Η ψευδαίσθηση της ενότητας
Ο άνθρωπος πιστεύει πως είναι ένα ενιαίο ον, σταθερό και κυρίαρχος του εαυτού του. Λέει «εγώ θέλω», «εγώ σκέφτομαι», «εγώ αποφασίζω» σαν να υπάρχει μέσα του ένα σταθερό κέντρο που κυβερνά και αποφασίζει. Αν όμως παρατηρήσει προσεκτικά τον εαυτό του, θα δει ότι αυτό το «εγώ» αλλάζει από στιγμή σε στιγμή. Ενα «εγώ» θέλει να εργαστεί, ένα άλλο θέλει να ξεκουραστεί, άλλο θυμώνει, άλλο ζητά αναγνώριση, άλλο φοβάται. Κάθε ενδιαφέρον φέρνει το δικό του «εγώ», με τη δική του φωνή, τις δικές του δικαιολογίες, και δική του θέληση. Το προηγούμενο «εγώ» σβήνει και το επόμενο παίρνει τη θέση του, σαν κύματα που διαδέχονται το ένα το άλλο χωρίς συνέχεια. Το σταθερό όνομα που έχουμε, δίνουν την ψευδαίσθηση μιας σταθερής και ενιαίας προσωπικότητας, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ενότητα, μόνο διαδοχή ρόλων. Ο άνθρωπος ζει σαν μια συνέλευση από μικρές θελήσεις, χωρίς κυρίαρχο κέντρο που να μπορεί να πει με επίγνωση «εγώ είμαι».
Ο Άνθρωπος έχει πολλές, ασύνδετες και άσχετες μεταξύ τους σκέψεις, κάθε σκέψη ένα εγώ, ολα τα εγώ διεκδικούν την αποκλειστικότητα ολόκληρου του ατόμου όταν λέμε εγώ,ενώ εκφράζεται ένα μόνο εγώ. Ο άνθρωπος αισθάνεται ότι μιλάει όλη του η ατομικότητα. Το ένα δεν γνωρίζει την ύπαρξη και τη γνώμη του άλλου, αυτός είναι ο λόγος που δεν έχουμε την σταθερότητα που χρειαζόμαστε. Δεν υπάρχει ένα κεντρικό εγώ που να κατευθύνει το άτομο, αλλά μια συνεχής εναλλαγή προσωρινών εγώ. Οι αντικρουστήρες επιτρέπουν σε αυτά τα εγώ να συνυπάρχουν χωρίς σύγκρουση, αντικρούωντας,καλύπτοντας την αντίφαση. Έτσι ο άνθρωπος μπορεί να λέει σήμερα κάτι και αύριο το αντίθετο χωρίς να νιώθει ότι ψεύδεται.
Η μηχανική εναλλαγή των εγώ
Τα πολλά «εγώ» γεννιούνται από τις εντυπώσεις και τις συνήθειες. Κάθε εξωτερικό ερέθισμα (εντύπωση) καλεί μέσα μας ένα διαφορετικό τμήμα. Ένα βλέμμα, μια λέξη, μια μνήμη αρκούν για να αλλάξει εντελώς το εγώ που θα είναι παρίν. Η προσωπικότητα είναι σαν ένα παζλ από χιλιάδες μικρές συνήθειες, ρόλους, φόβους και επιθυμίες. Καθένα απ’ αυτά έχει το δικό του “εγώ” και τη δική του βούληση. Το αποτέλεσμα είναι χάος. Ο άνθρωπος νομίζει ότι αποφασίζει, αλλά στην πραγματικότητα κάθε φορά αποφασίζει ένα διαφορετικό “εγώ”. Αυτό εξηγεί γιατί δεν υπάρχει συνέπεια στις πράξεις μας, και γιατί υποσχόμαστε κάτι και το ξεχνάμε, γιατί αλλάζουμε στόχους χωρίς λόγο. Δεν υπάρχει εσωτερική συνέχεια, άρα δεν υπάρχει πραγματική θέληση. Οι μικροί ρόλοι εναλλάσσονται μηχανικά, ανάλογα με τα εξωτερικά γεγονότα και τις εσωτερικές διαθέσεις. https://www.tetartosdromos.gr/organosi-sholis-afipnisis/
Η ανάγκη ύπαρξης ενός κυρίαρχου κέντρου
Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα μόνιμο «Εγώ», αυτό που δημιουργεί το μόνιμο «Εγώ» είναι η γνώση του εαυτού. Υπάρχει μια πολύ καλή Ανατολίτικη αλληγορία σχετική με τη δημιουργία του μόνιμου «Εγώ». Ο άνθρωπος παραβάλλεται με ένα σπίτι γεμάτο υπηρέτες χωρίς αφέντη ή επιστάτη να τους επιβλέπει. Έτσι οι υπηρέτες κάνουν ό,τι τους αρέσει· κανένας δεν κάνει τη δική του δουλειά. Στο σπίτι επικρατεί απόλυτο χάος, γιατί όλοι οι υπηρέτες προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά κάποιου άλλου για την οποία δεν είναι αρμόδιοι. Ο μάγειρας δουλεύει στους σταύλους, ο αμαξάς στην κουζίνα, κ.