Για την Ανάπτυξη του ο Άνθρωπος χρειάζεται Σκοπό
Είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε αυτό που θέλουμε και να βάλουμε σκοπό, και είνα σημαντικό να μπορούμε να διατυπώνουμε το σκοπό μας. Ο σκοπός μπορεί να διατυπωθεί μόνο αν ξέρουμε ήδη τη θέση μας στην γραμμή ανάπτυξης. Αν δεν αντιληφθεί ο άνθρωπος τη θέση του, όλοι οι σκοποί του θα είναι φανταστικοί. Είναι ανάγκη να σκεφτούμε για το σκοπό μας, να το περιγράφαμε,και επίσης θα πρέπει να καταλάβουμε τι θα προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε. Είναι άσκοπο να περιγράψουμε ένα σκοπό που γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να επιτύχουμε. Αλλά αν έχουμε ένα σκοπό που μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα επιτύχουμε , η εργασία μας θα είναι συνειδητή, σοβαρή. Στην αρχή οι άνθρωποι συνήθως θέτουν μπροστά τους σκοπούς που είναι πολύ αφηρημένοι και απομακρυσμένοι.Οι σκοποί συρρικνώνονται πάρα πολύ όταν αρχίζει κανείς να εργάζεται με αυτούς. Στην αρχή είναι τεράστιοι – σαν αερόστατα – και μετά γίνονται μικρούτσικοι, ώστε να μπορούμε να εργαζόστε με αυτούς. https://www.tetartosdromos.gr/pii-ehoun-tin-dinatotita-veltiosis/
Ηθικό Αίσθημα
Σύμφωνα με τη στάση τους απέναντι στην ιδέα του καλού και του κακού, οι άνθρωποι μπορούν να διαιρεθούν σε δύο κατηγορίες. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν καθόλου την αίσθηση του καλού και του κακού, το μόνο που έχουν αντί για το ηθικό συναίσθημα, είναι η ιδέα του ευχάριστου και του δυσάρεστου, αυτού που συμφέρει και αυτού που δεν συμφέρει. Και υπάρχουν άλλοι που έχουν μια αίσθηση του καλού και του κακού, χωρίς στην πραγματικότητα να ξέρουν τι είναι καλό και τι είναι κακό. Οι άνθρωποι που ανήκουν στην πρώτη κατηγορία δεν μπορεί να ενδιαφερθούν για το σύστημα, δεν είναι γι’ αυτούς. Οι άνθρωποι της δεύτερης κατηγορίας μπορεί να ενδιαφερθούν. Αυτό που πρέπει να κατανοηθεί από την αρχή, είναι το ότι ο άνθρωπος πρέπει να αρχίσει με μια ορισμένη αίσθηση του καλού και του κακού, διαφορετικά δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε ή να δυσπιστούμε στην αίσθηση μας του καλού και του κακού· αυτή υπάρχει. Η ηθική είναι πάντοτε διαφορετική, αλλά το ηθικό συναίσθημα είναι μόνιμο. Αν οι άνθρωποι δεν έχουν ηθικό συναίσθημα, είναι ανώφελο να τους μιλάει κανείς. Το κριτήριο πρέπει να συνδέεται με ένα σύστημα.
ΣΧΕΔΙΟ ΕΝΟΣ ΚΕΝΤΡΟΥ
Ο Άνθρωπος έχει τέσσερα κατώτερα κέντρα. Κάθε κέντρο χωρίζεται σε θετικό και αρνητικό τμήμα. Κάθε ένα τμήμα από αυτά, είτε αρνητικό είτε θετικό, χωρίζεται σε 3διαφορετικά επίπεδα. Το διανοητικό το συναισθηματικό και το ενστικτώδες. Το κάτω τμήμα, το ενστικτώδες λειτουργεί δίχως προσοχή, όλα γίνονται με ταύτιση, στο μεσαίο το συναισθηματικό τμήμα, η προσοχή του έλκεται από το αντικείμενο της εκάστοτε δράσης μας, με ταύτιση. Στο επάνω το διανοητικό μας τμήμα, κάνουμε τα πράγματα με σκόπιμη προσοχή, και αυτό διαλύει την ταύτιση.https://www.tetartosdromos.gr/epanemfanisi/
Αντικειμενική Συνειδητότητα
Το σύστημα αυτό αρχίζει με τη δυνατότητα μιας αντικειμενικής συνειδητότητας, και η αντικειμενική συνειδητότητα περιγράφεται σαν μια κατάσταση στην οποία μπορούμε να γνωρίζουμε την αλήθεια. Αν, όταν φτάσουμε σ’ αυτή, μπορούμε να γνωρίζουμε την αλήθεια, θα ξέρουμε επίσης τι είναι καλό και κακό. Επομένως, ο ίδιος δρόμος που οδηγεί στην αντικειμενική συνειδητότητα οδηγεί και στην κατανόηση του καλού και του κακού. Κι επειδή δεν έχουμε αντικειμενική συνειδητότητα, θεωρούμε καθετί που μας βοηθάει να την αναπτύξουμε καλό, και καθετί που μας εμποδίζει κακό. Στη συνηθισμένη μας κατανόηση, η αντικειμενική αλήθεια αναφέρεται στη διανοητική πλευρά της ζωής, αλλά ένας άνθρωπος μπορεί να θέλει να την γνωρίσει και από τη θρησκευτική πλευρά, την ηθική πλευρά, την αισθητική πλευρά, κ.