Η ανάμνηση του εαυτού κλειδί στην ανάπτυξη του ανθρώπου
Η έννοια της ανάμνησης του εαυτού
Η ανάμνηση του εαυτού είναι μια εσωτερική πράξη συνειδητότητας που υπερβαίνει τη συνηθισμένη αίσθηση παρουσίας. Δεν πρόκειται απλώς για το να γνωρίζουμε ότι υπάρχουμε, αλλά για το να θυμόμαστε τον εαυτό μας ενώ δρούμε, μιλάμε ή σκεφτόμαστε. Στην καθημερινότητα, ο άνθρωπος παρασύρεται από τα γεγονότα, από τις εντυπώσεις και από τα συναισθήματα, και ξεχνά ότι είναι παρών. Η ανάμνηση του εαυτού λειτουργεί σαν φως που τον επαναφέρει στο κέντρο του. Είναι μια πράξη που συνδέει τον νου, την καρδιά και το σώμα σε ενιαία προσοχή και τον ξυπνά από την κατάσταση του εσωτερικού ύπνου.
Η λήθη ως εμπόδιο στην ανάπτυξη
Το αντίθετο της ανάμνησης του εαυτού είναι η λήθη του εαυτού. Αυτή η λήθη χαρακτηρίζει τις περισσότερες στιγμές της ζωής. Όταν βυθιζόμαστε σε σκέψεις, όταν χανόμαστε σε συναισθήματα ή όταν δρούμε μηχανικά χωρίς επίγνωση, τότε δεν είμαστε πραγματικά παρόντες. Ζούμε σε κατάσταση ταύτισης με όσα συμβαίνουν και δεν έχουμε τη δύναμη της επιλογής. Η λήθη αυτή είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην ανάπτυξη, γιατί στερεί από τον άνθρωπο την αίσθηση της ύπαρξή του και τον αφήνει να ζει σαν άθροισμα από αντιδράσεις. Η εργασία για την ανάπτυξη αρχίζει με την προσπάθεια να σπάσει αυτό το συνεχές ρεύμα λησμοσύνης.
Η ανάμνηση του εαυτού ως εργαλείο
Η ανάμνηση του εαυτού δεν είναι θεωρία αλλά πρακτική. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, σε οποιαδήποτε δραστηριότητα, μπορεί κανείς να επιχειρήσει να θυμηθεί: «είμαι εδώ, παρών, υπάρχω». Αυτό το απλό βίωμα φέρνει ποιότητα διαφορετική σε κάθε πράξη. Η προσοχή παύει να είναι σκορπισμένη και εστιάζεται. Το σώμα συνδέεται με την αναπνοή, ο νους παρατηρεί τις σκέψεις χωρίς να χάνεται σε αυτές, η καρδιά νιώθει χωρίς να παρασύρεται τυφλά. Η ανάμνηση του εαυτού είναι σαν να ανάβει ένα εσωτερικό φως που φωτίζει τη στιγμή. Όσο περισσότερο καλλιεργείται, τόσο περισσότερο δημιουργείται μια νέα συνείδηση πιο σταθερή και πιο ελεύθερη.
Οι δυσκολίες και η άσκηση
Η ανάμνηση του εαυτού δεν έρχεται εύκολα, γιατί η συνήθεια της λήθης είναι ισχυρή. Ο άνθρωπος ξεχνά ξανά και ξανά, παρασύρεται από γεγονότα και ταυτίζεται. Η δυσκολία δεν πρέπει να οδηγεί σε απογοήτευση αλλά σε κατανόηση ότι η εργασία αυτή απαιτεί επανάληψη και πειθαρχία. Κάθε φορά που θυμόμαστε έστω και για λίγο τον εαυτό μας, φυτεύεται ένας σπόρος. Με την καθημερινή άσκηση, η διάρκεια και η ποιότητα της ανάμνησης αυξάνουν. Μπορεί να βοηθήσει η χρήση συγκεκριμένων υπενθυμίσεων, η παρατήρηση του εαυτού ταυτόχρονα με την ανάμνηση του εαυτού δημιουργούν επίγνωση του εαυτού. Η άσκηση γίνεται πιο αποτελεσματική όταν συνδυάζεται με ειλικρινή πρόθεση για εσωτερική ανάπτυξη.
Η ανάπτυξη μέσα από την ανάμνηση
Η ανάμνηση του εαυτού είναι κλειδί γιατί ανοίγει την πόρτα για την αληθινή ανάπτυξη. Ο άνθρωπος που θυμάται τον εαυτό του δεν είναι πια απλό θύμα των συναισθημάτων ή των σκέψεων αλλά παρατηρητής και συνδημιουργός της ζωής του. Αυτή η συνειδητή παρουσία γεννά μια νέα ποιότητα ελευθερίας. Μέσα από αυτήν καλλιεργούνται η υπευθυνότητα, η ειλικρίνεια και η ικανότητα για βαθύτερες σχέσεις. Η ανάπτυξη δεν μετριέται μόνο με εξωτερικές επιτυχίες αλλά με τη διεύρυνση της συνείδησης. Η ανάμνηση του εαυτού είναι το θεμέλιο αυτής της διεύρυνσης και αποτελεί τον πυρήνα κάθε αληθινής πνευματικής αναζήτησης.