Ανάμνηση του Εαυτού, Πυρήνας της Εργασίας
Η
ανάμνηση του εαυτού είναι ο πυρήνας της όλης διαδικασίας για την
αφύπνιση του ανθρώπου, με ταυτόχρονη την αίσθηση του εαυτού. Η διαδικασία αυτή είναι σημαντική μέχρι που στην ανάμνηση να περιέχετε η
επίγνωση του εαυτού. Χρειάζόμαστε τη
συνειδητότητα να δυεισδύσει, να εισχωρήσει στα πάντα,σε κάθε κύτταρο μέσα μας. Στην αρχή φαίνεται δύσκολο, αλλά οι προσπάθειες αυτές δεν πάνε ποτέ χαμένες έχουν προσθετική φύση. Συσσωρεύονται και κάποια συνιηθισμένη στιγμή ταύτισης, διαπιστώνετε ότι μπορείτε να στέκεστε παράμερα και να ελέγχετε τον εαυτό σας. Ποτέ δεν ξέρετε πότε θα έρθει αυτό. Στις συνηθισμένες συνθήκες τα πάντα σάς αποσπούν, και δεν μπορείτε να θυμάστε τον εαυτό σας Η ικανότητα να θυμόμαστε τον εαυτό μας πρέπει να αναπτυχθεί, με δικές μας προσπάθειες, ξεκινήστε τώρα,από εκεί που μπορείτε: να παρατηρείτε τον εαυτό σας, να μελετάτε, και κυρίως να θυμάστε τον εαυτό σας· τότε, κάποια στιγμή, θα δείτε αποτελέσματα.
Η Ανάμνηση του εαυτού στην παράδοση.
Αν κάνετε μια προσπάθεια να παρατηρήσετε τις λειτουργίες σας, θα αντιληφθείτε ότι συνήθως, ό,τι και να κάνετε, όταν σκέφτεστε, μιλάτε, ή δουλεύετε, ό,τι και να αισθάνεστε, δεν θυμάστε τον εαυτό σας. Δεν έχετε επίγνωση ότι είστε παρών, ότι είστε εδώ. Ταυτόχρονα θα εξακριβώσετε ότι, αν κάνετε προσπάθειες, μπορείτε να αυξήσετε την ικανότητά σας να θυμάστε τον εαυτό σας. Θα αρχίσετε να θυμάστε τον εαυτό σας πιο συχνά, πιο βαθιά, και θα μπορείτε να συσχετίζεται την αυτο ενθύμιση με περισσότερες ιδέες: την ιδέα της συνειδητότητας, την ιδέα της εργασίας, την ιδέα των κέντρων, την ιδέα της μελέτης του εαυτού. Η έννοια της ανάμνησης του εαυτού έχει ρίζες σε πολλές παραδόσεις. Στην αρχαία φιλοσοφία ο Σωκράτης προέτρεπε τους άνθρωπους να εξετάζουν τον εαυτό τους. Στην ανατολική σκέψη, ιδιαίτερα στον Βουδισμό και στον Ινδουισμό, η επίγνωση του εαυτού θεωρείται θεμέλιο της πνευματικής άσκησης. Στη νεότερη εποχή, ο στοχαστής Γκουρτζίεφ ανέδειξε τη σημασία της ανάμνησης του εαυτού ως βασική άσκηση για την αφύπνιση του ανθρώπου. Όλες αυτές οι προσεγγίσεις συγκλίνουν στην ιδέα ότι ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να ζει με επίγνωση του εαυτού του και ότι η αληθινή αυτογνωσία είναι βιωματική. Η ανάμνηση του εαυτού είναι η στιγμή όπου η συνείδητότητα αναγνωρίζει τον εαυτό της.
Η ανάμνηση του εαυτού και συνειδητότητα.