λπ. Το σύστημα εξηγεί ότι οι άνθρωποι 1, 2, 3, 4, 5, 6 και 7 βρίσκονται όλοι σε διαφορετική θέση από την άποψη αυτή. Υπάρχει θρησκεία Νο 1, Nο 2, Νο 3, Νο 4 κ.ο.κ., και υπάρχει ηθική Νο 1, Νο 2, No 3, No 4, No 5 κ.ο.κ. Αυτό σημαίνει ότι το ένα δεν μπορεί να εξηγηθεί από το άλλο. Ο Χριστός, για παράδειγμα, δεν κήρυξε το μεσαιωνικό ιεροδικείο, και αν η διδασκαλία του διαστρεβλώνεται από τους ανθρώπους 1, 2 και 3 και χρησιμοποιείται για εγκληματικούς σκοπούς, αυτό δεν μπορεί να αποδοθεί στο Χριστό. https://www.tetartosdromos.gr/home/
Πρέπει να διατυπώνουμε σωστά τον σκοπό μας
Χρειάζεται περισσότερη κατανόηση. και είναι απαραίτητη η ανάμνηση του εαυτού, διότι είναι η μόνη πραγματική απάντηση. Αν αυξηθεί η ανάμνηση του εαυτού, αυξάνονται όλα τα άλλα. Βρισκόμαστε πάντοτε σε κίνηση, δεν παραμένουμε ποτέ στο ίδιο μέρος. Άλλοτε βρισκόμαστε πιο κοντά στο σκοπό μας και άλλοτε πιο μακριά. Αν διατυπώσουμε το σκοπό μας, θα ξέρουμε πότε βρισκόμαστε πιο κοντά και πότε πιο μακριά απ’ αυτόν. Αν διατυπωθεί σωστά ο σκοπός, θα επαληθεύουμε ακριβώς τις στιγμές όπου βρισκόμαστε κοντά στο σκοπό μας, το ζήτημα είναι να γνωρίζουμε το σκοπό μας. Ο σκοπός πρέπει πάντοτε να είναι στο παρόν και να αναφέρεται στο μέλλον. Δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί αποτέλεσμα αν δεν υπάρχει σκοπός και προσπάθεια. Δεν μπορούμε να αρχίσουμε με μεγάλες προσπάθειες. Πρέπει να αρχίσουμε με μικρές προσπάθειες, όπως, για παράδειγμα, να προσπαθούμε να θυμόμαστε τον εαυτό μας, ή να προσπαθούμε να σταματάμε τις σκέψεις τρεις φορές την ημέρα. Είναι πολύ μικρή προσπάθεια, αλλά αν την κάνουμε τακτικά, η δυνατότητα για μεγάλη προσπάθεια μπορεί να έρθει και θα μπορέσουμε να την κάνουμε την κατάλληλη στιγμή.
Καλό και του Κακό
Σκοπός σημαίνει κατεύθυνση, μια ορισμένη γραμμή. Αν ο σκοπός μου είναι να πάω από εδώ στο σπίτι μου, θα είναι καλό για μένα να στρίψω δεξιά και κακό να στρίψω αριστερά. Έτσι καθορίζεται η αρχή του καλού και του κακού. Δεν μπορεί να υπάρξει ορισμός του καλού και του κακού ή του ορθού και του μη ορθού χωρίς να καθοριστεί πρώτα ένας σκοπός, μια κατεύθυνση. Όταν έχουμε σκοπό, τότε αυτό που αντιτίθεται στο σκοπό μας ή μας απομακρύνει απ’ αυτόν είναι κακό και αυτό που βοηθάει το σκοπό μας είναι καλό. Πρέπει να είναι προσωπικός σας σκοπός. Αν ανταποκρίνεται στις δυνατότητες ανάπτυξης, τότε το σύστημα εξηγεί τις δυνατότητες αυτές. Και αν καταλαβαίνουμε ότι αυτό που μας εμποδίζει να φτάσουμε στο σκοπό μας είναι η μηχανικότητα και αυτό που μας βοηθάει είναι η συνειδητότητα, έπεται ότι η συνειδητότητα αντιπροσωπεύει το καλό και η μηχανικότητα το κακό. Έτσι, αντί για τις λέξεις «καλό» και «κακό» το σύστημα χρησιμοποιεί τις λέξεις «συνειδητότητα» και «μηχανικότητα». Αυτό είναι υπεραρκετό για κάθε πρακτική ανάγκη. Πρέπει πάντοτε να θυμόμαστε αυτό τον πρακτικό ορισμό, διότι είναι το μόνο σίγουρο έδαφος που μπορούμε να έχουμε: καλό για μας είναι αυτό που μας βοηθάει να αναπτυχθούμε, να ξυπνήσουμε και να παλέψουμε με τη μηχανικότητά μας και κακό για μας είναι αυτό που ενθαρρύνει τις μηχανικές μας τάσεις, αυτό που μας εμποδίζει να αλλάξουμε, αυτό που μας εμποδίζει να αναπτυχθούμε. Αν ξεκινήσουμε από εδώ, τότε αργότερα θα βρούμε πολύ περισσότερα κριτήρια για να κάνουμε τη διάκριση. Δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι καθετί που γίνεται μηχανικά είναι και κακό αλλά το κακό δεν μπορεί να γίνεται συνειδητά, μπορεί να γίνεται μόνο μηχανικά. Ρωτήστε τον εαυτό σας: Το κακό μπορεί να γίνεται συνειδητά μέσα μου; Όλα τα άλλα είναι φιλοσοφίες. https://www.tetartosdromos.gr/esoterismos/
