Ποιός Θέλει την Άγνοια για την Ζωή του
Αν τεθεί ειλικρινά το ερώτημα ποιος θέλει να έχει άγνοια στη ζωή του, για την ίδια τη ζωή του, η απάντηση θα ήταν, κανείς. Κι όμως στην πράξη οι άνθρωποι επιλέγουν τον ύπνο που προσφέρει άγνοια, χωρίς να το συνειδητοποιούν. Ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να ζει σε τέσσερις καταστάσεις συνειδητότητας που διαφέρουν ως προς το επίπεδο της επίγνωσης του εαυτού και συνειδητότητας. Ο άνθρωπος όμως ζει μόνο στις δύο κατώτερες καταστάσεις, στη πρώτη κατάσταση που είναι ο ύπνος μας, εκεί που δεν έχει επικοινωνία με τις αισθήσεις του, και στην δεύτερη κατάσταση,τη κατάσταση της εγρήγορσης, χωρίς επίγνωση του εαυτού του, και με αδρανή την συνείδηση του, δηλαδή ζει σαν αυτόματο, στη μηχανικότητα. Σε αυτή τη καταστάση ο άνθρωπος έχει μερική επαφή με το περιβάλλον, και χωρίς καθόλου επίγνωση. https://www.tetartosdromos.gr/esoterismos/
Σχεδιο με τα πολλά εγώ
Ο Άνθρωπος έχει πολλές ασύνδετες και άσχετες μεταξύ τους σκέψεις, κάθε σκέψη ένα εγώ, ολα τα εγώ διεκδικούν την αποκλειστικότητα ολόκληρου του ατόμου, όταν λέμε εγώ, ενώ εκφράζεται ένα μόνο εγώ, ο άνθρωπος αισθάνεται ότι μιλάει όλη του η ατομικότητα. Αυτά τα χιλιάδες εγώ είναι ασύνδετα μεταξύ τους. Το ένα δεν γνωρίζει την ύπαρξη και τη γνώμη του άλλου, αυτός είναι ο λόγος που δεν έχουμε την σταθερότητα θέληση που χρειαζόμαστε. Δεν υπάρχει ένα κεντρικό εγώ που να αποφασίζει και να κατευθύνει το άτομο, αλλά μια συνεχής εναλλαγή προσωρινών εγώ. Οι αντικρουστήρες επιτρέπουν σε αυτά τα εγώ να συνυπάρχουν χωρίς σύγκρουση, αντικρούωντας, και καλύπτοντας την αντίφαση. Έτσι ο άνθρωπος μπορεί να λέει σήμερα κάτι και αύριο το αντίθετο χωρίς να νιώθει ότι ψεύδεται.
Οκνηρία ως ψυχολογική αδράνεια
Ο άνθρωπος δεν επιλέγει συνειδητά να ζει στις δύο χαμηλότερες καταστάσεις συνειδητότητας, όμως παραμένει εκεί για δύο λόγους, ο πρώτος είναι λόγω οκνηρίας, και ο δεύτερος ,λόγω έλειψη παιδείας. Η οκνηρία εδώ δεν αφορά τη σωματική τεμπελιά αλλά μια βαθιά νοητική και ψυχολογική αδράνεια. Η ανάμνηση του εαυτού απαιτεί ενέργεια, προσοχή και συνεχή προσπάθεια, ενώ η μηχανική ζωή ρέει μηχανικά από μόνη της. Ο άνθρωπος συνηθίζει να λειτουργεί αυτόματα και αυτή η μηχανικότητα γίνεται δεύτερη φύση του. Έτσι ακόμη κι όταν υπάρξουν στιγμές αφύπνισης χάνονται γρήγορα, διότι η οκνηρία τραβά τον άνθρωπο στη μηχανικότητα.
Ο ρόλος της παιδείας
Η παιδεία που λαμβάνει ο άνθρωπος από μικρή ηλικία διαμορφώνει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον εαυτό και τη ζωή. Η παιδεία σπάνια αναφέρεται στις διαφορετικές καταστάσεις συνειδητότητας ή στη δυνατότητα αφύπνισης. Για την παιδεία το θέμα δεν υπάρχει. Με αυτόν τον τρόπο αποκρύπτεται το γεγονός ότι ο άνθρωπος ζει συνήθως σε χαμηλότερες καταστάσεις από αυτές που η φύση τον έπλασε για να ζει. Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν ασχολείται, ίσως και να μην γνωρίζει την ιδέα της αφύπνισης. Ο άνθρωπος δεν μαθαίνει να θυμάται και να παρατηρεί τον εαυτό του. Έτσι η μηχανικότητα γίνεται κανόνας και θεωρείται φυσιολογική. https://www.tetartosdromos.gr/arhes-tis-shetikotitas-ke-tis-klimakas/
Ο φόβος της γνώσης του εαυτού
Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τον εαυτό του, δεν γνωρίζει πως έχει πολλά, και ασύνδετα εγώ που μάχονται μεταξύ τους για την κυριαρχία της προσωπικότητας. Ούτε φαντάζεται πως είναι γεμάτος αντιφάσεις.
