Τμήμα της γνώσης έχει περιορισμούς, και όρια.
Ο άνθρωπος θεωρεί ότι γνωρίζει για κάποιο θέμα επειδή έχει συσσωρεύσει πληροφορίες, εμπειρίες ή ιδέες. Όμως η γνώση μας είναι αποσπασματική. Ξέρουμε κάτι για τα πράγματα που έχουμε ασχοληθεί, αλλά όχι όλα για τα πράγματα, όχι όλη την ολότητα τους. Μαθαίνουμε μέσα από το φίλτρο της σκέψης που έχουμε για τα πράγματα, τις εντυπώσεις, τις προκαταλήψεις μας. Αυτή η μερική γνώση είναι χρήσιμη για τη λειτουργία μέσα στην καθημερινότητα, αλλά δεν αποκαλύπτει την αλήθεια για τα ίδια τα πράγματα. Είναι σαν να βλέπουμε ένα τεράστιο τοπίο μέσα από μια μικρή χαραμάδα. Βλέπουμε κομμάτια, αλλά όχι τη σύνδεσή τους. Κι όσο ο άνθρωπος ζει μέσα στη λογική της διάσπασης η γνώση του παραμένει περιορισμένη. Ακόμη αν επρόκειτο να έρθουμε σε επαφή με την πηγή της απόλυτης γνώσης, δεν θα μπορούσαμε να την πάρουμε ή να την χρησιμοποιήσουμε, διότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο όριο στο νου μας.
https://www.tetartosdromos.gr/apo-tin-gnosi-stin-katanoisi/
Το σύνολο ως πραγματικότητα.
Γι’ αυτό, πρέπει να γνωρίσουμε τους περιορισμούς μας και μετά, θα ξέρουμε τι μπορούμε να επιτύχουμε. Η πρώτη ιδέα είναι ότι, μπορούμε να βελτιώσουμε αυτό το όργανο για απόκτηση γνώσης, που σημαίνει βελτίωση του εαυτού. Μόνο η γνώση του συνόλου μπορεί να θεωρηθεί γνώση, διότι η γνώση’ ενός μέρους, χωρίς τη σχέση του με το σύνολο, δεν είναι γνώση αλλά άγνοια. Αυτή τη γνώση μπορούμε να την αποκτήσουμε, αλλά αυτό δεν το αντιλαμβανόμαστε, δεν κατανοούμε ότι σε σχέση με τα πάντα, η γνώση αρχίζει με τη γνώση του συνόλου. Πάρτε, για παράδειγμα, ένα κουτί με σπίρτα. Αν το κοιτάζω ανάμεσα από μια στενή σχισμή δεν βλέπω παρά ένα μικρό μέρος του και δεν θα έχω ποτέ μια συνολική εικόνα του κουτιού με τα σπίρτα. Το ίδιο συμβαίνει με όλα. Όλα σχεδόν όσα ονομάζουμε γνώση, δεν αποτελούν καθόλου γνώση στην πραγματικότητα, διότι δεν είναι παρά γνώση ενός μικρού μέρους χωρίς να γνωρίζουμε τη θέση αυτού του μέρους μέσα στο σύνολο που ανήκει. Υπάρχει κάποιο βιβλίο αφορισμών που λέει: «Γνώση σημαίνει γνώση του συνόλου». Γνωρίζω κάτι κατά ένα μέρος, σημαίνει δεν γνωρίζω. Δεν είναι δύσκολο να γνωρίσουμε το σύνολο, διότι για να γνωρίσουμε το σύνολο, χρειάζεται να ξέρουμε πολύ λίγα. (απο Τέταρτο δρόμο)
https://www.tetartosdromos.gr/i-gnosi-tis-alithias/
Η διάσπαση της αντίληψης.
