Το μυστήριο της ανάμνησης του εαυτού
Η αναζήτηση του εσωτερικού βλέμματος
Η ύπαρξη του άνθρωπο δεν περιορίζεται στη φυσική παρουσία του αλλά επεκτείνεται στη συνείδηση που παρατηρεί σκέφτεται και αναρωτιέται.Το βλέμμα που στρέφεται προς τα έξω αντιλαμβάνεται τον κόσμο ενώ το βλέμμα που στρέφεται προς τα μέσα συναντά το μυστήριο του εαυτού. Η ανάμνηση του εαυτού δεν είναι μια απλή διαδικασία σκέψης αλλά μια βαθιά εμπειρία αφύπνισης από την λήθη του εαυτού. Ο άνθρωπος γνωρίζει ότι με την ανάμνηση του εαυτού , συναντάει τον Εαυτό του, την παρουσία του στο παρόν. Η ικανότητα να θυμάται τον εαυτό του σημαίνει να αφυπνίζει τον Εαυτό του και να τον αναπτύσει.
Η καθημερινότητα με τις απαιτήσεις της μας απομακρύνει από αυτή τη προσπάθεια, ο άνθρωπος παρασύρεται από τις συνήθειες και τα γεγονότα ξεχνώντας τον εαυτό του.Ζει χωρίς να θυμάται, πράττει χωρίς να γνωρίζει ποιος πράττει. Η αληθινή επίγνωση όλων βρίσκεται στην επίγνωση του εαυτού που είναι αποτέλεσμα της ανάμνησης του Εαυτού. Δεν βρίσκεται μέσα στο να ελέγχεις τον κόσμο αλλά στο να γνωρίζεις ότι είσαι μέρος του κόσμου.Η ανάμνηση του εαυτού είναι μια σιωπηλή πράξη εσωτερικής ελευθερίας που οδηγεί στη πύλη προς την συνειδητότητα. https://www.tetartosdromos.gr/o-anthropos-genithike-gia-na-ekselixthi/
Η μνήμη ως πύλη προς την ταυτότητα
Η ανάμνημη του Εαυτού είναι το θεμέλιο για τα συνειδητά σκαλοπάτια της δημιουργίας όλης. Η ανάμνηση του εαυτού υπερβαίνει την απλή λειτουργία του νου. Είναι η αναγνώριση εκείνης της αμετάβλητης συνείδησης που παρατηρεί όλες τις μεταβολές Είναι το σημείο όπου ο άνθρωπος κατανοεί ότι δεν είναι οι σκέψεις του ούτε τα συναισθήματά του, αλλά αυτό που αυτός Είναι.Πολλοί φιλόσοφοι και μυστικιστές μίλησαν για αυτή τη βαθύτερη μνήμη Ο Πλάτωνας την ονόμασε ανάμνηση της ψυχής που θυμάται την αλήθεια πριν από τη γέννηση Ο Αυγουστίνος τη βίωσε ως εσωτερική πορεία προς τον Θεό ενώ οι ανατολικές παραδόσεις τη συνδέουν με τη συνειδητότητα που υπάρχει πέρα από το εγώ Σε κάθε περίπτωση η μνήμη του εαυτού δεν είναι νοητική διαδικασία αλλά βιωματική εμπειρία Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος ξυπνά μέσα στη ζωή του και αναγνωρίζει τη σιωπηλή παρουσία του που υπήρχε πάντοτε εκεί
Η λήθη ως σκιά της ύπαρξης
Αν η ανάμνηση του εαυτού είναι φως τότε η λήθη είναι η σκιά που το συνοδεύει Η λήθη δεν είναι απλώς απουσία γνώσης αλλά απομάκρυνση από την ουσία της ύπαρξης Ο σύγχρονος άνθρωπος ζει βυθισμένος σε ένα πλήθος πληροφοριών και εικόνων που καταλαμβάνουν το νου χωρίς να τρέφουν την ψυχή Η συνεχής εξωτερική δραστηριότητα προκαλεί εσωτερική απουσία και η απουσία αυτή γίνεται συνήθεια Η λήθη του εαυτού οδηγεί σε αποξένωση σε απώλεια νοήματος σε μια αίσθηση ότι η ζωή κυλά χωρίς σκοπό. Η λήθη δεν είναι όμως ανίκητη. Είναι μέρος της ανθρώπινης κατάστασης και καλεί σε αφύπνιση, μόνο όταν εχει επίγνωση της λήθης ο άνθρωπος ξεκινά να θυμάται τον εαυτό του. Ο άνθρωπος αρχίζει να θυμάται τον εαυτό του όταν αναγνωρίζει ότι κοιμάται, όταν συνειδητοποιεί τη μηχανικότητα των πράξεών του ανοίγει η δυνατότητα για εσωτερική μεταμόρφωση Η λήθη γίνεται τότε δάσκαλος που δείχνει τον δρόμο προς τη μνήμη και η απουσία γίνεται πρόσκληση για παρουσία. https://www.tetartosdromos.gr/sindesi-me-ta-anotera-kentra/
Η εσωτερική εργασία της ανάμνησης
Η ανάμνηση του εαυτού επιτυγχάνεται με άσκηση επίγνωσης Χρειάζεται σιωπή εσωτερική παρατήρηση και ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό Ο άνθρωπος που επιδιώκει να θυμάται τον εαυτό του μαθαίνει να παρακολουθεί τις σκέψεις του χωρίς να ταυτίζεται με αυτές να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του χωρίς να τα καταπιέζει και να δρα με πλήρη επίγνωση της στιγμής Η κάθε πράξη γίνεται πεδίο αυτογνωσίας και η καθημερινή ζωή μετατρέπεται σε εργαστήριο πνευματικής αφύπνισης.
Πολλές πνευματικές παραδόσεις μιλούν για αυτή την εργασία με διαφορετικούς όρους αλλά κοινό νόημα Στον χριστιανικό μυστικισμό είναι η αδιάλειπτη μνήμη του Θεού Στον βουδισμό είναι η επίγνωση του νου που παρατηρεί χωρίς κρίση Στην ψυχολογία είναι η συνειδητότητα του εσωτερικού παρατηρητή Κάθε δρόμος οδηγεί στο ίδιο σημείο στη βαθιά εμπειρία της παρουσίας που δεν χρειάζεται επιβεβαίωση Η ανάμνηση του εαυτού είναι η τέχνη του να είσαι παρών μέσα στη ροή του χρόνου χωρίς να χάνεις τονεαυτό σου. Είναι μια συνεχής πράξη επιστροφής στην αλήθεια του Είναι
Η ένωση με το όλον
Όταν ο άνθρωπος θυμάται τον εαυτό του, αντιλαμβάνεται ότι ο εσωτερικός του πυρήνας δεν είναι ξεχωριστός από τον κόσμο αλλά μέρος μιας ενιαίας συνείδησης Η ανάμνηση του εαυτού γίνεται τότε γέφυρα που ενώνει το άτομο με το σύνολο Είναι η στιγμή όπου η εσωτερική σιωπή αποκαλύπτει την αρμονία του σύμπαντος και ο άνθρωπος νιώθει ότι συμμετέχει στο ίδιο ρεύμα ζωής που κινεί τα πάντα Μέσα σε αυτή τη συνειδητοποίηση η αγάπη δεν είναι πλέον συναίσθημα αλλά κατάσταση ύπαρξης. Η ανάμνηση του εαυτού δεν είναι τέλος, αλλά αρχή. https://www.tetartosdromos.gr/anaptiksi-tis-ousias-simeni-siriknosi-tis-prosopikotitas/