Η φυσική μας δυνατότητα για ανάπτυξη.
Πρώτα θα ήθελα να τονίσω ένα σημαντικό σημείο. Το σύστημα του Τέταρτου Δρόμου ανήκει στην κατηγορία των συστημάτων που θεωρούν τον άνθρωπο ανολοκλήρωτο ον και τον μελετούν από την άποψη της δυνατότητας που έχει για ανάπτυξη. Η συνηθισμένη ψυχολογία απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ο άνθρωπος τον οποίο μελετάμε είναι κάτι φανταστικό, δεν είναι αυτό που νομίζει πως είναι, αλλά πρέπει κανονικά να είναι. Αποδίδουμε στον εαυτό μας δυνατότητες που δεν κατέχουμε. Δεν είμαστε ενσυνείδητοι, δεν έχουμε ενότητα, ούτε μπορούμε να έχουμε ατομικότητα, διότι δεν έχουμε ένα κυρίαρχο, σταθερό «Εγώ». Όλα αυτά επινοούνται από τον άνθρωπο για να διατηρούν την ψευδαίσθηση της συνειδητότητας. Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει ενσυνείδητος, αλλά τώρα δεν είναι. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο άνθρωπος ζει χαμηλότερα από το νομότυπο επίπεδό του. Υπάρχουν και άλλα πράγματα που μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος, αλλά τώρα μιλάω γι’ αυτά που του ανήκουν δικαιωματικά, αλλά δεν τα έχει.
1)Ο άνθρωπος, στη συνηθισμένη του κατάσταση, είναι μια πολλαπλότητα από εγώ, αυτή, είναι η πρώτη σημασία.
2)Όταν ένας άνθρωπος ξεκινήσει να εργαστεί, παρουσιάζεται ένα «εγώ – παρατηρητής» Η μια ομάδα εγώ, ( στο διάγραμμα, με μαύρο)· αυτή, είναι η δεύτερη σημασία.
3)Η τρίτη σημασία, σημειώνεται με το μικρότερα κύκλο, είναι όταν εμφανιστεί ο Υποεπιστάτης. Αυτός. ελέγχει έναν αριθμό από εγώ.
4)Η τέταρτη σημασία, σημειώνεται με το μεσαίο κύκλο, είναι όταν εμφανιστεί ο Επιστάτης. Αυτός, ελέγχει όλα τα εγώ.
5)Η πέμπτη σημασία αναφέρεται στον Αφέντη σημειώνεται με το μεγάλο έξω κύκλο, επειδή έχει υπερχρονικό σώμα .
Γνωρίζει το παρελθόν καθώς και το μέλλον, αν και πρέπει. να υπάρχουν διαφορετικοί βαθμοί σ’ αυτό.
Τα εμπόδια που θολώνουν τη δυνατότητα
Το σύστημα αυτό δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τις συνηθισμένες ψυχολογικές ιδέες. Έχει μεγάλη σημασία να καταλάβουμε τι είναι ολοκληρωμένο ον και τι ανολοκλήρωτο ον. Ίσως βοηθήσει ένα παράδειγμα. Ας συγκρίνουμε μια άμαξα με ένα αεροπλάνο.Το αεροπλάνο έχει πολλές δυνατότητες που μια άμαξα δεν έχει· ωστόσο το αεροπλάνο μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν άμαξα. Μπορούμε να ζέψουμε σ’ αυτό δυο άλογα και να ταξιδεύουμε οδικώς. Ας υποθέσουμε πως ο άνθρωπος που έχει το αεροπλάνο δεν ξέρει ότι αυτό έχει μηχανή και ότι μπορεί να κινηθεί μόνο του και ας υποθέσουμε ότι μαθαίνει για τη μηχανή·τότε μπορεί να παρατήσει τα άλογα και να το χρησιμοποιήσει σαν αυτοκίνητο. Αλλά θα εξακολουθήσει να είναι άχαρο. Ας υποθέσουμε πως ο άνθρωπος μελετά τη μηχανή και ανακαλύπτει ότι μπορεί να πετάξει· θα του προσφέρει πλεονεκτήματα που έχανε σαν άμαξα. Αυτό κάνουμε και μεις με τον εαυτό μας· τον χρησιμοποιούμε σαν άμαξα, ενώ θα μπορούσαμε να πετάξουμε. Ο πρώτος λόγος που το αεροπλάνο μας δεν μπορεί να πετάξει, είναι ότι δεν γνωρίζουμε τη μηχανή, δεν ξέρουμε να την χειριζόμαστε. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι σαν αποτέλεσμα της άγνοιας αυτής η μηχανή δουλεύει με πολύ χαμηλή ταχύτητα. Το αποτέλεσμα της χαμηλής αυτής ταχύτητας είναι πολύ μεγαλύτερο συγκρινόμενο με την ιππήλατη άμαξα και το αεροπλάνο.
