Η φύση της ανθρώπινης ενέργειας
Οι άνθρωποι συχνά ρωτάνε από πού προέρχεται η ενέργεια του ανθρώπου. Από την άποψη αυτή ο άνθρωπος μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα χημικό εργοστάσιο που παίρνει τις πρώτες ύλες απ’ έξω και τις μετατρέπει σε άλλες, λεπτότερης ποιότητας ύλες. Τα τρία είδη ύλης που παίρνει ο άνθρωπος απ’ έξω είναι: η τροφή που τρώει, ο αέρας που εισπνέει και οι εντυπώσεις που δέχεται. Ένα ζωντανό σύστημα που λειτουργεί χάρη σε διαφορετικά είδη ενέργειας. Στη συνηθισμένη κατάσταση η ανθρώπινη μηχανή λειτουργεί αρκετά καλά για τη συντήρηση της ζωής της, αλλά σαν χημικό εργοστάσιο η λειτουργία της είναι ανεπαρκής, διότι καταναλώνει όλα όσα παράγει· δεν μπορεί να εξάγει ή να αποθηκεύσει τίποτε.
Από τα τρία αυτά είδη ύλης, η μηχανή παράγει όλες τις ύλες που χρειάζονται για τη λειτουργία των κέντρων. Όμως η ανάπτυξη του ανθρώπου εξαρτάται από την αποθήκευση των ανώτερων υλών που παράγει η μηχανή του. Πρέπει λοιπόν να σκεφτούμε για τρόπους αύξησης της παραγωγή. Πριν να σκεφτούμε για την αύξηση της παραγωγής πρέπει να μελετήσουμε το εργοστάσιο από την άποψη της σπατάλης, διότι υπάρχουν πολλά σημεία διαρροής στις μηχανές και αν δεν σταματήσουμε τις διαρροές αυτές, με την αυξανόμενη παραγωγή θα αυξάνονται και οι διαρροές. Οι διαρροές βρίσκονται όλες μέσα μας, και πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν μπορούμε να αυξήσουμε την παραγωγή στην τωρινή σας κατάσταση, διότι πρώτα απ’ όλα πρέπει να σταματήσετε όλες τις διαρροές.
Οι τρόποι απώλειας της ενέργειας
Ο άνθρωπος χάνει ενέργεια συνεχώς και ανεπαίσθητα. Η πιο μεγάλη απώλεια προέρχεται από τα αρνητικά συναισθήματα — θυμό, φόβο, ζήλια, παράπονο, αυτολύπηση. Αυτές οι καταστάσεις λειτουργούν σαν ρωγμές από όπου η ενέργεια διαρρέει αδιάκοπα. Άλλος τρόπος απώλειας είναι η ταύτιση με εξωτερικές εντυπώσεις· όταν ο άνθρωπος χάνεται μέσα σε σκέψεις, συζητήσεις ή καταστάσεις, η προσοχή του αιχμαλωτίζεται και η ενέργειά του απορροφάται.
Επίσης, η άσκοπη ομιλία, η υπερβολική φαντασία, οι εσωτερικοί διάλογοι και οι ανησυχίες εξαντλούν τη λεπτότερη ενέργεια που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για ανάπτυξη του ανθρώπου. Όσο ο άνθρωπος ζει χωρίς να παρατητεί τον εαυτό του, σπαταλά το απόθεμά του σε χίλιες μικρές διαρροές. Η κούραση που αισθάνεται δεν είναι μόνο σωματική, αλλά κυρίως ψυχική. Αυτό που τον εξαντλεί, είναι η έλλειψη ελεγχόμενης προσοχής και συνειδητής διαχείρισης της ενέργειας.
Η αποθήκευση της ενέργειας
Η αποθήκευση της ενέργειας αρχίζει μετά τη μείωση της σπατάλης. Αυτό σημαίνει παρατήρηση και αυτοέλεγχο. Ο άνθρωπος πρέπει να μάθει να μην αντιδρά αυτόματα στη μηχανικότητα, να μην εκφράζει αρνητικό συναίσθημα, να μην ακολουθεί τους συνειρμούς σε κάθε σκέψη. Κάθε στιγμή αυτοσυγκράτησης, κάθε στιγμή που θυμάται τον εαυτό του ενώ κάτι μέσα του θέλει να ξεφύγει, είναι στιγμή αποθήκευσης.