Το πρώτο βήμα, είναι να αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε ενσυνείδητοι. Όταν το αντιληφθούμε αυτό και παρατηρήσουμε την κατάστασή μας για καιρό, θα πιάσουμε τον εαυτό μας σε στιγμές που είμαστε αφηρημένοι,σε ύπνο, αυτό, θα μας δώσει μεγαλύτερη ώθηση να θυμόμαστε τον εαυτό μας πιο συχνά, και για μεγαλύτερη διάρκεια. Η προσπάθεια αυτή θα δείξει πόσο λίγο ενσυνείδητοι είμαστε, διότι στις συνηθισμένες συνθήκες της ζωής δεν είμαστε ενσυνείδητοι, και ότι μπορούμε να είμαστε πιο ενσυνείδητοι. Η ανάμνηση του εαυτού πρέπει να βιωθεί στις πιο απλές στιγμές με μία παράλληλη αίσθηση του εαυτού.
Η σημασία της αυτογνωσίας
Ο άνθρωπος είναι πολύ περίπλοκη μηχανή. Στην πραγματικότητα δεν είναι μηχανή, αλλά μεγάλο εργοστάσιο που αποτελείται από πολλές και διάφορες μηχανές που όλες δουλεύουν με διαφορετική ταχύτητα, με διαφορετικά καύσιμα, σε διαφορετικές συνθήκες και είναι ανεξάρτητες η μία από την άλλη. Έτσι λοιπόν δεν είναι μόνο ζήτημα παρατήρησης του εαυτού, αλλά και ζήτημα γνώσης και ο άνθρωπος δεν μπορεί να αποκτήσει τη γνώση αυτή από τον εαυτό του, επειδή η φύση δεν την έκανε τη γνώση αυτή ενστικτώδη· πρέπει να την αποκτήσει ο νους. Ο άνθρωπος λοιπόν πρέπει να μάθει, και πρέπει να μάθει από κάποιον που έμαθε πριν απ’ αυτόν. Η αυτογνωσία χωρίς ανάμνηση του εαυτού μένει σε θεωρητικό επίπεδο. Μπορούμε να μιλάμε για τον εαυτό μας, να αναλύουμε τις εμπειρίες μας, αλλά αν δεν έχουμε τη ζωντανή αίσθηση του «είμαι εδώ», τότε λείπει η ουσία. Η ανάμνηση λειτουργεί σαν φως που αποκαλύπτει τον εαυτό μας όπως πραγματικά είναι στη στιγμή. Αυτό επιτρέπει στον άνθρωπο να ξεχωρίζει ανάμεσα στις αυτόματες αντιδράσεις και στις συνειδητές. Η γνώση του εαυτού, γίνετε πλέον βιωματική, ζωντανή και ενεργή.
Η ανάμνηση του εαυτού οξύνουν τις λειτουργίες
Για να θυμόμαστε περισσότερο τον εαυτό μας, πρέπει να μελετήσουμε αυτό που μας εμποδίζει να τον θυμόμαστε. Έτσι λοιπόν πρέπει να διαχωρήσουμε τις λειτουργίες σε χρήσιμες και βλαβερές για την ανάμνηση του εαυτού. Όταν είμαστε περισσότερο ενσυνείδητοι, αυξάνεται η οξύτητα των λειτουργιών μας. Τις λειτουργίες μπορούμε να τις συγκρίνουμε με μηχανές που δουλεύουν σε διάφορους βαθμούς φωτός. Οι μηχανές αυτές είναι τέτοιες που έχουν τη δυνατότητα να δουλεύουν καλύτερα στο φως παρά στο σκοτάδι· κάθε στιγμή που υπάρχει περισσότερο φως οι μηχανές δουλεύουν καλύτερα. Η συνειδητότητα είναι φως και οι μηχανές είναι λειτουργίες. πολλές και διάφορες μηχανές που δουλεύουν με διαφορετική ταχύτητα η κάθε μία, με διαφορετικά καύσιμα. Η ανάπτυξη της ικανότητας για την ανάμνηση του εαυτού μας μπορεί να θεωρηθεί σκοπός ζωής. Είναι άσκηση που απαιτεί συνεχή προσπάθεια. Ο άνθρωπος που εξασκείται στην ανάμνηση του εαυτού μαθαίνει να ζει πιο συνειδητά, να αντιμετωπίζει τα συναισθήματα και τις σκέψεις του χωρίς να χάνεται μέσα τους και να στέκεται παρών σε κάθε στιγμή.
