Η αναζήτηση του εσωτερικού βλέμματος
Μελετάμε πόρτες. Η ανάμνηση του εαυτού είναι πόρτα. Η συνειδητοποίηση ότι δεν θυμόμαστε τον εαυτό μας αν γίνει συνεχής, τότε μπορούμε να θυμόμαστε τον εαυτό μας. Κάθε μέρα μπορούμε να βρίσκουμε το χρόνο για να συνειδητοποιούμε ότι δεν θυμόμαστε τον εαυτό μας. Αυτό θα μας φέρει βαθμιαία στην ανάμνηση του εαυτού. Δεν θέλω να πω να θυμάστε ότι δεν θυμάστε τον εαυτό σας, αλλά να το συνειδητοποιείτε. Η ανάμνηση του εαυτού είναι μια προσπάθεια να έχουμε επίγνωση του εαυτού μας. Σε πρώτη φάση η ανάμνηση του εαυτού μπορεί απλώς να είναι η συνειδητοποίηση ότι δεν θυμόμαστε τον εαυτό μας. Αν αντιληφθούμε πόσο λίγη επίγνωση του εαυτού μας έχουμε και πόσο ελάχιστα διαρκούν οι στιγμές που έχουμε επίγνωση, όταν το θυμηθούμε αυτό και το νιώσουμε και αντιληφθούμε τι σημαίνει, τότε μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει ανάμνηση του εαυτού.
https://www.tetartosdromos.gr/o-anthropos-genithike-gia-na-ekselixthi/
Ανάμνηση και Δημιουργία του εαυτού.
Η ιδέα της ανάμνησης του εαυτού περιλαμβάνεται σε πολλά συστήματα και διδασκαλίες σχολών, αλλά δεν βρίσκεται στη σωστή θέση, δεν καταλαμβάνει ποτέ την πρώτη θέση. Αλλά το σύστημα αυτό λέει ότι δεν θυμάστε τον εαυτό σας, και ότι αν καταλαβαίνετε ότι δεν θυμάστε τον εαυτό σας ίσως μπορέσετε να επιτύχετε κάτι. Η επίγνωση του εαυτού είναι η μεγαλύτερη δυνατή αλλαγή στον άνθρωπο, διότι στις συνηθισμένες συνθήκες της ζωής κανένας δεν έχει επίγνωση του εαυτού του, και όμως οι άνθρωποι δεν το αντιλαμβάνονται αυτό. Όλοι όσοι κάθονται εδώ, αν ρωτή- σουν ειλικρινά τον εαυτό τους κατά πόσο έχουν επίγνωση του εαυτού τους, θα πρέπει να απαντήσουν αρνητικά. Κανένας δεν έχει επίγνωση. Το όλο θέμα είναι να έχουμε επίγνωση του εαυτού μας σ’ αυτό εδώ το μέρος, αυτή εδώ τη στιγμή. Αυτό είναι το ξεκίνημα, γιατί από κάπου πρέπει να αρχίσει κανείς. Αργότερα μπορεί να πάρει διαφορετικές μορφές. Σ’ αυτό μπορεί να συμπεριληφθούν πολλά άλλα.
https://www.tetartosdromos.gr/apo-tin-gnosi-stin-katanoisi/
Λήθη, η έξοδος από τη λήθη.
