Views: 8
Ο άνθρωπος είναι ανολοκλήρωτο ον
Η έννοια της ανολοκλήρωτης ύπαρξης
Το σύστημα Τέταρτος Δρόμος που μελετάμε, θεωρεί τον άνθρωπο ως ανολοκλήρωτο ον και τον μελετά από την άποψη της δυνατότητας που έχει για ανάπτυξη. Η συνηθισμένη ψυχολογία απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ο άνθρωπος τον οποίο μελετάει είναι ένα φανταστικό μέγεθος. Ο άνθρωπος δεν είναι αυτός που δικαιωματικά πρέπει να είναι. Αποδίδουμε στον εαυτό μας πράγματα που μας ανήκουν δικαιωματικά αλλά που δεν κατέχουμε. Δεν είμαστε ενσυνείδητοι και δεν μπορούμε να έχουμε ενότητα, ούτε μπορούμε να έχουμε ατομικότητα, επίσης δεν έχουμε ένα κυρίαρχο «Εγώ» που να μας κρατάει σε μία γραμμή,τη γραμμή του σκοπού μας. Όλα αυτά επινοούνται πως τα έχουμε από τον άνθρωπο για να διατηρούν
την ψευδαίσθηση της συνειδητότητας. Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει ενσυνείδητος, αλλά τώρα δεν είναι. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο άνθρωπος ζει χαμηλότερα από το νομότυπο επίπεδό που του ανήκει δικαιωματικά. Χρειάζεται λοιπόν να μελετήσουμε πως μπορει να αποκτήσει αυτά που δικαιωματικά μπορεί να αποκτήσει.
Σκοπός μας η Συνειδητότητα
Η οποιαδήποτε μελέτη, η οποιαδήποτε σκέψη και έρευνα πρέπει να έχουν ένα σκοπό, πρέπει να επιδιώκουν κάτι, και ο σκοπός αυτός πρέπει να είναι η κατάκτηση
της συνειδητότητας. Είναι ανώφελο να μελετάμε τον εαυτό μας χωρίς το σκοπό αυτό. Υπάρχουν λόγοι να μελετήσουμε τον εαυτό μόνο αν έχουμε αντιληφθεί ότι δεν έχουμε συνειδητότητα και επιθυμούμε να την αποκτήσουμε. Διαφορετικά αποτελεί ματαιότητατα Η κατάκτηση της συνειδητότητας συνδέεται με τη βαθμιαία απελευθέρωση από τη μηχανικότητα, διότι ο άνθρωπος όπως είναι, βρίσκεται παντελώς κάτω από μηχανικούς νόμους.Το πρώτο βήμα για την απόκτηση συνειδητότητας είναι να αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε ενσυνείδητοι. Αλλά η ψευδαίσθηση αυτή δεν μπορεί να αλλάξει μεμονωμένα διότι υπάρχουν και πολλές άλλες. Η σκέψη μας παράδειγμα, απέκτησε πολλές κακές συνήθειες και μία απ’ αυτές είναι να σκεφτόμαστε άσκοπα. Επίσης η σκέψη μας, έγινε αυτόματη. Είμαστε ικανοποιημένοι αν σκεφτόμαστε και αναπτύσσουμε σκέψεις ανώφελες χωρίς να έχουμε ιδέα γιατί το κάνουμε.
Ανατροπή της ιδέας μας περί Συνειδητότητας.
Το σύστημα αυτό ανατρέπει όλα όσα γνωρίζουμε ή σκεφτήκαμε ποτέ. Δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τις συνηθισμένες ψυχολογικές ιδέες. Για να παρακολουθήσουμε τις ιδέες και τις μεθόδους του συστήματος αυτού σε όλη τους την έκταση είναι ανάγκη να αναγνωρίσουμε και να συμφωνήσουμε πάνω σε δύο σημεία: στο χαμηλό μας επίπεδο συνειδητότητας και επίσης στην ουσιαστική απουσία θέλησης και ατομικότητας στον άνθρωπο. Όταν τα παραδεχτούμε αυτά, είναι πολύ χρήσιμο και αναγκαίο να μάθουμε να χρησιμοποιούμε σωστά δύο ιδέες, δύο λέξεις, «ωφέλιμο» και «βλαβερό», γιατί αν βλέπουμε τον άνθρωπο από την άποψη της δυνατότητάς του για ανάπτυξη, γίνεται φανερό ότι αυτό που βοηθάει στην ανάπτυξή του είναι ωφέλιμο, και αυτό που την εμποδίζει είναι βλαβερό. Είναι παράξενο που χρειάζεται να το εξηγήσουμε αυτό, αλλά η συνηθισμένη μας σκέψη όταν αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, δεν χρησιμοποιεί την ιδέα αυτή, κατά κάποιο τρόπο δεν συνδέουμε την ανάπτυξη με το τι είναι ωφέλιμο και τι είναι βλαβερό.
Ζούμε μέσα στη μηχανικότητα και σε ψευδαισθήσεις.
Έχουμε ψευδαισθήσεις σχετικά με τις δυνατότητές μας, η χειρότερη απ’ αυτές είναι η ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να «πράττουμε». Όλη μας η ζωή βασίζεται στην ψευδαίσθηση αυτή. Νομίζουμε πάντοτε πως κάνουμε, ενώ στην πραγματικότητα δεν κάνουμε τίποτε· τα πάντα συμβαίνουν με αόρατους πλανητικούς και άλλους μηχανισμούς.
Μια άλλη ψευδαίσθηση είναι ότι είμαστε ξυπνητοί. Όταν αντιληφθούμε ότι κοιμόμαστε, θα δούμε ότι όλη η ιστορία είναι φτιαγμένη από ανθρώπους που κοιμούνται. Ανθρωποι που κοιμούνται μάχονται, θεσπίζουν νόμους, και άνθρωποι που κοιμούνται δείχνουν υπακοή ή αρνούνται υπακοή σ’ αυτούς. Οι χειρότερες από τις ψευδαισθήσεις μας είναι οι λανθασμένες ιδέες ανάμεσα στις οποίες ζούμε και οι οποίες ρυθμίζουν τη ζωή μας. Αν θα μπορούσαμε να αλλάξουμε τη στάση μας απέναντι στις λανθασμένες αυτές ιδέες και να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται, αυτό καθαυτό θα αποτελούσε: μεγάλη αλλαγή και θα άλλαζε αμέσως άλλα πράγματα.
