Η έννοια της ανάμνησης του εαυτού.
Η ανάμνηση του εαυτού είναι όλα και τα πάντα στη προσπάθεια να αποκτήσε ο άνθρωπος συνειδητότητα. Θυμίζει την αρχή της ρήσης,”να γεννηθούμε δεύτερη φορά”. Δεν πρόκειται απλώς για μία ακόμα θεωρεία με σκοπό να γνωρίζουμε πράγματα για τον εαυτό μας, αλλά για την ύψιστη συνειδητή και βιωματική πράξη, να θυμόμαστε και να έχουμε επίγνωση του εαυτού μας ενώ δρούμε, μιλάμε ή σκεφτόμαστε. Όπως φαίνεται στο σχέδιο της στατικής τριάδας, στη δεύτερη τριάδα, το μαγνητικό κέντρο γίνεται ενεργητικό μέσα στα “εγώ”,και φωτίζει με συνειδητότητα ένα “εγώ”. Σε αυτό το συνειδητό πλέον “εγώ”, παρατηρητή με την ανάμνηση του εαυτού, θα προστεθούν περισσότερα “εγώ” και θα γίνει ο παρατηρητής, ένα ακόμα ισχυρό και σημαντικό εργαλείο για την εργασία.
Στο σύστημα αυτό, η λέξη εγώ έχει πέντε διαφορετικές ένοιες.
1)Ο άνθρωπος, στη συνηθισμένη του κατάσταση, είναι μια πολλαπλότητα από εγώ, αυτή, είναι η πρώτη σημασία.
2)Όταν ένας άνθρωπος ξεκινήσει να εργαστεί, παρουσιάζεται ένα «εγώ – παρατηρητής» Η μια ομάδα εγώ, ( στο διάγραμμα, με μαύρο)· αυτή, είναι η δεύτερη σημασία.
3)Η τρίτη σημασία, σημειώνεται με το μικρότερα κύκλο, είναι όταν εμφανιστεί ο Υποεπιστάτης. Αυτός. ελέγχει έναν αριθμό από εγώ.
4)Η τέταρτη σημασία, σημειώνεται με το μεσαίο κύκλο, είναι όταν εμφανιστεί ο Επιστάτης. Αυτός, ελέγχει όλα τα εγώ.
5)Η πέμπτη σημασία αναφέρεται στον Αφέντη σημειώνεται με το μεγάλο έξω κύκλο, επειδή έχει υπερχρονικό σώμα .
Ο δρόμος προς την ανάπτυξη.
Στην αρχή δεν υπάρχει ένας συμπαγής εαυτός, μία ατομικότητα, υπάρχει μόνο η ψεύτικη προσωπικότητα και το χάος, η Βαβέλ με τα πολλά και άγνωστα μεταξύ τους”εγώ”. Η ανάμνησης του εαυτού με την ταυτόχρονη αυτοπαρατήρηση, χτίζει, δημιουργεί τον εαυτό. Κάθε φορά που θυμάται κάποιος τον εαυτό του, τον διευρύνει και τον θρέφει ενώ την ίδια στιγμή αποδυναμώνεται η προσωπικότητα του. Καθώς η εργασία προχωράει και σε άλλους τομείς, με κεντρικό άξονα την “ανάμνηση του εαυτού” δημιουργεί έναν υπό επιστάτη, εδώ η εργασία ανεβαίνει στην κλίμακα, τώρα μπορεί και ελέγχει αρκετά απο τα εγώ του.
Η ανάμνηση του εαυτού εργαλείο.
Ο στόχος μας ακόμη βρίσκεται πιο μακριά, θέλουμε δηλαδή να έχουμε συνειδητότητα. Για να γίνει αυτό χρειαζόμαστε να εξαχνίσουμε τον εαυτό μας από τα αρνητικά συναισθήματα. https://www.tetartosdromos.gr/ergasia-me-ta-arnitika-sinesthimata/
Η Ανάμνηση του εαυτού στην αρχή είναι διανοητική διαδικασία, αλλά με την προσθήκη στην ανάμνηση του εαυτού της ταυτόχρονης αυτοπαρατήρησης, κάποιος μπορεί και βιώνει τον εαυτό του, έτσι στην ανάμνηση του εαυτού, προστίθεται ένα ακόμα στοιχείο, αυτή γίνεται βιωματική. Αυτό το απλό βίωμα δίνει ώθηση και ποιότητα στη ανάμνηση του εαυτού. Τώρα μπορούμε να έχουμε αίσθηση, επίγνωση του εαυτού, αυτή έχει ενα συναισθηματικό στοιχείο. Με ανάμνηση του εαυτόυ και επίγνωση μπορούμε να δουλέψουμε και με τα άλλα δύο μεγάλα εμπόδια του στόχου μας, την ταύτιση και την φαντασία. Η ανάμνηση του εαυτού δεν επανέρχεται εύκολα, γιατί η συνήθεια της λήθης είναι ισχυρή. Ο άνθρωπος ξεχνά ξανά και ξανά, παρασύρεται και ταυτίζεται.
https://www.tetartosdromos.gr/otan-o-anthropos-taftizetai/
https://www.tetartosdromos.gr/taftisi-to-empodio-stin-ergasia/
Η ανάπτυξη μέσα από την ανάμνηση
Η εργασία αυτή απαιτεί επανάληψη και πειθαρχία. Κάθε φορά που θυμόμαστε έστω και για λίγο τον εαυτό μας, φυτεύεται ένας σπόρος. Με την καθημερινή άσκηση, η διάρκεια και η ποιότητα της ανάμνησης αυξάνουν.Η ανάμνηση του εαυτού είναι κλειδί που ανοίγει την πόρτα για την αληθινή ανάπτυξη. Ο άνθρωπος που θυμάται τον εαυτό του δεν είναι πια θύμα των συναισθημάτων ή των σκέψεων αλλά παρατηρητής και συνδημιουργός της ζωής του. Η ανάμνηση του εαυτού, (εννοείται παντα με επίγνωση), είναι το θεμέλιο και ο πυρήνας κάθε αληθινής ανάπτυξης.