Ο άνθρωπος αποφεύγει τη γνώση του εαυτού. Η αληθινή γνώση δεν περιορίζεται σε θεωρίες, αποκαλύπτει την μηχανικότητα και τον ύπνο μας. Αυτή η γνώση είναι επώδυνη γιατί καταρρίπτει την φανταστική εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Ο άνθρωπος ανακαλύπτει ότι δεν είναι συνειδητός όπως νόμιζε ούτε ελεύθερος. Όμως η αποφυγή της γνώσης δεν καταργεί τις συνέπειες των πράξεων μας.
Η μίμηση ως μηχανισμός ύπνου
Η μίμηση αποτελεί μηχανισμό μέσα από τον οποίο ο άνθρωπος μαθαίνει να ζει μέσα σε ύπνο, χωρίς επίγνωση και συνείδηση. Από την παιδική ηλικία το άτομο μιμείται συμπεριφορές αντιδράσεις και στάσεις ζωής, χωρίς να μπορεί να τις εξετάζει. Αν οι γονείς, το περιβάλλον, και η κοινωνία λειτουργούν μηχανικά τότε αυτός είναι ο τρόπος ζωής και αποθηκεύεται ως φυσιολογικός. Η μίμηση ενισχύει τη συλλογική κατάσταση ύπνου γιατί αναπαράγει τα ίδια πρότυπα. Ο άνθρωπος μαθαίνει να προσαρμόζεται. Έτσι οι δύο χαμηλότερες καταστάσεις συνειδητότητας βιώνονται ως κανονικότητα. Η μίμηση καλύπτει την άγνοια και τη μετατρέπει σε συλλογική συμφωνία.
Η απόκρυψη της δυνατότητας επιλογής
Η παιδεία και η μίμηση δημιουργούν συνθήκες όπου η δυνατότητα επιλογής δεν γίνεται ορατή. Όταν όλοι γύρω ζουν με τον ίδιο τρόπο ο άνθρωπος δεν υποψιάζεται ότι υπάρχει και άλλος. Η έλλειψη αναφοράς στις ανώτερες καταστάσεις συνειδητότητας στερεί από τον άνθρωπο το κίνητρο της αναζήτησης. Παρ’ όλα αυτά η δυνατότητα αφύπνισης παραμένει παρούσα. Όταν κάποιος ακούσει για την ιδέα της ανάμνησης του εαυτού, αρχίζει να αμφισβητεί, να παρατηρεί και, σπάει τον κύκλος της μηχανικότητας. Από εκεί μπορεί να ξεκινήσει η εργασία προς την αφύπνηση. https://www.tetartosdromos.gr/organosi-sholis-afipnisis/
Η γνώση ως πράξη ελευθερίας
Όταν ο άνθρωπος επιλέγει να γνωρίσει τον εαυτό του και να ελέγξει τον τρόπο που ζει, παύει να είναι μηχανή. Η γνώση φέρνει την μελέτη του εαυτού,μετά την ανάμνηση του εαυτού και την επίγνωση, η επίγνωση δημιουργεί την αλλαγή. Κανείς δεν θέλει συνειδητά να ζει στην άγνοια όμως πολλοί δεν έχουν μάθει ότι υπάρχει άλλος τρόπος. Μέσα από αυτήν ο άνθρωπος μπορεί να αποκτήσει έλεγχο στη ζωή του. Ούτε η οκνηρία ούτε η άγνοια αποτελούν μόνιμη καταδίκη. Όταν ο άνθρωπος αρχίσει να θυμάται τον εαυτό του, αναγνωρίζει τη μηχανικότητα του. Εκεί έρχεται η συνειδητοποίηση ότι ζει σε χαμηλότερα από το νομότυπο δικαίωμά του ,αυτό είναι η αρχή της αφύπνησης
