Views: 1
Η ψευδαίσθηση της σταθερής θέλησης.
Ο άνθρωπος συχνά πιστεύει πως διαθέτει μια σταθερή θέληση, μια εσωτερική δύναμη που καθορίζει τις πράξεις του. Αν όμως παρατηρήσει προσεκτικά τον εαυτό του, θα διαπιστώσει πως αυτή η “θέληση” είναι μεταβαλλόμενη. Άλλο θέλει το πρωί, άλλο το βράδυ, άλλο σήμερα, άλλο αύριο. Οι αποφάσεις αλλάζουν, οι προθέσεις ξεθωριάζουν, οι υποσχέσεις ξεχνιούνται. Η φράση “θέλω” εκφράζει όχι μια ενιαία βούληση, αλλά μια προσωρινή κατάσταση. Κάθε επιθυμία που αναδύεται μέσα μας παίρνει για λίγο τον έλεγχο και παρουσιάζεται ως θέληση. Έτσι η θέλησή μας δεν είναι παρά διαδοχικές στιγμές επιθυμιών που διαδέχονται η μία την άλλη, αφήνοντάς μας στην ψευδαίσθηση ότι υπάρχει συνέχεια, ενώ στην πραγματικότητα κυριαρχεί η εσωτερική ασυνέπεια. https://www.tetartosdromos.gr/sindesi-me-ta-anotera-kentra/
Η φύση των επιθυμιών.
Οι επιθυμίες είναι μηχανικές αντιδράσεις μας σε εξωτερικά και εσωτερικά ερεθίσματα. Κάτι βλέπουμε, κάτι θυμόμαστε, κάτι φανταζόμαστε και αμέσως γεννιέται η παρόρμηση να το αποκτήσουμε ή να το αποφύγουμε. Οι επιθυμίες είναι κυματισμοί της ψυχής που δεν έχουν σταθερή κατεύθυνση. Κάθε μία έχει τη δική της ενέργεια, τη δική της λογική, την δική της βούλιση,συχνά σε αντίθεση με τις προηγούμενες. Μια επιθυμία μάς οδηγεί προς τα εμπρός, η επόμενη μας στρέφει αλλού. Αυτό το συνεχές πήγαινε-έλα θολώνει τον νου. Δεν υπάρχει πραγματική θέληση εκεί όπου κυριαρχούν οι επιθυμίες, γιατί η θέληση χρειάζεται διάρκεια, σταθερότητα και επίγνωση. Οι επιθυμίες, αντίθετα, είναι στιγμιαίες και αποσπασματικές, σαν σπινθήρες που ανάβουν και σβήνουν πριν προλάβουν να φωτίσουν ολόκληρο το πεδίο.https://www.tetartosdromos.gr/michanika-erethismata-ke-thelimatiki-prosohi/
Η ανάγκη για παρατήρηση.
Για να κατανοήσει ο άνθρωπος τη φύση της θέλησής του, πρέπει να μάθει να παρατηρεί. Όχι να κρίνει τις επιθυμίες του, αλλά να τις βλέπει τη στιγμή που γεννιούνται. Όταν εμφανίζεται η παρόρμηση “θέλω αυτό”, να μπορεί να σταθεί και να τη δει ως φαινόμενο μέσα του. Πώς γεννήθηκε; Από ποια εντύπωση; Ποιο συναίσθημα την τροφοδοτεί; Η παρατήρηση αποκαλύπτει ότι οι περισσότερες επιθυμίες δεν προέρχονται από εμάς, αλλά από επιδράσεις του περιβάλλοντος, από συνήθειες, από φόβους ή ανάγκες αναγνώρισης. Με την παρατήρηση, η ταύτιση με την επιθυμία αρχίζει να χαλαρώνει. Ο άνθρωπος παύει να είναι δούλος των εσωτερικών του κινήτρων και αρχίζει να αποκτά μια μικρή ελευθερία. Αυτή η απόσταση ανάμεσα στον παρατηρητή και την επιθυμία είναι το πρώτο βήμα προς τη γέννηση της αληθινής θέλησης.
https://www.tetartosdromos.gr/psichologia-ine-i-meleti-tou-eautou/
Από την επιθυμία στη συνειδητή πρόθεση.
Όταν ο άνθρωπος μαθαίνει να παρατηρεί τις επιθυμίες του, δεν παρασύρεται από αυτές, αλλά ξεκαθαρίζει μέσα του η κατάσταση. Από αυτή μπορεί να αναδυθεί η σκόπιμη πρόθεση. Η σκοπιμότητα δεν είναι αντίδραση, αλλά επιλογή που στηρίζεται στην κατανόηση. Ο άνθρωπος που έχει αίσθηση των αντιφάσεών του μπορεί να αποφασίσει προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί, όχι γιατί κάτι τον ελκύει ή τον απωθεί, αλλά γιατί το έχει δει ως σωστό για τον σκοπό του. Αυτή η πρόθεση, η σκοπιμότητα, είναι η αρχή της πραγματικής θέλησης. Δεν είναι ένα εγώ ανάμεσα σε πολλά, αλλά σκοπιμότητα που προέηυψε από την ανάμνησης του εαυτού. Για να φτάσει όμως κανείς εκεί, πρέπει να περάσει από την τριβή με τις επιθυμίες, να τις δει, να τις βιώσει, να κατανοήσει τη δύναμή τους και να τις υπερβεί μέσα από την ανάμνηση του εαυτού και την παρατήρηση.
Η αληθινή θέληση ως κέντρο βάρους του είναι.
Η αληθινή θέληση δεν αλλάζει με τον άνεμο των περιστάσεων. Είναι δύναμη που ρέει από τον αληθινό του εαυτό, από το σημείο όπου ο άνθρωπος γνωρίζει ποιος είναι και τι επιδιώκει. Για να γεννηθεί αυτή η θέληση, πρέπει να πάψει η κυριαρχία των εγώ που κάθε στιγμή ζητούν κάτι διαφορετικό. Χρειάζεται ενότητα, παρατήρηση και σκοπιμότητα. Όσο ο άνθρωπος παραμένει μηχανικός, η θέλησή του είναι διαδοχή στιγμιαίων επιθυμιών. Όταν όμως αρχίζει να θυμάται τον εαυτό του, όταν βιώνει την ύπαρξή του πέρα από τα ερεθίσματα και τις αντιδράσεις, τότε εμφανίζεται η πραγματική βούληση. Αυτή η θέληση είναι ήρεμη, σταθερή και δημιουργική. Δεν επιβάλλεται στον κόσμο, αλλά τον μεταμορφώνει από μέσα, επειδή πηγάζει από βαθιά κατανόηση και σύνδεση με το πραγματικό κέντρο του ανθρώπου. https://www.tetartosdromos.gr/o-anthropos-ine-anolokliroto-on/
