Πού Πηγαίνει η Ενέργειά μας; Οι Κρυφές Διαρροές της Ζωής

Ένα από τα πιο κοινά παράπονα του σύγχρονου ανθρώπου είναι η μόνιμη, ανεξήγητη κόπωση. Ξυπνάμε κουρασμένοι, περνάμε τη μέρα μας με εξαντλημένα τα αποθέματα ενέργειας και νιώθουμε το μυαλό μας «θολό». Οι περισσότεροι αποδίδουν αυτή την κατάσταση στο φορτωμένο πρόγραμμα, το άγχος της δουλειάς ή την έλλειψη ύπνου. Στο σύστημα του Τέταρτου Δρόμου, ωστόσο, η διάγνωση είναι διαφορετική: ο άνθρωπος παράγει καθημερινά αρκετή ενέργεια, αλλά ο μηχανικός άνθρωπος, ο άνθρωπος που δεν μελατάει τον εαυτό του, σπαταλά αυτή την ενέργεια άσκοπα. Υποφέρει από μια συνεχή, αόρατη διαρροή της ενέργειας, η οποία αδειάζει τις μπαταρίες του πριν προλάβει καν να τις χρησιμοποιήσει.

Μία μεγάλη και σταθερή διαρροή ενέργειας συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μας. Πρόκειται για τον ασταμάτητο εσωτερικό διάλογο, αυτή τη νοητική «φασαρία» που δεν σωπαίνει ποτέ. Το μυαλό μας επαναλαμβάνει συνεχώς παλιές συζητήσεις, διαφωνεί με φανταστικούς εχθρούς, κάνει σενάρια για το μέλλον και αναλύει ασήμαντες λεπτομέρειες. Αυτή η εντελώς μηχανική λειτουργία της σκέψης καταναλώνει τεράστιες ποσότητες ενέργειας. Δεν υπάρχει κάποιος έλεγχος ή προσοχή η οποία μπορεί να διακόψει αυτόν τον διάλογο. Είναι σαν να αφήνουμε τη μηχανή του αυτοκινήτου μας να δουλεύει στο ρελαντί όλη νύχτα και το πρωί να απορούμε γιατί η δεξαμενή των καυσίμων είναι άδεια.

Αν ο εσωτερικός διάλογος είναι μια σταθερή διαρροή, τα αρνητικά συναισθήματα είναι μια βίαιη έκρηξη που αδειάζει την ενέργειά που συσσωρεύτηκε μέσα μας σε εικοσιτέσσερις ώρες, χανεται μέσα σε λίγα λεπτά, ενώ τα αποτελέσματα που αφήνουν είναι πάντοτε καταστρεπτικά. Πρέπει να γίνει απόλυτα κατανοητό πως όλα τα αρνητικά συναισθήματα απαιτούν τεράστια ποσότητα ενέργειας, δίχως να προσφέρουν καμία χρησιμότητα, είναι όλα επιζήμια και αφαιρούν από τις δυνατότητές μας. Κάθε φορά που ταυτιζόμαστε με ένα αρνητικό συναίσθημα, το νευρικό μας σύστημα υφίσταται σοκ. Όταν ο θυμός ή η στενοχώρια περάσουν, νιώθουμε σωματικά εξαντλημένοι, ακριβώς επειδή ο συσσωρευτής ενέργειας μας έχει ξεπεράσει κάθε όριο κατανάλωσης, στερώντας πολύτιμη ενέργεια από τα υπόλοιπα κέντρα.

Μια άλλη, σχεδόν άγνωστη διαρροή, είναι η σωματική. Αν παρατηρήσουμε το σώμα μας αυτή τη στιγμή, θα ανακαλύψουμε ότι πολλοί μύες μας είναι σφιγμένοι χωρίς λόγο. Σφίγγουμε το σαγόνι, ανασηκώνουμε τους ώμους, κρατάμε ένταση στα πόδια ή στο μέτωπο, ακόμα κι όταν καθόμαστε αναπαυτικά σε μια καρέκλα. Αυτή η μόνιμη μυϊκή θωράκιση καταναλώνει ενέργεια λεπτό προς λεπτό. Ο άνθρωπος δεν ξέρει πώς να χαλαρώνει πραγματικά, με αποτέλεσμα το σώμα του να εργάζεται σκληρά ακόμη και σε κατάσταση υποτιθέμενης ανάπαυσης. Η ανάμνηση του εαυτού, θα διακόψει αυτή τη περιττή διαρροή ενέργειας.

Για να αποθηκεύσουμε ενέργεια, δεν χρειάζεται να παράγουμε περισσότερη, αλλά να σταματήσουμε να χάνουμε αυτή που ήδη έχουμε. Το κλείσιμο των διαρροών ξεκινά με την ελεγχόμενη προσοχή, την αυτοενθύμηση, και την αυτοπαρατήρηση. Όταν πιάνουμε τον εαυτό μας να βυθίζεται σε έναν άσκοπο εσωτερικό διάλογο, ή να σφίγγεται από έναν εκνευρισμό, πρέπει να τραβάμε την πρίζα. Με μια βαθιά ανάσα, χαλαρώνουμε τους μύες μας και επιστρέφουμε την προσοχή μας, στην ανάμνηση του εαυτού και στην αυτοπαρατήρηση. Έτσι η ενέργεια θα σταματήσει να σκορπίζεται στους αυτόματους μηχανισμούς, θα αρχίσει πάλι να συσσωρεύεται, προσφέροντάς μας την απαραίτητη δύναμη για την πραγματική αφύπνιση.