Η ενέργεια που θα χανόταν μέσα σε μια αντίδραση παραμένει διαθέσιμη για ανώτερη χρήση. Έτσι, σταδιακά, δημιουργείται μέσα στον άνθρωπο ένα εσωτερικό απόθεμα, ένα λεπτό ενεργειακό σώμα που τρέφει τη συνείδηση. Η αποθήκευση δεν είναι αποχή από τη ζωή αλλά πιο συνειδητή συμμετοχή. Όταν ο άνθρωπος είναι παρών στις πράξεις του, η ενέργεια ανακυκλώνεται μέσα του, δεν διαλύεται. Η σιωπή, η προσοχή, η παρατήρηση, η εσωτερική ισορροπία είναι μορφές αποθήκευσης. Μέσα από αυτές, η διάσπαρτη ενέργεια αρχίζει να συγκεντρώνεται γύρω από το κέντρο της παρουσίας.
Η μετατροπή της ενέργειας
Η αποθήκευση δεν έχει αξία αν δεν συνοδεύεται από μετατροπή. Οι διαφορετικές ενέργειες μπορούν να μετασχηματιστούν σε πιο λεπτές μορφές, ικανές να τροφοδοτήσουν την ανάπτυξη της συνειδητότητας. Όταν ο άνθρωπος παρατηρεί τα συναισθήματα χωρίς να τα εκφράζει μηχανικά, η ενέργεια του συναισθήματος μετατρέπεται σε συνειδητή ενέργεια. Όταν εργάζεται με προσοχή και εσωτερική ησυχία, η ενέργεια του σώματος ανεβαίνει. Αυτή η μετατροπή απαιτεί εσωτερική τάξη· δεν μπορεί να γίνει αν τα κέντρα είναι σε σύγχυση ή αν κυριαρχούν τα αρνητικά συναισθήματα. Η παρουσία λειτουργεί ως καταλύτης της μετατροπής. Έτσι σταδιακά δημιουργείται μια νέα ποιότητα δόνησης, ικανή να στηρίξει την αληθινή κατανόηση και την αφύπνιση.
Η συνειδητή χρήση της ενέργειας
Η αποθηκευμένη ενέργεια δεν προορίζεται για προσωπική άνεση αλλά για εργασία πάνω στον εαυτό. Είναι το καύσιμο της συνειδητότητας. Με αυτήν ο άνθρωπος μπορεί να θυμάται τον εαυτό του για μεγαλύτερο διάστημα, να παρατηρεί χωρίς να ταυτίζεται, να κατανοεί χωρίς να εξαντλείται. Όταν η ενέργεια συγκεντρώνεται και μετασχηματίζεται, η παρουσία αποκτά δύναμη και διάρκεια. Ο άνθρωπος αρχίζει να ενεργεί αντί να αντιδρά.
Η ζωή του δεν είναι πια σειρά μηχανικών απαντήσεων, αλλά συνειδητή δημιουργία. Τότε η ενέργεια δεν χάνεται, αλλά ρέει σύμφωνα με τον νόμο, υπηρετώντας την εξέλιξη του είναι. Ο σκοπός της εργασίας δεν είναι απλώς να έχουμε περισσότερη ενέργεια, αλλά να την ανυψώσουμε σε ανώτερη ποιότητα, ώστε να μπορέσει να υπηρετήσει την αφύπνιση του εσωτερικού ανθρώπου. Η συνειδητή χρήση της ενέργειας μετατρέπει τη ζωή σε σχολείο αυτογνωσίας, όπου κάθε εμπειρία γίνεται μέσο ανάπτυξης και κάθε στιγμή ευκαιρία για συνειδητή ύπαρξη.
