Η έννοια της ανάμνησης του εαυτού.
Η ανάμνηση του εαυτού είναι η αρχή και το κέντρο του συστήματος, είναι το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να κατανοηθεί. Δεν πρόκειται απλώς για μία ακόμα θεωρεία με σκοπό να γνωρίζουμε πράγματα για τον εαυτό μας, αλλά για ένα ουράνιο δώρο στον άνθρωπο, το οποίο οι ανώτερες δυνάμεις τοποθετούν μέσα στο μαγνητικό του κέντρο: την δυνατότητα να ενδιαφέρεται και να κατανοεί τη Θεία γνώση. Έτσι, με την ανάμνηση του εαυτού να μπορέσει δημιουργήσει ο άνθρωπος τον εαυτό του και να δημιουργήσει την ψυχή του. Όπως φαίνεται στο σχέδιο της στατικής τριάδας, στη δεύτερη τριάδα, το μαγνητικό κέντρο γίνεται ενεργητικό μέσα στη περιοχή με τα πολλά “εγώ”,και φωτίζει με συνειδητότητα ένα “εγώ”. Σε αυτό το συνειδητό πλέον “εγώ”, παρατηρητή με την ανάμνηση του εαυτού, θα προστεθούν περισσότερα “εγώ” και θα γίνει ο υποεπιστάτης, ένα ακόμα ισχυρό και σημαντικό εργαλείο για την εργασία.
Στο σύστημα αυτό, η λέξη εγώ έχει πέντε διαφορετικές ένοιες.
1)Ο άνθρωπος, στη συνηθισμένη του κατάσταση, είναι μια πολλαπλότητα από εγώ, αυτή, είναι η πρώτη σημασία.
2)Όταν ένας άνθρωπος ξεκινήσει να εργαστεί, παρουσιάζεται ένα «εγώ – παρατηρητής» Η μια ομάδα εγώ, ( στο διάγραμμα, με μαύρο)· αυτή, είναι η δεύτερη σημασία.
3)Η τρίτη σημασία, σημειώνεται με το μικρότερα κύκλο, είναι όταν εμφανιστεί ο Υποεπιστάτης. Αυτός. ελέγχει έναν αριθμό από εγώ.
4)Η τέταρτη σημασία, σημειώνεται με το μεσαίο κύκλο, είναι όταν εμφανιστεί ο Επιστάτης. Αυτός, ελέγχει όλα τα εγώ.
5)Η πέμπτη σημασία αναφέρεται στον Αφέντη σημειώνεται με το μεγάλο έξω κύκλο, επειδή έχει υπερχρονικό σώμα .
Το δώρο για την ανάπτυξη.
Ο άνθρωπος δεν έχει ατομικότητα, έχει μόνο τα πολλά “εγώ”, τα οποία είναι άγνωστα και ασύνδετα μεταξύ τους, και, την προσωπικότητα. Μέσα στην προσωπικότητα κυηοφορείται το “τρικ” των Ανωτέρων δυνάμεων: Η Ευλογία της δυνατότητας δημιουργίας, του μαγνητικού κέντρου. Αυτό, είναι όλα όσα έχει κάποιος για να μπορέσει, να προσπαθήσει να μπει στα Θεία μονοπάτια, με την ανάμνηση του εαυτού, και με την ταυτόχρονη αυτοπαρατήρηση, χτίζει, δημιουργεί τον εαυτό. Κάθε φορά που θυμάται κάποιος τον εαυτό του, τον διευρύνει και τον θρέφει ενώ την ίδια στιγμή αποδυναμώνεται η προσωπικότητα του. Καθώς η εργασία προχωράει σε πολλούς τομείς, με κεντρικό άξονα την “ανάμνηση του εαυτού” δημιουργεί έναν υπό επιστάτη, εδώ η εργασία ανεβαίνει στην κλίμακα, τώρα μπορεί και ελέγχει κάποια απο τα εγώ του.
Η ανάμνηση του εαυτού εργαλείο.
Ο στόχος μας ακόμη βρίσκεται πιο μακριά, θέλουμε δηλαδή να κατακτήσουμε την τρίτη κατάσταση συνειδητότητας. Για να γίνει αυτό χρειαζόμαστε να εξαχνίσουμε τον εαυτό μας από τα αρνητικά συναισθήματα και τα άλλα εμπόδια που εμποδίζουν τη συνειδητότητα. Η Ανάμνηση του εαυτού στην αρχή είναι διανοητική διαδικασία, αλλά με την ενσωμάτοση της επίγνωσης στην ανάμνηση του εαυτού, μπορεί το άτομο και βιώνει, έχει συναίσθηση του εαυτού του, έτσι στην ανάμνηση του εαυτού, προστίθεται ένα ακόμα στοιχείο, αυτή γίνεται βιωματική. Αυτό το απλό βίωμα δίνει ώθηση και ποιότητα στη ανάμνηση του εαυτού. Τώρα μπορούμε να έχουμε επίγνωση του εαυτού, που σημαίνει ενα συναισθηματικό στοιχείο. Με ανάμνηση του εαυτόυ και επίγνωση μπορούμε τώρα πια να δουλέψουμε με τα δύο μεγάλα εμπόδια, την ταύτιση και την φαντασία. Η ανάμνηση του εαυτού δεν επανέρχεται εύκολα, τη ξεχνάμε, γιατί η συνήθεια της λήθης είναι ισχυρή. Ο άνθρωπος ξεχνά, ξανά και ξανά, παρασύρεται και ταυτίζεται.
https://www.tetartosdromos.gr/otan-o-anthropos-taftizetai/
https://www.tetartosdromos.gr/taftisi-to-empodio-stin-ergasia/
Η ανάπτυξη μέσα από την ανάμνηση
Η εργασία αυτή απαιτεί επανάληψη και πειθαρχία. Κάθε φορά που θυμόμαστε έστω και για λίγο τον εαυτό μας, φυτεύεται ένας σπόρος. Με την καθημερινή άσκηση, η διάρκεια και η ποιότητα της ανάμνησης αυξάνουν. Η ανάμνηση του εαυτού είναι κλειδί που ανοίγει την πόρτα για την αληθινή ανάπτυξη. Ο άνθρωπος που θυμάται τον εαυτό του δεν είναι πια θύμα της μηχανικότητας, αλλά παρατηρητής και συνδημιουργός της ζωής του. Η ανάμνηση του εαυτού, είναι το θεμέλιο και ο πυρήνας κάθε αληθινής ανάπτυξης.