Αλλά για να γνωρίσουμε αυτά τα λίγα, πρέπει να ξέρουμε αρκετά. Πρέπει λοιπόν να αρχίσουμε με «αρκετά», αν θέλουμε να φτάσουμε σ’ αυτά τα «πολύ λίγα» που είναι απαραίτητα για τη γνώση του συνόλου. Η γνώση του συνόλου επιτυγχάνεται με τη χρήση δύο αρχών: την αρχή της σχετικότητας και την αρχή της κλίμακας. Θα γνωρίσουμε πολύ περισσότερα αν μελετάμε μόνο τα πράγματα που έχουν κοινό μέτρο με μας σε μια κλίμακα. Εκείνα που είναι πιο απομακρυσμένα από μας και δεν έχουν σχέση μαζί μας, να τα μελετάμε σε άλλη μικρότερη κλίμακα, με πιο αφηρημένο τρόπο. Έτσι, θα αποκτήσουμε όλη την απαραίτητη ποσότητα γνώσης χωρίς να μάθουμε πάρα πολλά, διότι αν μαθαίνουμε τα πάντα χωρίς διάκριση, δεν θα γνωρίσουμε ό,τι είναι αναγκαίο. Για παράδειγμα, το δικό σας το σπίτι το γνωρίζετε σε κλίμακα ανάλογη με το σώμα σας, αλλά την πόλη στην οποία ζείτε την γνωρίζετε σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Μερικά μέρη, τα ξέρετε καλά, άλλα όχι τόσο καλά, αλλά δεν υπάρχει μέρος που να το ξέρετε τόσο καλά όσο το δικό σας το σπίτι. Και την Ελλάδα, τη γνωρίζετε σε ακόμη μικρότερη κλίμακα, την Ευρώπη, σε ακόμη μικρότερη κλίμακα κ.ο.κ. (απο Τέταρτο δρόμο)
https://www.tetartosdromos.gr/imaste-tifli-stin-triti-dinami/
Η κατανόηση μέσα από τη σύνδεση.
Αναφορικά με τη μελέτη του κόσμου και τους δύο θεμελιώδεις νόμους που τον διέπουν θα επισημάνω, ότι τους κοσμικούς αυτούς νόμους, δεν μπορεί ακόμα να τους συλλάβει ο νους μας, δεν θα καταλάβουμε τίποτα περισσότερο από λέξεις. Αλλά ακόμη κι αυτό είναι χρήσιμο. Με τη βοήθεια αυτών των λέξεων, μπορείτε να ανασκευάσετε τις απόψεις σας για το σύμπαν και να βάλετε τον άνθρωπο στη σωστή θέση σε σχέση με τους διαφορετικούς κόσμους. Το πρώτο πράγμα είναι σχετικά με το Νόμο του Τρία: ότι τα πάντα στον κόσμο, όλες οι εκδηλώσεις της ενέργειας, κάθε είδους δράση, είτε εσωτερική είτε εξωτερική, αποτελούν πάντοτε εκδηλώσεις τριών δυνάμεων στη φύση. Αυτές οι δυνάμεις ονομάζονται ενεργητική, παθητική και εξουδετερωτική, πρώτη, δεύτερη και τρίτη δύναμη. Πρέπει να κατανοηθεί ότι δεν διαφέρουν μεταξύ τους όπως διαφέρουν η ενεργητικότητα και η παθητικότητα, όπως καταλαβαίνουμε συνήθως τους όρους αυτούς. Η ενεργητική και η παθητική δύναμη είναι και οι δύο ενεργητικές, διότι μία δύναμη δεν μπορεί να είναι παθητική. Αλλά υπάρχει κάποια διαφορά στη δραστηριότητά τους, και αυτή η διαφορά δημιουργεί όλη την ποικιλία των φαινομένων που υπάρχουν στον κόσμο. (απο Τέταρτο δρόμο)
https://www.tetartosdromos.gr/o-nomos-ton-trion-stis-praksis/
Η γνώση ως ένωση.
Οι Τρεις δυνάμεις ενεργούν μαζί, αλλά σε κάθε συνδυασμό υπερισχύει μία απ’ αυτές. Μία δύναμη που είναι ενεργητική, μπορεί να γίνει παθητική ή εξουδετερωτική σε μια άλλη τριάδα. Όταν συναντιούνται οι τρεις δυνάμεις, συμβαίνει κάτι. Αν δεν συναντηθούν, δεν συμβαίνει τίποτε και η δραστηριότητα παραμένει εκκρεμη. Έτσι, ο Νόμος του Τρία εισάγει την έννοια της σχετικότητας. Στη συνηθισμένη σκέψη αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξη δύο δυνάμεων – δύναμη και αντίσταση, θετικό και αρνητικό ηλεκτρισμό, κ.ο.κ. Σ’ αυτή την κατάσταση της συνειδητότητας δεν βλέπουμε ότι τρεις δυνάμεις είναι πάντοτε παρούσες σε κάθε γεγονός, σε κάθε φαινόμενο, και ότι μόνο η σύζευξη τριών δυνάμεων μπορεί να δημιουργήσει ένα γεγονός. Δύο δυνάμεις δεν μπορούν να δημιουργήσουν τίποτε· θα περιστρέφονται η μία γύρω από την άλλη χωρίς αποτέλεσμα. Για κάποιο λόγο είμαστε τυφλοί στην τρίτη δύναμη. (απο Τέταρτο δρόμο).
https://www.tetartosdromos.gr/ta-panta-sindeonte-me-ton-nomo-tou-tria/
