Στον σύγχρονο κόσμο, η σιωπή έχει μετατραπεί σε απειλή για την προσωπικότητα. Αν παρατηρήσουμε την καθημερινότητά μας, θα δούμε ότι κάνουμε τα πάντα για να αποφύγουμε την σιωπή. Μόλις βρεθούμε μόνοι σε ένα δωμάτιο, θα ανάψουμε την τηλεόραση. Μόλις περπατήσουμε στον δρόμο, θα βάλουμε ακουστικά ή μπούμε μέσα σε εσωτερική ομιλία. Στο αυτοκίνητο, το ραδιόφωνο παίζει μόνιμα. Γιατί όμως ο άνθρωπος αποφεύγει τόσο πολύ την ησυχία; Γιατί ηθικά και ψυχολογικά δεν αντέχουμε τη σιωπή ούτε για λίγα λεπτά; Η απάντηση είναι αποκαλυπτική: ο θόρυβος είναι το ναρκωτικό που χρησιμοποιεί μηχανικά ο άνθρωπος για να συντηρεί τον λήθαργο τον οποίο βρίσκεται, ενώ ταυτόχρονα, έτσι κρατάει μακριά, και παθητική την ουσία και τον παρατηρητή.
Ο Λαβύρινθος της Εσωτερικής Φλυαρίας
Η ψεύτικη προσωπικότητα θέλει τον χώρο, να είναι αυτή που τραβάει την προσοχή, τον θαυμασμό και να θρέφει τη ματαιοδοξία της. Όταν το περιβάλλον σωπαίνει και πρέπει να γίνει παθητική συμβαίνει κάτι αναπόφευκτο: αναδύεται η ουσία, γίνεται αυτή ενεργητική. Η προσωπικότητα η οποία θέλει να καταπιέζει την ουσία, και αυτή να διακρίνεται, αυτό δεν το θέλει, πνίγεται μέσα στη σιωπή, και αρχίζει πάλι να να κάνει πράγματα για να κλέβει την προσοχή.
Χωρίς ενδιαφέρουσες εντυπώσεις γύρω μας για να στρέψουμε την προσοχή μας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το χάος του ίδιου μας του νου. Έρχονται στην επιφάνεια: Μηχανικοί συνειρμοί που τρέχουν χωρίς σταματιμό καθώς ο ένας συνειρμός φέρνει κάποιον άλλον και αυτός με την σειρά του πάλι κάποιον άλλον και αυτή η μηχανική αλυσίδα συνεχίζεται μέχρι να μετατραπεί σε απόλυτη φαντασία. Σε αυτή τη κατάσταση συχνά η φαντασία γίνεται αρνητική φαντασία, και έρχονται παράπονα και ανησυχίες για το μέλλον και ταύτιση. Ο άνθρωπος δεν αντέχει τη σιωπή, γιατί μέσα στη σιωπή αναγκάζεται να αντικρίσει την πραγματική του κατάσταση. Στη σιωπή, μπορεί η ουσία αναδύεται κάτι που η προσωπικότητα δεν θέλει και εναντιώνεται σε αυτό.
Χωρίς ενδιαφέρουσες εντυπώσεις γύρω μας για να στρέψουμε την προσοχή μας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με το χάος του ίδιου μας του νου. Έρχονται στην επιφάνεια: Μηχανικοί συνειρμοί που τρέχουν χωρίς σταματιμό καθώς ο ένας συνειρμός φέρνει κάποιον άλλον και αυτός με την σειρά του πάλι κάποιον άλλον και αυτή η μηχανική αλυσίδα συνεχίζεται μέχρι να μετατραπεί σε απόλυτη φαντασία. Σε αυτή τη κατάσταση συχνά η φαντασία γίνεται αρνητική φαντασία, και έρχονται παράπονα και ανησυχίες για το μέλλον και ταύτιση. Ο άνθρωπος δεν αντέχει τη σιωπή, γιατί μέσα στη σιωπή αναγκάζεται να αντικρίσει την πραγματική του κατάσταση. Στη σιωπή, μπορεί η ουσία αναδύεται κάτι που η προσωπικότητα δεν θέλει και εναντιώνεται σε αυτό.
Η Σιωπή ως Εργαλείο στον Τέταρτο Δρόμο
Στη διδασκαλία του Τέταρτου Δρόμου, η σιωπή δεν είναι μια παθητική κατάσταση ή μια απλή απουσία λέξεων. Είναι μια δυνατότητα της επιλογής για συνειδητή εργασία, μπορούμε να προσπαθήσουμε να θυμηθούμε, και να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας, έτσι σταματάει η ροή των συνειρμών και της φαντασίας, και κάθε άλλη εκδήλωση μηχανικότητας. Είναι η στιγμή που η ανθρώπινη μηχανή κάνει μια παύση (stop). Όταν σβήσει ο θόρυβος της προσωπικότητας, μπορεί να ενεργοποιηθεί ο Παρατηρητής. Η σιωπή είναι ο χώρος μέσα στον οποίο το Φως της Συνείδησης μπορεί να φωτίσει τα σκοτάδια του μηχανισμού.
Η Άσκηση της Εσωτερικής Παύσης
Αν θέλουμε να αναπτύξουμε τη Θεληματική Προσοχή μας, πρέπει να μάθουμε να σχετιζόμαστε με τη σιωπή. Δοκιμάστε μια απλή άσκηση μέσα στην ημέρα:
Μείνετε για λίγο σε απόλυτη ησυχία, χωρίς κινητό, χωρίς μουσική, χωρίς καμία εξωτερική δράση. Μην προσπαθήσετε να σταματήσετε τις σκέψεις σας —αυτό είναι αδύνατο για την τωρινή μας κατάσταση, χρειάζεται εξάσκηση. Απλώς παρατηρήστε τον θόρυβο που κάνει το μυαλό σας όταν ο κόσμος σωπαίνει. Στη σιωπή ανοίγονται πολλές δυνατότητες, διότι τότε βρισκόμαστε ένα βήμα από το να θυμηθούμε την ύπαρξή μας, μία ανάσα από την Ανάμνηση του εαυτού μας.
