Εργασία πάνω στη θέληση
Η αδύναμη θέληση του ανθρώπου
Ο άνθρωπος πιστεύει ότι έχει θέληση, όμως στην πραγματικότητα η θέλησή του είναι σπασμένη σε πολλά κομμάτια. Κάθε “εγώ” έχει τη δική του επιθυμία, τη δική του στάση, τις δικες του απωθήσεις και αυτά συγκρούονται μεταξύ τους. Ένα εγώ θέλει να εργαστεί, ένα άλλο θέλει να ξεκουραστεί, ένα τρίτο να αποδείξει κάτι. Έτσι ο άνθρωπος ζει μέσα σε μια εσωτερική αναρχία, χωρίς κά;ποιο από τα εγώ να συναντηθεί με τα άλλα. Δεν μπορεί να ολοκληρώσει τίποτα γιατί η θέλησή του είναι μία συνεχόμενη εναλαγή των επιθυμιών του.Από στιγμή σε στιγμή. Λέει “θα το κάνω” και λίγο μετά το ξεχνά. Αυτή η κατάσταση δείχνει ότι δεν υπάρχει ενότητα μέσα του. Η θέληση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς εσωτερική συνοχή. Είναι αποτέλεσμα της αυτοανάμνησης, όχι της επιθυμίας. Η εργασία πάνω στη θέληση αρχίζει με την κατανόηση της διαίρεσής μας, με την παρατήρηση του πώς χανόμαστε μέσα σε αντιφατικές παρορμήσεις που δεν ελέγχουμε.
https://www.tetartosdromos.gr/sindesi-me-ta-anotera-kentra/
Η συνειδητή θέληση και η μηχανική επιθυμία
Η θέληση διαφέρει ριζικά από την επιθυμία. Η επιθυμία είναι μηχανική, γεννιέται από εξωτερικά ερεθίσματα, από συναισθηματικές αντιδράσεις ή συνήθειες. Θέλουμε κάτι γιατί μας ελκύει ή γιατί μας απωθεί. Αυτή η θέληση είναι συνισταμένη των επιθυμιών. Μόλις αλλάξει η εντύπωση, αλλάζει και η θέληση μας. Η σκόπιμη θέληση όμως δεν εξαρτάται από τις περιστάσεις. Πηγάζει από βαθύτερη κατανόηση, από τηεπίγνωση. Δεν έχει να κάνει με το “να παίρνω αυτό που θέλω”, αλλά με το “να μπορώ να είμαι παρών ενώ θέλω”. Όταν ο άνθρωπος βλέπει καθαρά τις μηχανικές του επιθυμίες, χωρίς να τις ακολουθεί τυφλά, κάτι μέσα του αρχίζει να δυναμώνει. Αυτή η δύναμη της παρατήρησης είναι η ρίζα της πραγματικής θέλησης, γιατί του δίνει τη δυνατότητα επιλογής ανάμεσα στο αυτόματο και στο συνειδητό.
Η πειθαρχία ως μέσο εσωτερικής ενίσχυσης
Η εργασία πάνω στη θέληση απαιτεί πειθαρχία, όχι με τη μορφή καταπίεσης, αλλά ως σταθερή προσπάθεια να θυμόμαστε τον εαυτό μας. Κάθε φορά που ο άνθρωπος ενεργεί ενάντια στη μηχανικότητά του, δυναμώνει τη θέλησή του. Όταν αντιστέκεται στην οκνηρία, στην παρόρμηση, στη συνήθεια, και επιλέγει συνειδητά να ενεργήσει, ενισχύει τον εσωτερικό του άξονα. Η πειθαρχία είναι η εκπαίδευση της ενέργειας, η μετατροπή της διάσπαρτης προσοχής σε εστιασμένη δύναμη. Μικρές πράξεις συνειδητής προσπάθειας έχουν μεγάλη σημασία: να ολοκληρώνουμε αυτό που αρχίζουμε, να κρατάμε το λόγο μας, να παρατηρούμε τις αντιδράσεις μας χωρίς να παρασυρόμαστε. Μέσα από αυτή τη σταθερή εργασία, η θέληση παύει να είναι αδύναμη επιθυμία και γίνεται ικανότητα ελέγχου της προσοχής, ικανότητα κατεύθυνσης της ενέργειας προς έναν σκοπό που ο ίδιος ο άνθρωπος έχει συνειδητά επιλέξει.
https://www.tetartosdromos.gr/anaptiksi-tis-ousias-simeni-siriknosi-tis-prosopikotitas/
Η σχέση της θέλησης με τη συνείδηση
Η πραγματική θέληση δεν είναι ιδιότητα των εγώ αλλά της εργασίας. Το εγώ επιθυμεί, η εργασία κατευθύνει. Όσο ο άνθρωπος ζει μηχανικά, η θέλησή του ανήκει στα μέρη του, όχι στο σύνολο. Κάθε εγώ λέει “εγώ θέλω” και το αποτέλεσμα είναι χάος. Όταν όμως ο άνθρωπος αρχίζει να θυμάται τον εαυτό του, να βιώνει την παρουσία του, δημιουργείται ένα κέντρο μέσα του που μπορεί να κατευθύνει τα μέρη. Αυτή η εργασία είναι η πηγή της πραγματικής θέλησης. Από εκεί πηγάζει η δύναμη να πει “ναι” ή “όχι” με πλήρη επίγνωση των συνεπειών. Η θέληση και η σσυνειδητότητα αναπτύσσονται μαζί. Όσο μεγαλώνει η επίγνωση, τόσο η θέληση γίνεται καθαρότερη και σταθερότερη. Δεν είναι πλέον επιβολή αλλά εσωτερική καθοδήγηση. Η θέληση του πραγματικού εαυτού δεν πηγάζει από επιθυμία, αλλά από γνώση του τι είναι σωστό εκείνη τη στιγμή.
Η ενότητα ως σκοπός της θέλησης
Η εργασία πάνω στη θέληση οδηγεί στην εσωτερική ενότητα. Όταν η θέληση γίνει σταθερή, τα μέρη του ανθρώπου αρχίζουν να συνεργάζονται. Ο νους υπακούει στη συνείδηση, τα συναισθήματα εξαγνίζονται, το σώμα γίνεται υπάκουο όργανο. Η θέληση δεν είναι τότε επιβολή αλλά ροή. Ο άνθρωπος ενεργεί με δύναμη αλλά χωρίς ένταση, με σταθερότητα αλλά χωρίς σκληρότητα. Η ενότητα που προκύπτει δεν είναι απλώς ψυχολογική αλλά υπαρξιακή. Μέσα της ο άνθρωπος παύει να είναι μηχανή και αρχίζει να είναι δημιουργός. Η θέληση που στηρίζεται στη συνειδητότητα συνδέει το εσωτερικό με το εξωτερικό, το είναι με τη δράση. Και τότε κάθε πράξη, ακόμη και η πιο απλή, γίνεται έκφραση μιας ανώτερης τάξης. Η εργασία πάνω στη θέληση είναι η εργασία για να γίνει ο άνθρωπος πραγματικός — όχι αυτός που νομίζει ότι είναι, αλλά αυτός που μπορεί να είναι όταν οι δυνάμεις του ενοποιηθούν κάτω από το φως της παρουσίας.
https://www.tetartosdromos.gr/o-anthropos-ine-anolokliroto-on/