Ανάμνηση του Εαυτού, Πυρήνας της Εργασίας.
Η ανάμνηση του εαυτού, είναι ο πυρήνας της όλης διαδικασίας για την αφύπνιση του ανθρώπου και της μετάβασης του στην τρίτη κατάσταση συνειδητότης. Η διαδικασία στην αρχή, είναι διανοητική μέχρι που στην ανάμνηση του εαυτού να ενσωματοθεί σιγά-σιγά η επίγνωση, η συναίσθηση του εαυτού. Είναι αναγκαίο αυτή η συνειδητότητα να δυεισδύσει, να εισχωρήσει στα πάντα, σε κάθε κύτταρο μέσα μας. Στην αρχή φαίνεται δύσκολο, δεν έρχεται αμέσως αποτέλεσμα, αλλά οι προσπάθειες αυτές ποτέ δεν πανε χαμένες.
Συσσωρεύονται και κάποια συνηθισμένη στιγμή ταύτισης, διαπιστώνει κανείς, ότι, τώρα μπορεί να ελέγχει τον εαυτό του. Ποτέ δεν ξέρουμε πότε θα έρθει αυτό, Στις συνηθισμένες συνθήκες τα πάντα μάς αποσπούν, και δεν μπορουμε να θυμόμαστε τον εαυτό μας. Η ικανότητα να θυμόμαστε τον εαυτό μας πρέπει να αναπτυχθεί, με δικές μας προσπάθειες, ας ξεκινήσουμε τώρα,από εκεί που μπορεούμ: να παρατηρείμε τον εαυτό μας, να μελετάμε, και κυρίως να θυμόμαστε τον εαυτό μας· τότε, κάποια στιγμή, θα δούμε αποτελέσματα.
Η Ανάμνηση του εαυτού στην παράδοση.
Όταν αρχίσει κάποιος μετά, θα θυμάται τον εαυτό του πιο συχνά, πιο βαθιά, Αν κάνουμε προσπάθεια να παρατηρήουμε τις λειτουργίες μας, θα αντιληφθούμε ότι συνήθως, ό,τι και αν κάνουμε, όταν σκεφτόμαστε, μιλάμε, ή δουλεύουμε, ό,τι και να αισθάνόμαστε, δεν θυμόμαστε τον εαυτό μας. Δεν έχουμε επίγνωση του εαυτού μας, ότι είμαστε εδώ. Ταυτόχρονα θα εξακριβώσουμε ότι, αν κάνουμε προσπάθειες, μπορούμε να αυξήσουμε την ικανότητά μας να θυμόμαστε τον εαυτό μας.
Η έννοια της ανάμνησης του εαυτού έχει ρίζες σε πολλές παραδόσεις. Στην αρχαία φιλοσοφία ο Σωκράτης προέτρεπε τους άνθρωπους να εξετάζουν τον εαυτό τους. Στην ανατολική σκέψη, ιδιαίτερα στον Βουδισμό και στον Ινδουισμό, η επίγνωση του εαυτού θεωρείται θεμέλιο της πνευματικής άσκησης. Στη νεότερη εποχή, ο κύριος Γκουρτζίεφ ανέδειξε τη σημασία της ανάμνησης του εαυτού ως τη βασική άσκηση για την αφύπνιση του ανθρώπου. Όλες αυτές οι προσεγγίσεις συγκλίνουν στην ιδέα ότι ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να ζει με επίγνωση του εαυτού, του και ότι η αληθινή βελτίωση του ανθρώπου είναι βιωματική. Η ανάμνηση του εαυτού είναι η στιγμή όπου η συνείδητότητα αναγνωρίζει τον εαυτό της.
Η ανάμνηση του εαυτού και συνειδητότητα.
Το πρώτο βήμα, είναι να αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε ενσυνείδητοι. Όταν το αντιληφθούμε αυτό και παρατηρήσουμε την κατάστασή μας για καιρό, θα πιάσουμε τον εαυτό μας σε στιγμές που είμαστε αφηρημένοι, σε ύπνο, αυτό θα μας δώσει μεγαλύτερη ώθηση να θυμόμαστε τον εαυτό μας πιο συχνά, και για μεγαλύτερη διάρκεια, και να συσχετίζεται η αυτο ενθύμιση με περισσότερες ιδέες: την ιδέα της συνειδητότητας, την ιδέα των κέντρων, την ιδέα της μελέτης του εαυτού. Η προσπάθεια αυτή θα δείξει πόσο λίγο ενσυνείδητοι είμαστε, διότι στις συνηθισμένες συνθήκες της ζωής δεν είμαστε ενσυνείδητοι, και ότι μπορούμε, να είμαστε πιο ενσυνείδητοι. Η ανάμνηση του εαυτού πρέπει να βιωθεί στις πιο απλές στιγμές με την παράλληλη αίσθηση του εαυτού.
