Τι Απογίνεται η Ανθρώπινη Ύπαρξη Μετά τον Θάνατο;
Το ερώτημα για το τι συμβαίνει όταν το νήμα της ζωής κόβεται, βασανίζει την ανθρωπότητα από την αρχαιότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι αρέσκονται να πιστεύουν ότι διαθέτουν ήδη μια έτοιμη ψυχή με συνείδηση και συνειδητότητα, η οποία θα περάσει σε ένα ανώτερο επίπεδο και θα συνεχίσει να ζει και μετά τον θάνατο.
Η διδασκαλία των Γκουρτζίεφ-Ουσπένσκυ στον Τέταρτο Δρόμου όμως, έρχεται να γκρεμίσει αυτή την αυταπάτη με έναν τρόπο που σοκάρει: για να επιβιώσει κάτι μετά τον θάνατο, πρέπει να υπάρχει πριν από αυτόν και να έχει ήδη κρυσταλωθεί. Αν κατά τη διάρκεια της ζωής μας λειτουργούμε μηχανικά με πολλά και ασύνδετα μεταξύ τους εγώ, δίχως μονιμο και κυρίαρχο εγώ, τι ακριβώς περιμένουμε να επιβιώσει στο αιώνιο άπειρο;
Ψευδαίσθηση της Έτοιμης Αθανασίας
Ο άνθρωπος ζει με την πεποίθηση ότι η ψυχή είναι ένα φυσικό δικαίωμα. Πιστεύει ότι επειδή αναπνέει, κινείται και μιλάει, έχει ήδη κερδίσει μια θέση στην αιωνιότητα. Όμως, αν παρατηρήσουμε την καθημερινότητά μας με ειλικρίνεια, θα δούμε ότι: Δεν έχουμε έναν σταθερό Εαυτό, αλλά εκατοντάδες μικρά, αντικρουόμενα «Εγώ» που εναλλάσσονται διαρκώς, διεκδικώντας το κάθε ένα την κυριαρχία της ολότητάς μας. Δεν έχουμε Θέληση, καθώς οι αποφάσεις μας, υποκλέπτονται από τις αυτόματες αντιδράσεις μας στη μηχανικότητα. Ζούμε σε μια κατάσταση πνευματικού ύπνου, παραδομένοι στη φαντασία, τηνταύτιση και τα αρνητικά συναισθήματα. Όταν το φυσικό σώμα εκπληρώσει το ρόλο του, η ενέργεια που κρατούσε σε λειτουργία αυτά τα ασύνδετα κομμάτια παύει να υφίσταται. Χωρίς έναν εσωτερικό πυρήνα, μία εστία, οι λειτουργίες, κέντρα (το νοητικό, το συναισθηματικό και το κινητικό) απλώς αποσυντίθενται και διαλύονται μέσα στη γενική μάζα της φύσης. Ο κοιμισμένος άνθρωπος δεν επιβιώνει, επειδή δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά ως οντότητα, ως ατομικότητα.
Η Κρυστάλλωση των Ανώτερων Σωμάτων
Οι Γκουρτζίεφ – Ουσπένσκυ εξήγησαν ότι ο άνθρωπος είναι σαν ένα χημικό εργοστάσιο που έχει τη δυνατότητα να παράγει όχι μόνο τη ενέργεια που χρειάζεται αυτός για την επιβίωσή και την καθημερινή δράση του, αλλά και ανώτερες ουσίες για να μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτές για την δημιουργία μιας Αθάνατης ψυχής. Η ψυχή δεν είναι δεδομένη, αλλά είναι μια δυνατότητα που περιμένει με την προσωπική εργασία να πραγματοποιηθεί. Για να αντέξει η συνειδητότητα το σοκ του φυσικού θανάτου, πρέπει να αποκτήσει ένα σταθερό, εννιαίο εαυτό. Αυτό επιτυγχάνεται μόνο μέσω της Κρυστάλλωσης. Κάθε φορά που ένας αναζητητής ασκεί εργασία ενάντια στη μηχανικότητα παράγεται εσωτερική τριβή. Αυτή η τριβή ανάβει μια «εσωτερική φωτιά», η οποία λιώνει τα ακατέργαστα στοιχεία της ανθρώπινης μηχανής και τα συγκολλά σε έναν μόνιμο, Κυρίαρχο Εαυτό. Μόνο αυτή η κρυσταλλωμένη ουσία (το πραγματικό «Εγώ») έχει τη δύναμη και τη μάζα να παραμείνει ανέπαφη όταν το φυσικό σώμα καταστραφεί.
Η Αθανασία είναι επίπονος Αγώνας, Όχι Δικαίωμα.
Η μελέτη για το αναπόφεκτο του θανάτου, δεν έχει σκοπό να μας τρομάξει, αλλά να μας αφυπνίσει. Μας υπενθυμίζει ότι ο χρόνος της ανθρώπινης Ύπαρξης είναι μετρημένος και η κλεψύδρα αδειάζει αδυσώπητα. Όσο αναβάλλουμε την εσωτερική εργασία για το αύριο, τόσο περισσότερο επενδύουμε στη διάλυση, και στον μετέπειτα αφανισμό. Η Ανθρώπινη Ύπαρξη αποκτά νόημα μόνο όταν συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ευθύνης της για τον εαυτό της. Το ερώτημα είναι, αν είμαστε αρκετά ξυπνητοί σήμερα, ώστε να υπάρχει κάποια ατομικότητα μέσα μας που να μπορεί να επιζήσει μετά τον θάνατο.