ο.κ. Η μόνη δυνατότητα για να βελτιωθούν τα πράγματα είναι αν ένας ορισμένος αριθμός υπηρετών αποφασίσουν να εκλέξουν κάποιον ανάμεσα τους ως υποεπιστάτη και έτσι να τον βάλουν να ελέγχει τους άλλους υπηρέτες. Αυτός, ένα πράγμα μόνο μπορεί να κάνει: να βάλει τον κάθε υπηρέτη στη θέση του και έτσι να αρχίσουν να κάνουν όλοι τη δουλειά που τους αρμόζει. Όταν γίνει αυτό, θα έρθει ο πραγματικός επιστάτης για να αντικαταστήσει τον υποεπιστάτη και να ετοιμάσει το σπίτι για τον αφέντη. Η αλληγορία αυτή μας βοηθάει να καταλάβουμε την αρχή της δυνατότητας για τη δημιουργία ενός μόνιμου «Εγώ». (Τεταρτος Δρόμος)https://www.tetartosdromos.gr/i-anaptiksi-tis-sinidisis-skopos/
Η δημιουργία εσωτερικής ενότητας
Η ύπαρξη πολλών “εγώ” είναι υλικό για εργασία. Μέσα από τη παρατήρηση, ο άνθρωπος μπορεί να δει ποια “εγώ” εμφανίζονται πιο συχνά, ποια αντιμάχονται το ένα το άλλο, ποια του αφαιρούν δύναμη. Αυτή η γνώση είναι το πρώτο βήμα προς την εσωτερική ενότητα. Όταν αρχίζει να τα διακρίνει, παύει να τα συγχέει με τον εαυτό του. Δεν λέει πια “είμαι θυμός” ή “είμαι φόβος”, αλλά “υπάρχει θυμός”, “υπάρχει φόβος”. Αυτή η μικρή απόσταση είναι τεράστιας σημασίας, γιατί φέρνει την αρχή της ελευθερίας. Ο άνθρωπος που μπορεί να παρατηρεί χωρίς ταύτιση αρχίζει να συγκεντρώνει ενέργεια. Από την άποψη της μελέτης του εαυτού και της εργασίας για την απόκτηση ενός «Εγώ», πρέπει να καταλάβουμε τη διαδικασία που μπορούμε να φτάσουμε από την πολλαπλότητα στην ενότητα. Η διαδικασία είναι περίπλοκη και έχει διάφορα στάδια. Ανάμεσα στην κατάσταση της πολλαπλότητας των «εγώ» και στο ένα κυρίαρχο «Εγώ» που επιθυμούμε να κατακτήσουμε, υπάρχουν στάδια ανάπτυξης που πρέπει να μελετηθούν. (Τεταρτος Δρόμος)
Η γέννηση του πραγματικού “Εγώ”
Πρώτα πρέπει να καταλάβουμε ότι υπάρχουν σχηματισμοί μέσα μας που αν δεν τους γνωρίσουμε δεν μπορούμε να να φτάσουμε στην κατάσταση του ενός μόνιμο «Εγώ». Βλέπετε, αν και πολλά από τα εγώ μας είναι ασύνδετα και δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, δημιουργούνται σε ομάδες, τα δημιουργούν οι συνθήκες της ζωής. Οι ομάδες αυτές των εγώ εκδηλώνονται ως ρόλοι που ο άνθρωπος παίζει στη ζωή του. Όλοι έχουν έναν ορισμένο αριθμό ρόλων. Ο άνθρωπος σπάνια προσέχει τις διαφορές αυτές. Για παράδειγμα, έχει ένα ρόλο για τη δουλειά του, έναν άλλο για το σπίτι, ακόμη έναν άλλο ανάμεσα στους φίλους του, έναν άλλο αν ενδιαφέρεται για σπορ, κ.ο.κ. Τους ρόλους αυτούς τους παρατηρούμε καλύτερα σε άλλους ανθρώπους παρά στον εαυτό μας. Οι άνθρωποι είναι τόσο διαφορετικοί σε διάφορες περιστάσεις, ώστε οι ρόλοι αυτοί γίνονται ολοφάνεροι και ξεκάθαροι. Όλοι οι άνθρωποι, είτε το γνωρίζουν είτε όχι, έχουν ορισμένους ρόλους που υποδύονται. Το παίξιμο αυτό γίνεται ασυνείδητα. (Τεταρτος Δρόμος) Όσο ο άνθρωπος θυμάται τον εαυτό του, τόσο η ενότητα αυξάνεται και οι μικροί ρόλοι χάνουν τη δύναμή τους. Τότε αρχίζει να υπάρχει πραγματική ζωή μέσα του — όχι ζωή αντιδράσεων, αλλά ζωή σκόπιμης συμμετοχής στο είναι. https://www.tetartosdromos.gr/dieresis-tou-sistimatos/
