Ο Άνθρωπος Κοιμάται

Η κατάσταση του ύπνου μέσα στη ζωή.

Ο άνθρωπος κοιμάται όχι μόνο τη νύχτα αλλά και την ημέρα, μέσα στις σκέψεις του, στα συναισθήματα, στις συνήθειες του. Ζει μηχανικά, επαναλαμβάνοντας τα ίδια λόγια, τις ίδιες αντιδράσεις, τα ίδια λάθη. Πιστεύει ότι είναι ξυπνητός επειδή κινείται, εργάζεται, σκέφτεται, όμως δεν έχει επίγνωση του εαυτού του. Το πρώτο βήμα για την απόκτηση συνειδητότητας είναι να αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε ενσυνείδητοι. Αλλά η ψευδαίσθηση
αυτή δεν μπορεί να αλλάξει μεμονωμένα διότι υπάρχουν και πολλές άλλες. Δεν βλέπει τα πράγματα όπως είναι αλλά όπως τα θέλουν οι επιθυμίες και οι φόβοι του. Ο ύπνος του είναι βαθύς και γεμάτος ψευδαίσθησεις που παίρνει για πραγματικότητα. Μιλάει για αγάπη αλλά παρασύρεται από την έλξη. Όλη του η ζωή είναι μια αλληλουχία μηχανικών κινήσεων. Ο εσωτερικός ύπνος είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, η κατάσταση της μη γνώσης του εαυτού του.

https://www.tetartosdromos.gr/apousia-siniditotitas/

Τα σημάδια του εσωτερικού ύπνου

Η κατάκτηση της συνειδητότητας συνδέεται με τη βαθμιαία απελευθέρωση από τη μηχανικότητα, διότι ο άνθρωπος όπως είναι, βρίσκεται παντελώς κάτω από μηχανικούς νόμους. Ο άνθρωπος αντιδρά και νομίζει ότι ενεργεί. Νιώθει πως αποφασίζει αλλά στην πραγματικότητα αντιδρά σε μηχανισμούς που προέρχονται από συνήθειες, ή από τις απαιτήσεις του περιβάλλοντος Η ταύτιση με κάθε σκέψη ή συναίσθημα, η συνεχής αλλαγή διάθεσης, δείχνουν ότι δεν υπάρχει  επίγνωση. Στην κατάσταση αυτή, ο νους τρέχει ασταμάτητα, το συναίσθημα αλλάζει από κάθε εντύπωση και το σώμα ακολουθεί χωρίς επίγνωση. Ο άνθρωπος κοιμάται ενώ μιλά, ενώ εργάζεται, ενώ έλκετε. Ο εσωτερικός ύπνος εκδηλώνεται με λήθη, με απουσία του εαυτού από τη παρούσα στιγμή. Όπου δεν υπάρχει μνήμη του εαυτού, υπάρχει ύπνος.

Η ανάγκη της αφύπνισης

Η αναγνώριση του ύπνου είναι η αρχή της αφύπνισης. Κάποιος δεν μπορεί να ξυπνήσει επειδή και μόνο το επιθυμεί διανοητικά. Πρέπει πρώτα να κατανοήση συναισθηματικά  ότι κοιμάται. Αυτή η παραδοχή είναι δύσκολη, γιατί τα εγώ θέλουν να πιστεύουν ότι έχουν τον έλεγχο. Όμως χωρίς τη γνώση του εαυτού δεν μπορεί να υπάρχει επίγνωση. Η αφύπνιση δεν είναι στιγμιαία αποκάλυψη αλλά διαδικασία συνεχούς προσπάθειας. Κάθε φορά που θυμόμαστε τον εαυτό μας, ένα μικρό φως ανάβει μέσα στο σκοτάδι του ύπνου. Η προσοχή γίνεται εργαλείο για να δούμε τις μηχανικές μας κινήσεις. Η ανάμνηση του εαυτού, γίνετε σιγά σιγά επίγνωση του εαυτού, είναι  βήματα προς την εγρήγορση. Δεν υπάρχει άλλη οδός για την αληθινή γνώση του εαυτού παρά το ξύπνημα με την ανάμνηση του εαυτού.

https://www.tetartosdromos.gr/pii-ehoun-tin-dinatotita-veltiosis/

Οι δυνάμεις που κρατούν τον άνθρωπο κοιμισμένο

Ο ύπνος δεν είναι τυχαίος. Τρέφεται από συγκεκριμένες δυνάμεις. Η ταύτιση, η φαντασία, τα αρνητικά συναισθήματα, η αδράνεια και η υπερηφάνεια είναι οι μηχανισμοί που τον κρατούν δέσμιο. Όσο ο άνθρωπος πιστεύει ότι «είναι» αυτά που νιώθει ή σκέφτεται, παραμένει δεμένος. Η φαντασία δημιουργεί ψεύτικες εικόνες για τον εαυτό και τον κόσμο, και ο άνθρωπος ζει μέσα σε αυτές σαν σε όνειρο. Τα αρνητικά συναισθήματα θολώνουν τη διάκριση και τρέφουν τηνπροσωπικότητα. Η υπερηφάνεια τον εμποδίζει να δει την πραγματική του κατάσταση. Όλες αυτές οι δυνάμεις είναι φυσικές αλλά και είναι εμπόδια χωρίς επίγνωση. Μόνο με την παρατήρησή τους χωρίς ταύτιση αρχίζει να εξασθενεί η δύναμή τους. Η εγρήγορση δεν επιτυγχάνεται με καταπίεση αλλά με φως συνείδησης που διαλύει το σκοτάδι της λήθης

Η κατάσταση της εγρήγορσης

Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να ξυπνά, βιώνει μια διαφορετική ποιότητα παρουσίας. Νιώθει τον εαυτό του να υπάρχει πραγματικά, όχι ως σκέψη αλλά ως ζωντανή αίσθηση ύπαρξης. Οι εντυπώσεις της ζωής γίνονται πιο καθαρές, η προσοχή του πιο σταθερή, οι αντιδράσεις του πιο συνειδητές. Η εγρήγορση δεν είναι κατάσταση έντασης αλλά ηρεμίας. Ο νους σιωπά , η καρδιά ανοίγει χωρίς να παρασύρεται. Μέσα στην εγρήγορση ο άνθρωπος αρχίζει να θυμάται συνεχώς τον εαυτό του, να βλέπει τον κόσμο όπως είναι, και να κατανοεί τις δυνάμεις που τον κινούν. Ο ύπνος μπορεί πάντα να επιστρέψει, αλλά η εμπειρία της αφύπνισης αφήνει ένα αποτύπωμα που δεν χάνεται. Από εκεί ξεκινά η πραγματική εργασία, η πορεία προς τη συνειδητότητα. Και όσο αυτή η επίγνωση βαθαίνει, τόσο λιγότερο ο άνθρωπος ζει μέσα στο όνειρο και τόσο περισσότερο αυτός υπάρχει πραγματικά.