Ανάγκη να θυμόμαστε τον εαυτό μας

Η λήθη ως φυσική κατάσταση του ανθρώπου

Ο άνθρωπος περνά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε λήθη. Κινείται, μιλά, εργάζεται, αποφασίζει, αλλά σπάνια είναι παρών την στιγμή που όλα αυτά του συμβαίνουν. Οι σκέψεις περιπλανώνται στο παρελθόν ή στο μέλλον, τα συναισθήματα αλλάζουν χωρίς έλεγχο, οι πράξεις γίνονται μηχανικά. Αυτή η κατάσταση ύπνου είναι τόσο κοινή που θεωρείται φυσιολογική. Όμως ο εσωτερικός άνθρωπος γνωρίζει πως κάτι λείπει. Η λήθη του εαυτού είναι το κενό. Ο άνθρωπος έχει στιγμές που νιώθει πως δεν έχει την αίσθηση του εαυτού του!  Δεν θυμαται τον εαυτό του! Το μεγάλο δώρο της φύσης στον άνθρωπο, είναι η ανάμνηση του εαυτού του. Με αυτή την διαδικασία μπορεί να κερδίσει τόσα πολλά, μα ξεχνά ακόμα και να την μελετήσει,το αποτέλεσμα είναι μια αίσθηση εσωτερικής απουσίας, μια μόνιμη αναζήτηση νοήματος που δεν ικανοποιείται ποτέ. https://www.tetartosdromos.gr/anaptiksi-tis-ousias-simeni-siriknosi-tis-prosopikotitas/

Η στιγμή της ανάμνησης

Υπάρχουν όμως στιγμές που κάτι αλλάζει. Για ένα δευτερόλεπτο, ο άνθρωπος θυμάται ότι υπάρχει. Να γιατί είναι απαραίτητη η ανάμνηση του εαυτού. Η ανάμνηση του εαυτού δεν είναι μόνο αφύπνηση αλλά και επίγνωση του εαυτού, σημαίνει επίσης την δημιουργία αυτο-παρατηρητή, μια ικανότητα να παρατηρούμε και να μελετάμε τον εαυτό μας,στην πορεία για την συνειδητότητα. Συνειδητότητα σημαίνει θέληση και θέληση σημαίνει ελευθερία. Ο έλεγχος της προσοχής είναι η αρχή της θέλησης. Αυτή η αίσθηση είναι καθαρή, απλή, και βαθιά αληθινή. Δεν πρόκειται για σκέψη ή συναίσθημα, αλλά για μια κατάσταση επίγνωσης. Σαν να ανάβει φως μέσα στο σκοτάδι. Σε κάθε συγκεκριμένη δραστηριότητα ο σκοπός είναι ο παράγοντας που ελέγχει. Στην εργασία πάνω στον εαυτό ή στη μελέτη, έχουμε έναν ορισμένο σκοπό. Αυτός ο σκοπός θα κατευθύνει τις πράξεις.. Το μαγνητικό κέντρο ελέγχει την εργασία τη στιγμή αυτή, σε σχέση με την προσωπική μας εργασία, ο σκοπός μας είναι να είμαστε κάτω από τον έλεγχο του μαγνητικού κέντρου και όχι των αδέσποτων εγώ που το ένα ενδιαφέρεται για κάτι και το άλλο ενδιαφέρεται για κάτι διαφορετικό. Αν το καθένα απ’ αυτά θέλει να μας ελέγχει, σημαίνει πως στο τέλος κανένας δεν ελέγχει· αλλά αν μας ελέγχει το μαγνητικό κέντρο, αυτό ήδη σημαίνει κάποιον έλεγχο. Ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι δεν είναι μόνο αυτό που κάνει ή σκέφτεται, αλλά αυτός που βλέπει όλα αυτά να συμβαίνουν. Αποκαλύπτει ότι υπάρχει μέσα μας κάτι σταθερό, κάτι που μπορεί να παρατηρεί χωρίς να ταυτίζεται,εκεί ακριβώς δημιουργείται ο υποεπιστάτης. Αυτή η στιγμή είναι η αρχή της εσωτερικής εργασίας, η πρώτη επαφή με το πραγματικό εγώ.https://www.tetartosdromos.gr/o-anthropos-ine-anolokliroto-on/