Η σημασία της αυτογνωσίας
Ο άνθρωπος είναι πολύ περίπλοκη μηχανή. Στην πραγματικότητα δεν είναι μηχανή, αλλά μεγάλο εργοστάσιο που αποτελείται από πολλές και διάφορες μηχανές που όλες δουλεύουν με διαφορετική ταχύτητα, με διαφορετικά καύσιμα και είναι ανεξάρτητες η μία από την άλλη. Έτσι λοιπόν δεν είναι μόνο ζήτημα παρατήρησης του εαυτού, αλλά και ζήτημα γνώσης και ο άνθρωπος δεν μπορεί να αποκτήσει τη γνώση αυτή από τον εαυτό του, επειδή η φύση δεν έκανε τη γνώση αυτή ενστικτώδη· πρέπει να την αποκτήσει ο νους.
Ο άνθρωπος λοιπόν πρέπει να μάθει, και πρέπει να μάθει από κάποιον που έμαθε πριν απ’ αυτόν. Η αυτογνωσία χωρίς ανάμνηση του εαυτού μένει σε θεωρητικό επίπεδο. Μπορούμε να μιλάμε για τον εαυτό μας, να αναλύουμε τις εμπειρίες μας, αλλά αν δεν έχουμε τη ζωντανή “αίσθηση του είμαι εδώ”, τότε λείπει η ουσία. Όμως η διανοητική λειτουργία δεν μπορεί από μόνη της να δώσει την “αίσθηση του είμαι εδώ”, χρειάζεται μια προετιμασία για αυτό, ένα στοιχείο αίσθησης ή αισθήματος να προστεθεί. Η ανάμνηση του εαυτού αποκαλύπτει τον εαυτό μας όπως πραγματικά είναι στη στιγμή. Αυτό επιτρέπει στον άνθρωπο μπορεί να ξεχωρίζει ανάμεσα στις αυτόματες αντιδράσεις και στις συνειδητές. Η γνώση του εαυτού, γίνετε πλέον βιωματική, ζωντανή και ενεργή.
Η ανάμνηση του εαυτού οξύνουν τις λειτουργίες
Για να θυμόμαστε περισσότερο τον εαυτό μας, πρέπει να μελετήσουμε και να αφαιρέσουμε αυτό που μας εμποδίζει να τον θυμόμαστε. Έτσι λοιπόν πρέπει να διαχωρήσουμε τις λειτουργίες σε χρήσιμες για την ανάμνηση του εαυτού, και σε αυτές που είναι εμπόδιο για την ανάμνηση του εαυτού. Όταν είμαστε περισσότερο ενσυνείδητοι, αυξάνεται η οξύτητα των λειτουργιών μας. Τις λειτουργίες μπορούμε να τις συγκρίνουμε με μηχανές που δουλεύουν σε διάφορους βαθμούς φωτός.
Οι μηχανές αυτές είναι τέτοιες που έχουν τη δυνατότητα να δουλεύουν καλύτερα στο φως παρά στο σκοτάδι· κάθε στιγμή που υπάρχει περισσότερο φως οι μηχανές δουλεύουν καλύτερα. Η συνειδητότητα είναι φως και οι μηχανές είναι λειτουργίες. Η ανάπτυξη της ικανότητας για την ανάμνηση του εαυτού μας μπορεί να θεωρηθεί σκοπός ζωής. Είναι άσκηση που απαιτεί συνεχή προσπάθεια. Ο άνθρωπος που εξασκείται στην ανάμνηση του εαυτού μαθαίνει να ζει πιο συνειδητά, να αντιμετωπίζει τα συναισθήματα και τις σκέψεις του χωρίς να χάνεται μέσα τους και να στέκεται παρών σε κάθε στιγμή.
