Ανάγκη να Θυμόμαστε τον Εαυτό μας.

Λήθη: Η φυσική κατάσταση του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος περνά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε λήθη. Κινείται, μιλά, εργάζεται, αποφασίζει, αλλά δεν είναι παρών την στιγμή που όλα αυτά του συμβαίνουν. Οι σκέψεις περιπλανώνται στο παρελθόν ή στο μέλλον, τα συναισθήματα αλλάζουν χωρίς έλεγχο, οι πράξεις γίνονται μηχανικά, με ταύτιση. Αυτή η κατάσταση ύπνου είναι τόσο κοινή που θεωρείται φυσιολογική. Όμως ο άνθρωπος αισθάνεται, νιώθει πως κάτι του λείπει. Η λήθη του εαυτού είναι το κενό. Ο άνθρωπος έχει στιγμές που νιώθει πως δεν έχει την αίσθηση του εαυτού του.  Δεν θυμαται τον εαυτό του! Το μεγάλο δώρο της φύσης στον άνθρωπο, είναι η ανάμνηση του εαυτού του που του δίνει τη δυνατότητα να έχει συναίσθηση, επίγνωση του εαυτού του. Με ανάμνηση του εαυτού του μπορεί να κερδίσει τόσα πολλά, μα τόσα πολλά, αλλά ξεχνά ακόμα και να την σκεφτεί σαν πιθανότητα, το αποτέλεσμα είναι έλειψη ελέγχου και μια αίσθηση εσωτερικής απουσίας, μια μόνιμη αναζήτηση νοήματος που δεν ικανοποιείται ποτέ.

https://www.tetartosdromos.gr/anaptiksi-tis-ousias-simeni-siriknosi-tis-prosopikotitas/

Περισσότρα οφέλη από την ανάμνηση. 

 Η ανάμνηση του εαυτού δεν είναι μόνο αφύπνιση αλλά και επίγνωση του εαυτού, σημαίνει επίσης την χρήση  αυτο-παρατηρητή, μια ικανότητα να παρατηρούμε και να μελετάμε τον εαυτό μας, στην πορεία για την συνειδητότητα. Συνειδητότητα σημαίνει θέληση και θέληση σημαίνει ελευθερία. Ο έλεγχος της προσοχής είναι η αρχή της θέλησης. Αυτή η αίσθηση είναι καθαρή, απλή, και βαθιά αληθινή. Δεν πρόκειται για σκέψη ή συναίσθημα, αλλά για μια κατάσταση επίγνωσης. Σαν να ανάβει φως μέσα στο σκοτάδι. Σε κάθε συγκεκριμένη δραστηριότητα ο σκοπός είναι ο παράγοντας που ελέγχει. Στην εργασία πάνω στον εαυτό ή στη μελέτη, έχουμε έναν ορισμένο σκοπό. Αυτός ο σκοπός θα κατευθύνει τις πράξεις. Το μαγνητικό κέντρο ελέγχει την εργασία τη στιγμή αυτή και, σε σχέση με την προσωπική μας εργασία, ο σκοπός μας είναι να είμαστε κάτω από τον έλεγχο του μαγνητικού κέντρου και όχι των αδέσποτων εγώ που το ένα ενδιαφέρεται για κάτι και το άλλο ενδιαφέρεται για κάτι διαφορετικό. Αν το καθένα απ’ αυτά θέλει να μας ελέγχει, σημαίνει πως στο τέλος κανένας δεν ελέγχει· αλλά αν μας ελέγχει το μαγνητικό κέντρο, αυτό ήδη σημαίνει κάποιον έλεγχο. Ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι δεν είναι μόνο αυτό που κάνει ή σκέφτεται, αλλά αυτός που βλέπει όλα αυτά να συμβαίνουν. Αποκαλύπτει ότι υπάρχει μέσα μας κάτι σταθερό, κάτι που μπορεί να παρατηρεί χωρίς να ταυτίζεται, εκεί ακριβώς δημιουργείται ο υποεπιστάτης. Αυτή η στιγμή είναι  η πρώτη επαφή με το πραγματικό εγώ.

