταση.Η τρίτη κατάσταση είναι η συνειδητότητα του εαυτού. Χρειάζεται αρκετός χρόνος και συχνών προσπαθειών για να αναγνωρίσουμε ότι δεν είμαστε ενσυνείδητοι, αλλά ότι έχουμε δυνατότητα να γίνουμε ενσυνείδητοι.
