Ο άνθρωπος είναι μηχανή.
Η μηχανικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης
Ο άνθρωπος νομίζει ότι είναι ελεύθερος, ότι σκέφτεται, αισθάνεται και πράττει από δική του βούληση. Όμως αν παρατηρήσει προσεκτικά τον εαυτό του θα δει ότι οι περισσότερες αντιδράσεις του είναι αυτόματες. Οι σκέψεις του επαναλαμβάνονται, οι συναισθηματικές του εκρήξεις ακολουθούν τα ίδια μοτίβα, οι πράξεις του εξαρτώνται από εξωτερικά ερεθίσματα. Ο άνθρωπος είναι μηχανή γιατί λειτουργεί χωρίς επίγνωση. Όπως μια μηχανή αντιδρά όταν πατηθεί ένα κουμπί, έτσι κι εκείνος αντιδρά στις περιστάσεις χωρίς πραγματική επιλογή. Η συνήθεια κυβερνά το σώμα, η φαντασία κυβερνά το νου, οι επιθυμίες και οι φόβοι καθορίζουν τα συναισθήματα. Η μηχανικότητα είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου πριν αρχίσει να εργάζεται συνειδητά πάνω στον εαυτό του.
https://www.tetartosdromos.gr/i-polaplotita-tou-ine-mas/
Οι μηχανισμοί που κυβερνούν τον άνθρωπο
Πίσω από την ανθρώπινη συμπεριφορά κρύβονται εσωτερικοί μηχανισμοί. Η ταύτιση είναι ο βασικός από αυτούς. Ο άνθρωπος ταυτίζεται με κάθε σκέψη, κάθε συναίσθημα, κάθε εικόνα του εαυτού του και έτσι χάνει την ελευθερία του. Η φαντασία τον κάνει να πιστεύει ότι είναι αυτό που δεν είναι. Τα αρνητικά συναισθήματα τρέφουν τη μηχανικότητα και την ενισχύουν. Ο νους, ανενεργός από συνειδητή επίβλεψη, αναπαράγει ασταμάτητα αυτό που έχει μάθει. Οι εξωτερικές εντυπώσεις τον κατευθύνουν όπως ο άνεμος το φύλλο. Ακόμη και οι πιο “ελεύθερες” επιλογές του είναι προϊόν προηγούμενων επιρροών, αναμνήσεων και επιθυμιών. Η μηχανικότητα εκδηλώνεται στην ομιλία, στην κίνηση, στις σχέσεις. Ο άνθρωπος μιμείται, αντιγράφει, επαναλαμβάνει χωρίς να καταλαβαίνει. Και όσο πιστεύει πως ενεργεί συνειδητά, τόσο βαθύτερα κοιμάται. https://www.tetartosdromos.gr/siniditotita-simeni-thelisi/
Η αναγνώριση της μηχανικότητας
Το πρώτο βήμα προς την ελευθερία είναι να αναγνωρίσουμε τη μηχανικότητά μας. Όσο ο άνθρωπος πιστεύει ότι είναι κύριος του εαυτού του, δεν μπορεί να αλλάξει. Η αυτοπαρατήρηση αποκαλύπτει ότι οι περισσότερες σκέψεις και πράξεις εμφανίζονται χωρίς πρόθεση. Όταν θυμώνουμε, ζηλεύουμε ή αντιδρούμε, δεν υπάρχει επιλογή, μόνο αυτόματη απάντηση. Η παρατήρηση αυτών των κινήσεων χωρίς κριτική και χωρίς προσπάθεια να τις αλλάξουμε φέρνει φως. Αυτό το φως είναι η αρχή της συνειδητότητας. Βλέποντας καθαρά τη μηχανική μας φύση, κάτι μέσα μας αρχίζει να αποστασιοποιείται. Ο παρατηρητής δεν είναι μέρος της μηχανής. Από εκεί ξεκινά η εργασία. Η κατανόηση της μηχανικότητας δεν είναι απελπισία αλλά πρόσκληση για αφύπνιση. Γιατί μόνο όποιος γνωρίζει ότι είναι μηχανή μπορεί να αρχίσει να γίνεται άνθρωπος.
Η εργασία για την απελευθέρωση
Η απελευθέρωση από τη μηχανικότητα απαιτεί επίμονη εσωτερική εργασία. Δεν μπορούμε να καταστρέψουμε τη μηχανή, μπορούμε όμως να μάθουμε να τη χειριζόμαστε συνειδητά. Το σώμα, τα συναισθήματα και ο νους πρέπει να καθαριστούν από τα αυτόματα μοτίβα και να μπουν κάτω από την επίβλεψη της συνείδησης. Η μνήμη του εαυτού, η συνεχής υπενθύμιση της παρουσίας, είναι το κύριο εργαλείο. Μέσα από αυτήν, ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει τις μηχανικές του αντιδράσεις τη στιγμή που συμβαίνουν. Όσο πιο συχνά θυμάται τον εαυτό του, τόσο περισσότερο δημιουργεί απόσταση ανάμεσα στον παρατηρητή και στη μηχανή. Η παρατήρηση γίνεται τότε εργαλείο μεταμόρφωσης. Δεν αλλάζει τίποτα με τη βία αλλά μέσα από την κατανόηση. Κάθε στιγμή συνειδητότητας μειώνει τη δύναμη της μηχανικότητας και αυξάνει την ελευθερία της ύπαρξης.
https://www.tetartosdromos.gr/meleti-tou-eaftou-ke-veltiosi/
Ο άνθρωπος που ξυπνά από τη μηχανικότητα
Ο άνθρωπος που αρχίζει να ξυπνά δεν σταματά να έχει μηχανικές αντιδράσεις, αλλά παύει να ταυτίζεται με αυτές. Μαθαίνει να βλέπει τα εσωτερικά του ρεύματα όπως ο οδηγός βλέπει τη μηχανή που οδηγεί. Τότε μπορεί να τη χρησιμοποιεί αντί να τον χρησιμοποιεί εκείνη. Μέσα από την επίγνωση, η μηχανή γίνεται όργανο έκφρασης της συνείδησης και όχι φυλακή. Ο άνθρωπος που ζει με επίγνωση δεν αντιδρά μηχανικά στις περιστάσεις αλλά απαντά συνειδητά. Δεν είναι πια δούλος των εντυπώσεων αλλά κύριος της προσοχής του. Σ’ αυτήν την κατάσταση, η ζωή αποκτά νέο νόημα γιατί κάθε στιγμή μπορεί να γίνει πράξη συνειδητής παρουσίας. Η εργασία δεν τελειώνει ποτέ, γιατί η μηχανικότητα παραμονεύει πάντα. Όμως η διαφορά είναι ουσιώδης. Ο κοιμισμένος άνθρωπος ζει μέσα στο μηχανισμό του, ενώ ο αφυπνισμένος τον βλέπει, τον κατανοεί και τον χρησιμοποιεί ως εργαλείο για την ανάπτυξή του.