https://www.tetartosdromos.gr/o-anthropos-ine-anolokliroto-on/

Η ανάμνηση ως πράξη

Πρέπιει να επιστρέφουμε συνέχεια στο ερώτημα του τι θέλουμε από την εργασία, βρείτε αυτό που θέλετε εσείς ο ίδιος. Να θυμάσαι τον εαυτό σου είναι μια διανοητική εντολή αλλά μόνο για την αρχή, στη συνέχεια εισάγουμε την ταυτόχρονη αυτοπαρατήρηση και γίνετε μια πρακτική άσκηση επίγνωσης. Είναι προσπάθεια συναίσθησης, να μη χάνεις την αίσθηση του “εγώ είμαι εδώ”. Μπορεί να γίνει παντού — όταν περπατάς, όταν μιλάς, όταν εργάζεσαι, όταν αναπνέεις. Το κλειδί είναι να θυμάσαι τον εαυτό σου. Αυτή η συνειδητή ανάμνηση δημιουργεί έναν εσωτερικό άξονα, ένα πραγματικό εγω κάτω από τον έλεγχο μας. Ο άνθρωπος παύει να διασκορπίζεται στη περιοχή με τα πολλά “εγώ” τις ανέλεγκτες σκέψεις και συναισθήματα. Κάθε φορά που επιστρέφει στην ανάμνηση του εαυτού του, αυτό το πραγματικό εγώ αναπτύσετε. Η λήθη διασκορπίζει, η ανάμνηση συγκεντρώνει. Όσο περισσότερο ασκείται κάποιος στην ανάμνηση του εαυτού του, τόσο πιο συχνά αυτή εμφανίζεται.

Η μεταμόρφωση μέσα από τη μνήμη του εαυτού.

Αν θυμόμαστε το σκοπό μας, αν τον σκεφτόμαστε, αν βρίσκουμε όλο και περισσότερους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε να εργαζόμαστε, η θέλησή μας θα κινείται προς μία κατεύθυνση και θα δυναμώνει. Θα έλεγα ότι αυτό που μπορεί να επιτύχει ένας άνθρωπος, αυτό μπορεί να του υποσχεθεί κανείς με την προϋπόθεση ότι εργάζεται, είναι ότι μετά από ορισμένο χρονικό διάστημα εργασίας θα δει τον εαυτό του. Τα άλλα πράγματα που ενδέχεται να επιτύχει, όπως η συνειδητότητα, η ενότητα, η σύνδεση με ανώτερα κέντρα, όλα έρχονται μετά απ’ αυτό και δεν γνωρίζουμε με ποια σειρά έρχονται. Η ανάμνηση του εαυτού δίνει πολλές νέες δυνατότητες, η ζωή παύει να είναι μια σειρά μηχανικών γεγονότων ταύτισης και γίνεται επίγνωση του εαυτού.
Τότε αποκτάμε έλεγχο του εαυτού, στις πράξεις μας, στις αισθήσεις ,ο ήχος φθάνει πιο καθαρός δεν περνάει μέσα από το σύννεφο της φαντασίας και των συνειρμών. Οι μηχανικές αντιδράσεις μειώνονται, η ταύτιση εξασθενεί, η κατανόηση βαθαίνει.Ο άνθρωπος γίνεται παρατηρητής μέσα στην ίδια του την ύπαρξη. Με την ανάμνηση του εαυτού έρχονται μαζί πολλά ακόμα δώρα.

Ανάγκη ζωής, η ανάμνηση.

Η ανάγκη να θυμόμαστε τον εαυτό μας, είναι ανάγκη ύπαρξης. Η ανάμνηση του εαυτού αφυπνίζει τον εαυτό, ο οποίος μπορεί να χρησιμοποιεί τις λειτουργίες απαλλαγμένες από την διαδυκότητα που έχουμε εκπαιδευτεί, βλέπει τα πράγματα καθαρά, όπως είναι. Χωρίς την ανάμνηση του εαυτού, ο άνθρωπος ζει κάτω από συνειρμούς, ταύτιση με διαδυκή αντίληψη για τα πάντα. Με την ανάμνηση του εαυτού δημιουργεί τον υποεπιστάτη, και πάλι με την ίδια προσπάθεια αργότερα ο επιστάτης. Είναι μια πράξη αγάπης προς την ίδια τη ζωή, γιατί μόνο όταν ο είμαστε παρόντες μπορούμε να τη ζήσουμε πραγματικά. Η ανάμνηση του εαυτού δεν είναι μόνιμη κατάσταση·χρειάζεται συνεχώς να ξανακερδίζεται. Αλλά κάθε προσπάθεια αναπτύσει το αληθινό “εγώ”, του προσθέτει ένα ακόμα φύλλο στα φτερά του, τα κανει ικανά να πετάξουν στα ανώτερα κέντρα. Στην πορεία, η ανάμνηση του εαυτού γίνεται  τρόπος ύπαρξης. Και τότε ο άνθρωπος Είναι.

https://www.tetartosdromos.gr/siniditotita-simeni-thelisi/