Αν η ανάμνηση του εαυτού είναι φως, τότε η λήθη είναι η σκιά που το συνοδεύει. Λήθη σημαίνει απουσία, απομάκρυνση από την ουσία της ύπαρξης. Αρχίζετε με την παρατήρηση του εαυτού – αυτός είναι ο κανονικός τρόπος, με την παρατήρηση του εαυτού αντιλαμβάνεστε ότι δεν θυμάστε τον εαυτό σας. Όταν το αντιληφθείτε αυτό, ότι σε πολύ σπάνιες στιγμές θυμάστε τον εαυτό σας – πράγμα το οποίο κάθε άνθρωπος που δεν είναι προκατειλημμένος θα μπορέσει να καταλάβει– τότε είναι δυνατόν να αυξήσετε αυτές τις στιγμές ανάμνησης του εαυτού. σε κατοπινά στάδια, θα μπορείτε να τα κάνετε και τα δύο ταυτόχρονα: να παρατηρείτε κάτι συγκεκριμένο ή να αναγνωρίζετε διάφορες εκδηλώσεις μέσα σας, και να θυμάστε τον εαυτό σας- αλλά στην αρχή αυτά τα δύο είναι διαφορετικά.Η παρατήρηση του εαυτού κατευθύνεται πάντοτε προς μια συγκεκριμένη λειτουργία. Παρατηρείτε είτε τις σκέψεις σας είτε τις κινήσεις σας είτε τα συναισθήματά σας είτε τις αισθήσεις σας. Αυτή πρέπει να έχει ένα συγκεκριμένο αντικείμενο που παρατηρείτε μέσα στον εαυτό σας. Η ανάμνηση του εαυτού δεν σας διαιρεί, πρέπει να θυμάστε το σύνολο, είναι η συναίσθηση του εγώ, της ατομικότητάς σας.. https://www.tetartosdromos.gr/sindesi-me-ta-anotera-kentra/
Το θαυμαστό της ανάμνησης του εαυτού.
H δυνατότητα της αλλαγής του «είναι», είναι το θαυμαστό που ακολουθεί την ανάμνηση του εαυτού και αυτό συνδέεται με την όλη ιδέα της ανάπτυξης. Ένα από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να καταλάβουμε: ότι ο άνθρωπος δεν είναι υποχρεωμένος να παραμείνει όπως είναι· μπορεί να αλλάξει. Υπάρχουν διάφοροι βαθμοί ανθρώπου στους οποίους μπορεί να φτάσει κανείς ύστερα από μακρόχρονη και επίμονη εργασία. Η λειτουργία ανώτερων κέντρων θα είναι θαυμαστή από πολλές απόψεις. Αυτό δεν περιγράφεται με τίποτε· είναι υλικό για παρατήρηση και μελέτη. Δεν βοηθάνε οι περιγραφές, χρειάζεται εξάσκηση. Κανονικα κανένας δεν θυμάται τον εαυτό του, κανένας δεν έχει επίγνωση του εαυτού του. Αυτή είναι η συνηθισμένη κατάσταση του ανθρώπινου όντος, του ανθρώπου μηχανή.
Η ένωση με το όλον
Δεν ωφελεί να ψάχνουμε για ορισμούς· θα έκαναν την κατανόηση πιο δύσκολη. Αυτό που είναι πραγματικά χρήσιμο για την κατανόηση, είναι, να συγκρίνουμε τους διάφορους βαθμούς συνειδητότητας μέσα στη συνηθισμένη μας κατάσταση, διότι και στη συνηθισμένη μας κατάσταση της σχετικής συνειδητότητας υπάρχουν διαφορετικοί βαθμοί, διαφορετικά επίπεδα, μπορεί να είμαστε πιο κοντά στην αφύπνιση ή πιο μακριά απ’ αυτή. Μπορούμε να δούμε τόσο μεγάλες διαφορές στον εαυτό μας, όταν πραγματικά μάθουμε να παρατηρούμε, ώστε αυτό θα μας δείξει τις δυνατότητες που έχουμε. Είναι το μόνο για το οποίο δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία. Πάντοτε κινούμαστε ανάμεσα σε δύο ακτές. ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνο. Το να κινείται κανείς περισσότερο προς τη μία ακτή ή περισσότερο προς την άλλη, δημιουργεί δύο διαφορετικές δυνατότητες: η μία είναι ανάπτυξη, η άλλη είναι παρακμή. Σημαντικός παράγοντας στην εργασία είναι αν βρίσκεται η στιγμή κάτω από τον έλεγχό μας ή όχι.
https://www.tetartosdromos.gr/anaptiksi-tis-ousias-simeni-siriknosi-tis-prosopikotitas/