Η ανάμνηση ως πράξη

Να θυμάσαι τον εαυτό σου δεν σημαίνει να σκέφτεσαι τον εαυτό σου. Δεν είναι μια διανοητική εντολή αλλά μια πρακτική κατάσταση επίγνωσης. Είναι η προσπάθεια να μη χάνεις την αίσθηση του “εγώ είμαι εδώ”. Μπορεί να γίνει παντού — όταν περπατάς, όταν μιλάς, όταν εργάζεσαι, όταν αναπνέεις. Το κλειδί είναι να θυμάσαι τον εαυτό σου. Αυτή η συνειδητή ανάμνηση δημιουργεί έναν εσωτερικό άξονα, ένα πραγματικό εγω κάτω από τον έλεγχο μας. Ο άνθρωπος παύει να διασκορπίζεται στις σκέψεις και στα συναισθήματα κάθε φορά που επιστρέφει στην ανάμνηση του εαυτού του, αυτό το εγώ αναπτύσετε. Η λήθη διασκορπίζει, η ανάμνηση συγκεντρώνει. Όσο περισσότερο ασκείται σε αυτή την ανάμνηση του εαυτού τόσο πιο συχνά αυτή εμφανίζεται.

Η μεταμόρφωση μέσα από τη μνήμη του εαυτού

Η ανάμνηση του εαυτού μεταμορφώνει την ποιότητα της ζωής η οποία παύει να είναι μια σειρά μηχανικών γεγονότων ταύτισης και γίνεται επίγνωση του εαυτού. Οι αντιδράσεις μειώνονται, η ταύτιση εξασθενεί, η κατανόηση βαθαίνει. Ο άνθρωπος βλέπει τις σκέψεις του να έρχονται και να φεύγουν χωρίς να τις πιστεύει τυφλά. Βλέπει τα συναισθήματα να γεννιούνται και να διαλύονται χωρίς να ταυτίζεται. Γίνεται παρατηρητής μέσα στην ίδια του την ύπαρξη. Αυτή η κατάσταση φέρνει εσωτερική γαλήνη, όχι γιατί τα εξωτερικά αλλάζουν, αλλά γιατί αλλάζει η κατάστασή μας. Η ανάμνηση του εαυτού δεν εξαφανίζει τις δυσκολίες, αλλά μας επιτρέπει να τις αντιμετωπίζουμε με επίγνωση. 

Η ανάγκη να θυμόμαστε

Η ανάγκη να θυμόμαστε τον εαυτό μας είναι ανάγκη ύπαρξης. Χωρίς αυτήν, ο άνθρωπος ζει αποσπασμένος, σαν να παίζει ρόλους χωρίς να γνωρίζει τον ηθοποιό. Με την ανάμνηση του εαυτού επιστρέφουμε στο μαγνητικό μας κέντρο, στην αρχή, και κατόπιν όταν εκεί δημιουργηθεί υποεπιστάτης, θα επιστρέφουμε στον υποεπιστάτη. Είναι μια πράξη αγάπης προς την ίδια τη ζωή, γιατί μόνο όταν είμαστε παρόντες μπορούμε να τη ζήσουμε πραγματικά. Η ανάμνηση του εαυτού δεν είναι μόνιμη κατάσταση· χάνεται συνεχώς και πρέπει να ξανακερδίζεται. Αλλά κάθε προσπάθεια αφήνει ΄πρόσθετη ωρίμανση, κάθε επιστροφή βαθαίνει τη σύνδεση. Στην πορεία, η ανάμνηση του εαυτού γίνεται  τρόπος ύπαρξης. Και τότε ο άνθρωπος Είναι. Η επίγνωση αυτή είναι η αρχή της ελευθερίας. https://www.tetartosdromos.gr/siniditotita-simeni-thelisi/