Παραγκωνισμός της Ουσίας
Στην εποχή μας παρατηρούμε μια σαφή στροφή: τα φυσικά ταλέντα, τα “χαρίσματα” που λέγαμε κάποτε όταν άνθιζαν, σήμερα παραχώρησαν τη θέση τους στις δεξιότητες. Η ζωή έχει καθοδική πορεία, άνθρωποι εγκατέλειψαν την ύπαιθρο και κατηφόρισαν στις πόλεις. Εκεί, ανέπτυξαν ακόμα περισσότερο την προσωπικότητα, η οποία είναι γεμάτη αρνητικά συναισθήματα και ψέμα. Αυτά δημιουργούν ένα τοίχος μπροστά από την ουσία και η ουσία δεν τρέφετε και δεν αναπτύσεται.
Ανάμνηση του εαυτού: η επιστροφή στην ουσία.
Η ανάμνηση του εαυτού είναι η εσωτερική διαδικασία που αφυπνίζει την ουσία και δημιουργεί έναν συνειδητό Εαυτό μέσα στην ουσία. Αυτό έχει σαν συνέπεια να ζωντανέψουν όλες οι λειτουργίες που περικλείοντα στην ουσία μας, όπως “αφέλεια-παιδικότητα-όλα τα ταλέντα- ( βλέπουμε ότι βρίσκονται με το σταγονόμετρο πια τα ταλέντα σε κάθε χώρο),
«Μια ψηφιακή ομάδα μελέτης και εφαρμογής του Συστήματος των Γ. Γκουρτζίεφ και Π. Ουσπένσκυ στην καθημερινή ζωή. Η συνειδητή εξέλιξη ξεκινά από την αυτοπαρατήρηση.»
Προσωπικότητα μία μηχανική κατασκευή.
Η προσωπικότητα είναι σύνολο από συνήθειες, πεποιθήσεις, και σκέψεις που διαμορφώθηκαν μέσα από τη μίμηση και δασκαλέματα.
Η προσωπικότητα είναι ισχυρή, που σημαίνει, ισχυρή επίδραση αυτού που δεν είναι δικό μας, αυτού που έχουμε αποκτήσει, τα λόγια άλλων, οι απόψεις και οι θεωρίες άλλων. Αυτά σχηματίζουν ένα χοντρό κέλυφος γύρω από την ουσία ώστε τίποτε δεν μπορεί να διαπεράσει τη προσωπικότητα και να φτάσει στην ουσία, να φτάσει σ’ αυτό που είμαστε,
Έτσι, ουσία δεν μπορεί να αναπτυχθεί, για να μπορέσει να αναπτυχθεί, πρέπει να γίνει πιο διαφανής η προσωπικότητα και να μπορέσουν να την διαπεράσουν οι εντυπώσεις και οι επιδράσεις γιαι να φτάσουν στην ουσία, έτσι η ουσία θα αναπτύσσεται.
Η προσωπικότητα δημιουργείται πάνω σε πολλές λανθασμένες βάσεις, για αυτό πρέπει να εκπαιδευτεί και να ελέγχετε. Πρέπει μάθει να ενεργεί σύμφωνα με τους σκοπού μας. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα σωστό στην προσωπικότητά μας. Υπάρχει πολύ ψέμα, που μας ξεγελάει, φαντασία, και αρνητικά συναισθήματα. Όλα αυτά πρέπει να διορθωθούν, τότε μόνο θα λειτουργούμε όπως θα ‘πρεπε.
Η πρακτική της αυτοπαρατήρησης.
Η ανάμνηση του εαυτού δεν είναι θεωρητική έννοια, αλλά βιωματική πρακτική. Χρειάζεται άσκηση, επανάληψη και προσπάθεια της ανάμνησης του εαυτού. Δεν είναι μία μηχανική πράξη, είναι σκόπιμη, συνειδητή προσπάθεια, και μάλιστα αυτή είναι η βασική προσπάθεια για την αφύπνιση. Η φύση δίνει στον άνθρωπο δυνατότητες, αλλά δεν αναπτύσσει αυτές τις δυνατότητες.Την ανάπτυξη του πρέπει να την κάνει μόνος του. Κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορούμε να ρωτάμε: «Έχω επίγνωση αυτή τη στιγμή;» Αυτή η ερώτηση λειτουργεί σαν αφύπνιση, από τον λήθαργο που βρισκόμαστε. Η πρακτική αυτή μας επιτρέπει να βλέπουμε καθαρότερα τους μηχανισμούς της προσωπικότητας.
Η Ζωή με την Ουσία.
Όταν η ανάμνηση του εαυτού βαθαίνει, βιώνουμε στιγμές αυθεντικής παρουσίας. Η ουσία δεν είναι κάτι που αποκτούμε, αλλά κάτι που αποκαλύπτεται όταν απομακρύνεται η φανταστική μας εικόνα και οι ταυτίσεις. Αυτά γίνονται πάντα με την ανάμνηση του εαυτού. Είναι μια κατάσταση αυτοεπίγνωσης, απλότητας και εσωτερικής γαλήνης. Από αυτή τη θέση,οι πράξεις μας γίνονται σκόπιμες, συνειδητές και οι σχέσεις πιο αληθινές. Δεν λειτουργούμε πλέον μέσα από αυτόματους μηχανισμούς, αλλά από μια βαθύτερη κατανόηση του ποιοι είμαστε. Η επιστροφή προς την ουσία απαιτεί προσπάθειες επί μακρύ χρόνο. Ωστόσο, η ανταμοιβή είναι η αίσθηση εσωτερικής πληρότητας και ενότητας. Η ανάμνηση του εαυτού γίνεται τότε άσκηση “ζωής ή ύπνου”, μια συνεχής επιστροφή στο κέντρο της ύπαρξής μας. “Μόνο αυτοί που θα γίνουν σαν τα παιδιά θα γνωρίσουν τη βασιλεία των ουρανών” Μόνο όσοι βιώνουν την ουσία τους θα βιώσουν τα ανώτερα τους κέντρα. Χριστός.
Είμαστε φτιαγμένοι ώστε να μπορούμε να ζούμε σε τέσσερις καταστάσεις συνειδητότητας, αλλά χρησιμοποιούμε μόνο δύο,τη μία όταν κοιμόμαστε και την άλλη αυτή που είμαστε στην τωρινή μας κατάσταση.Η τρίτη κατάσταση είναι η συνειδητότητα του εαυτού. Χρειάζεται αρκετός χρόνος και συχνών προσπαθειών για να αναγνωρίσουμε ότι δεν είμαστε ενσυνείδητοι, αλλά ότι έχουμε δυνατότητα να γίνουμε ενσυνείδητοι.
