Γιατί Υπεραναλύουμε τα Πάντα;

Η πολλαπλότητα του Ανθρώπου

Η θέλησή μας είναι στιγμές επιθυμιών αλλάζει συνεχώς — Ο Άνθρωπος έχει πολλές, ασύνδετες και άσχετες μεταξύ τους σκέψεις, κάθε σκέψη είναι ένα εγώ, όταν λέμε "εγώ" ολα τα εγώ διεκδικούν την αποκλειστικότητα ολόκληρου του ατόμου,ενώ εκφράζεται ένα μόνο εγώ. Ο άνθρωπος αισθάνεται ότι μιλάει όλη του η ατομικότητα. Όμως το ένα δεν γνωρίζει την ύπαρξη και τη γνώμη του άλλου, αυτός είναι ο λόγος που δεν έχουμε την σταθερότητα που χρειαζόμαστε. Δεν υπάρχει ένα κεντρικό εγώ που να κατευθύνει το άτομο, αλλά μια συνεχής εναλλαγή προσωρινών εγώ. Οι αντικρουστήρες επιτρέπουν σε αυτά τα εγώ να συνυπάρχουν χωρίς σύγκρουση, αντικρούωντας, καλύπτοντας την αντίφαση. Έτσι ο άνθρωπος μπορεί να λέει σήμερα κάτι και αύριο το αντίθετο χωρίς να νιώθει ότι ψεύδεται.

Στατική Τριάδα

Ο Νόμος του Επτά

Νόμος του επτά ΝΟΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΥΣΕΩΝ ΤΗΣ ΟΚΤΑΒΑΣ — Αυτός ο νόμος δείχνει γιατί δεν παρατηρούνται ποτέ ευθείες γραμμές στις δραστηριότητές μας και γιατί, ενώ αρχίζουμε κάτι, συνέχεια κάνουμε κάτι άλλο τελείως δια φορετικό, συχνά το αντίθετο από το πρώτο, αν και δεν το προσέχουμε και εξακολουθούμε να νομίζουμε ότι κάνουμε το ίδιο πράγμα που είχαμε αρχίσει να κάνουμε. Όλα αυτά δεν μπορούν να εξηγηθούν παρά με τη βοήθεια του νόμου της οκτάβας, μαζί με την κατανόηση του ρόλου και της σημασίας των «παύσεων», που αναγκάζουν τη γραμμή της ανάπτυξης της δύναμης να αλλάζει συνέχεια κατεύθυνση, να ακολουθεί μια διακεκομμένη γραμμή, να γυρίζει κυκλικά, να γίνεται το ίδιο της το αντίθετο κ.λπ. Για να ολοκληρώνει ο άνθρωπος μία πράξη πρέπει σε σεγκεκριμένες φάσεις της πορείας κάθε πράξεις να εντείνει τις προσπάθειες και να επαναφέρει στην ευθεία την οκτάβα(πράξη)

Κλίμακα της Δημιουργίας

Μεγαλύτεροι πλανήτες, πιο ισχυροί από τη γη, επηρεάζουν και ελέγχουν τη γη και τις δικές μας κινήσεις.

Ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να αναπτυχθεί μόνος του δίχως βοήθεια, είναι δύσκολο να αρχίσει εργασία στον εαυτό του, διότι ζει σε πολύ άσχημο μέρος του σύμπαντος. Αν κοιτάξουμε το μέρος που βρίσκεται η γη βλέπουμε ότι υπάρχουν μεγαλύτεροι πλανήτες, πιο ισχυροί από τη γη, και αυτοί οι πλανήτες, επηρεάζουν και ελέγχουν τη γη και τις δικές μας κινήσεις.

Γιατί Υπεραναλύουμε τα Πάντα;

Πόσες φορές παγιδευόμαστε σε έναν ατέρμονο κύκλο σκέψεων, προσπαθώντας να προβλέψουμε κάθε πιθανό σενάριο; Η υπερανάλυση είναι μεγάλη ασθένεια του σύγχρονου νου. Στη διδασκαλία του Τέταρτου Δρόμου, αυτή η εξαντλητική λειτουργία, οφείλεται στην κακή χρήση του διανοητικού μας κέντρου, το οποίο κλέβει ενέργεια από τα υπόλοιπα κέντρα. Αν αναρωτιόμαστε πώς να σταματήσουμε αυτή τη διαρκή εσωτερική πίεση, η λύση απαιτεί την ενεργοποίηση της μελέτης των τεσσάρων κέντρων μας. Ο άνθρωπος έχει τέσσερα κέντρα, τέσσερα διαφορετικά είδη νου, τον διανοητικό νου,τον συνασθηματικό νου,τον κινητικό και το ενστικτώφη νου. Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε τους μηχανισμούς της υπερανάλυσης και να επιστρέψουμε στην ισορροποία των κέντρων ή είδη νου.

Η μηχανικότητα του διανοητικού κέντρου και η υπερανάλυση

Όταν βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε έναν ασταμάτητο κύκλο σκέψεων, βιώνουμε στην πραγματικότητα: μία λάθος λειτουργία του διανοητικού μας κέντρου. Στη διδασκαλία του Τέταρτου Δρόμου, ο άνθρωπος προσεγγίζεται ως ένα ον με τέσσερα κύρια κέντρα: το διανοητικό, το συναισθηματικό,το κινητικό, και το ενστικτώδες. Η υπερανάλυση συμβαίνει επειδή το διανοητικό κέντρο προσπαθεί να λύσει προβλήματα που δεν του ανήκουν, κλέβοντας πολύτιμη ενέργεια από τα υπόλοιπα κέντρα. Αντί να ζούμε και να νιώθουμε το παρόν, απομονωνόμαστε μέσα σε υποθετικά σενάρια και νοητικές προβολές. Για να σπάσει αυτός ο μηχανισμός, χρειάζεται να κατανοήσουμε πώς αυτή η υπερλειτουργία του νου, μάς κρατά σε έναν βαθύ ύπνο, αποκομμένους από την πραγματικότητα.