Η Πρακτική της εξέλιξης
Αν μελετάτε τον άνθρωπο από την άποψη της δυνατότητάς του για ανάπτυξη, γίνεται φανερό ότι αυτό που βοηθάει στην ανάπτυξή του είναι ωφέλιμο, και αυτό που την εμποδίζει είναι βλαβερό. Είναι πολύ παράξενο που χρειάζεται να το εξηγήσουμε αυτό, αλλά η συνηθισμένη μας σκέψη, όταν αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, δεν χρησιμοποιεί την ιδέα αυτή· κατά κάποιο τρόπο δεν κατανοούμε τι είναι ωφέλιμο και τι είναι βλαβερό. Η οποιαδήποτε μελέτη, η οποιαδήποτε σκέψη και έρευνα πρέπει να έχουν ένα σκοπό, πρέπει να επιδιώκουν κάτι, και ο σκοπός αυτός πρέπει να είναι η κατάκτηση της συνειδητότητας. Είναι ανώφελο να μελετάμε τον εαυτό μας χωρίς το σκοπό αυτό. Υπάρχουν λόγοι να μελετήσουμε τον εαυτό μας μόνο αν έχουμε αντιληφθεί ότι δεν έχουμε συνειδητότητα και επιθυμούμε να την αποκτήσουμε.
Ωφέλιμο, και βλαβερό.
Για να μελετήσουμε τις ιδέες και τις μεθόδους του συστήματος αυτού, πρέπει να αναγνωρίσουμε το χαμηλό επίπεδο συνειδητότητας και την απουσία θέλησης και ατομικότητας στον άνθρωπο. Είναι χρήσιμο και αναγκαίο να μάθουμε να χρησιμοποιούμε σωστά δύο ιδέες, δύο λέξεις, «ωφέλιμο» και «βλαβερό». Αν δούμε τον άνθρωπο από την άποψη της δυνατότητάς του για ανάπτυξη, γίνεται φανερό ότι αυτό που βοηθάει στην ανάπτυξή του είναι ωφέλιμο, και αυτό που την εμποδίζει είναι βλαβερό. Η σκέψη μας, δεν χρησιμοποιεί την ιδέα αυτή, δεν κατανοούμε τι είναι ωφέλιμο και τι είναι βλαβερό. Η σκέψη μας απέκτησε πολλές κακές συνήθειες και μία απ’ αυτές είναι να σκεφτόμαστε άσκοπα. Η σκέψη μας έγινε αυτόματη· είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι αν σκεφτόμαστε και αναπτύσσουμε πιθανά δευτερεύοντα ζητήματα χωρίς να έχουμε ιδέα γιατί το κάνουμε. Από την άποψη του συστήματος αυτού οι σκέψεις αυτές είναι ανώφελες. Η κατάκτηση της συνειδητότητας συνδέεται με τη βαθμιαία απελευθέρωση από τη μηχανικότητα, διότι ο άνθρωπος όπως είναι,βρίσκεται παντελώς κάτω από μηχανικούς νόμους.