Η ενεργοποίηση της προσοχής ως αντίδοτο στην υπερανάλυση

Η έξοδος από τον λαβύρινθο της υπερανάλυσης δεν επιτυγχάνεται με το να σκεφτούμε περισσότερο, αλλά με το να αλλάξουμε τη φύση της προσοχής μας. Στην καθημερινότητά μας, λόγω του γεγονότος ότι είμαστε ταυτισμένοι η προσοχή μας είναι είτε: μηχανική, είτε σαγηνεύεται και αιχμαλωτίζεται από κάθε τυχαίο σενάριο εξωτερικό ή εσωτερικό. Η διδασκαλία του Τέταρτου Δρόμου μάς δείχνει ότι η λύση απαιτεί την ενεργοποίηση μιας ελεγχόμενης και σταθερής προσοχής. Όταν στρέφουμε την προσοχή μας σκόπιμα, μπορούμε να την ελέγχουμαι συνειδητά, και να την διατηρούμαι προς τα αντικείμενο που μας ενδιαφέρει. Έτσι στερούμε από το μηχανικό τμήμα του διανοητικού κέντρου αυτήν φθορά ενέργειας που τροφοδοτεί υην υπερανάλυση. Η προσοχή μετατρέπει τη ανέλεγκη κατάσταση, σε μια κατάσταση που μας δίνει τον έλεγχο και που σταματά τη μηχανική ροή των σκέψεων.

Η παγίδα της νοητικής φαντασίας

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε όταν υπεραναλύουμε, είναι ότι μπερδεύουμε αυτή τη λειτουργία με την πραγματική, αντικειμενική σκέψη. Για τον Τέταρτο Δρόμο, η ασταμάτητη εσωτερική υπερανάλυση, είναι βέβαιο πως θα μετατραπεί σε φαντασία, και τότε δημιουργεί πλασματικά προβλήματα και υποθέσεις για το μέλλον, και στη συνέχεια προσπαθεί εμμονικά να τα λύσει. Αυτό το παιχνίδι του νου, μάς απορροφά πλήρως, με αποτέλεσμα να χάνουμε την αίσθηση της πραγματικότητας. Είναι αποητευτικό για τον άνθρωπο το ότι αυτός δεν έχει επίγνωση του εαυτού του. Ο άνθρωπος ξεχνά την ίδια του την ύπαρξη, και ζούμε μέσα σε ένα εσωτερικό όνειρο, νομίζοντας ότι προνοούμε για τη ζωή μας, ενώ στην πραγματικότητα απλώς κοιμόμαστε και καταναλώνουμε άσκοπα τα ψυχικά μας αποθέματα.

Ο Παρατηρητής ως ασπίδα στην υπερανάλυση

Το πρώτο πρακτικό βήμα για να σπάσουμε τον κύκλο της υπερανάλυσης είναι να πάψουμε να ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις μας και αυτό γίνεται με το να μην πιστεύουμε όλες τις σκέψεις μας, δίχως διάκριση. Στη διδασκαλία του Τέταρτου Δρόμου, η απελευθέρωση από τον ύπνο δημιουργείται με την ανάμνηση του εαυτού μας. Ο άνθρωπος οφείλει να έχει αίσθηση της ύπαρξής του,επίγνωση του εαυτού του. Έτσι από την αρχή κιόλας της ανάμνησης του εαυτού δημιουργείται μέσα μας ένας παρατηρητής. Αυτός παρατηρεί δίχως να κρίνει, δεν αναλύει και δεν σχολιάζει· απλώς βλέπει τη μηχανική λειτουργία από μια απόσταση. Όταν παρατηρούμε την τάση μας να υπεραναλύουμε τα πάντα, η ίδια η παρατήρηση δημιουργεί μία απόσταση ανάμεσα σε εμάς και τις σκέψεις μας. Καταλαβαίνουμε ότι δεν είμαστε οι σκέψεις μας, αλλά η συνειδητότητα που τις βλέπει. Αυτός ο διαχωρισμός σταματά τον ύπνο και μας επιστρέφει στον εαυτό μας.

Η ανάγκη της κοινής προσπάθειας ενάντια στην υπερανάλυση

Η προσπάθεια να θυμηθούμε τον εαυτό μας και να χρησιμοποιήσουμε τον παρατηρητή είναι εξαιρετικά δύσκολη μέσα στη θόρυβο της καθημερινότητα. Το διανοητικό μας κέντρο έχει μάθει να λειτουργεί μηχανικά για χρόνια, και με την πρώτη αφορμή θα μας παρασύρει ξανά στον γνώριμο λαβύρινθο των σκέψεων και του άγχους. Για να σπάσουμε αυτή τη βαθιά ριζωμένη συνήθεια και να κρατήσουμε την προσοχή μας ζωντανή στο παρόν, χρειαζόμαστε τη μεθοδικότητα, και την υποστήριξη από μια συνειδητή ομάδα εργασίας ή κάποιον φίλο που να έχει τον ίδιο στόχο με εμάς ή κάποιον δάσκαλο. Μέσα από την κοινή προσπάθεια, η έξοδος από το υπερανάλυση γίνεται πρακτική πραγματικότητα.