Οι Συμπαντικοί Νόμοι που Κυβερνούν την Ανθρώπινη Ύπαρξη

Ο άνθρωπος και οι δυνατότητες του στον κόσμο

[Παράγραφος 1]

Πρέπει να μελετήσουμε τον άνθρωπο σε σχέση με τη θέση του, υπάρχουν πράγματα που είναι δυνατόν για εμάς να κάνουμε, και άλλα που είναι αδύνατον να κάνουμε, τα οποία συνδέονται με τη θέση του ανθρώπου στον κόσμο. Πρέπει  μελετώντας τον άνθρωπο, παράλληλα, να μελετήσουμε τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει, με σκοπό να κατανοήσουμε γιατί είναι ο άνθρωπος αυτό που είναι, και γιατί δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικός. Δεν μπορούμε να βρούμε απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα αν μελετάμε τον άνθρωπο ξεχωριστά από τον κόσμο στον οποίο ζει. Κατά μια ορισμένη έννοια, ο άνθρωπος είναι ανάλογος με το σύμπαν, μέσα του λειτουργούν οι ίδιοι νόμοι, και θα δούμε ότι είναι ευκολότερο να κατανοήσουμε μερικούς από τους νόμους αυτούς, μελετώντας τον άνθρωπο, ενώ άλλους νόμους μπορούμε να τους κατανοήσουμε καλύτερα, μελετώντας το σύμπαν.

[Παράγραφος 2]

Αλλά πρώτα πρέπει να αντιληφθούμε τους περιορισμούς της πρόσληψης και της νοητικής μας δυνατότητας αρα η μελέτη αυτή περιλαμβάνει και τη μελέτη των περιορισμών μας. Αν προσπαθήσουμε να σκεφτούμε τον κόσμο ξέχωρα από τον εαυτό μας, θα τον δούμε όπως είναι, έτσι θα αντιληφθούμε πόσο περιοσμένες είναι οι ικανότητες της πρόσληψής μας. Και η ικανότητά μας να βλέπουμε νοητικά είναι άπειρα πιο περιορισμένη.Υπάρχουν συγκεκριμένα όρια μέσα  στο νου μας. Η πρώτη ιδέα είναι ότι μπορούμε να βελτιώσουμε την απόκτηση γνώσης με τη  βελτίωση του εαυτού. https://www.tetartosdromos.gr/o-anthropos-ine-anolokliroto-on/

Ο άνθρωπος και η ακτίνα της δημιουργίας

Έχοντας όλα αυτά υπόψη μας, ερχόμαστε στη μελέτη του σύμπαντος με σκοπό να προσδιορίσουμε τι είναι ο κόσμος για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ζει στη γη, και η γη είναι ένας από τους πλανήτες του ηλιακού συστήματος, έτσι ο άνθρωπος ανήκει και στον πλανητικό κόσμο ,και ότι ανήκουμε και στον ήλιο, επίσης αυτά βρίσκονται  μέσα στον γαλαξία και ανήκουμε και στο Γαλαξία. Από αστρονομική σκοπιά δεν μπορούμε να προχωρήσουμε πιο πέρα, αλλά φιλοσοφικά μπορούμε να συλλάβουμε μία κατάσταση πραγμάτων όπου τα πάντα είναι ένα, Την κατάσταση αυτή την ονομάζουμε Απόλυτο. Έτσι λοιπόν όλοι οι γαλαξίες, ο γαλαξίας μας, το ηλιακό μας σύστημα, οι πλανήτες, η γη και η σελήνη, βρίσκονται όλα μέσα στο Απόλυτο. Το Απόλυτο δημιουργεί στην πραγματικότητα μόνο τον κόσμο της αμέσως επόμενης τάξης μετά από τον εαυτό του, και η Θέληση του Απολύτου δεν εκδηλώνεται πέρα από τον Κόσμο 3. Καθώς αυξάνεται ο αριθμός των νόμων, γίνονται όλο και πιο μηχανικοί και περίπλοκοι, και η θέληση του Απολύτου δεν μπορεί να περάσει από τη υπάρχουσα μηχανικότητα και να εκδηλωθεί στους κατώτερους κόσμους. Αλλά τσουλάει την μπάλα, κατά καποιο τρόπο.

Ο άνθρωπος και οι Νόμοι που διέπουν την ακτίνα της δημιουργίας

Υπάρχουν πράγματα που είναι ανεπίτευκτα ακόμη και για το Απόλυτο. Νομίζουμε ότι αν το Απόλυτο είναι μία κατάσταση στην οποία οφείλεται η γένεση των πάντων, και ότι η θέληση του Απολύτου μπορεί να κάνει οτιδήποτε.Ωστόσο υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν μπορεί να κάνει, διότι το Απόλυτο αρχίζει με τη δημιουργία ορισμένων νόμων  οι νόμοι αυτοί δημιουργούν άλλους νόμους, κι αυτοί με τη σειρά τους κι άλλους. Το Απόλυτο δημιουργεί μόνο την πρώτη τάξη νόμων. Αν θέλει να εκδηλώσει τη θέλησή του στο επίπεδό μας, θα πρέπει να καταστρέψει όλους αυτούς τους νόμους. Μας περιστοιχίζουν και μας ελέγχουν αναρίθμητοι μηχανικοί νόμοι. Όταν αρχίσουμε να το βλέπουμε αυτό, αντιλαμβανόμαστε ότι είναι αδύνατον για τη θέληση του Απολύτου να εισχωρήσει στο επίπεδό μας. Για να το κάνει αυτό, το Απόλυτο θα έπρεπε να καταστρέψει όλους τους ενδιάμεσους κόσμους, αφού τα πάντα εξαρτώνται από τους νόμους που τους διέπουν. Μια μικρή αλλαγή θα σήμαινε την καταστροφή ολόκληρης της Ακτίνας της Δημιουργίας. Αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε, ως ένα σημείο, αναλογικά. https://www.tetartosdromos.gr/siniditotita-simeni-thelisi/

Ο άνθρωπος είναι (όπως επάνω έτσι και κάτω)

Αν πάρουμε τον άνθρωπο σαν το Απόλυτο και δούμε ποια είναι τα έσχατα όρια μέσα στον εαυτό του όπου μπορεί να φτάσει η θέλησή του, ακόμη και οι πιο επιφανειακές γνώσεις της ανθρώπινης φυσιολογίας θα μας δώσουν μια απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα. Η θέληση του αγθρώπου (αν την πάρουμε σαν υποθετική έννοια) είναι δυνατόν να ελέγχει τις κινήσεις ολόκληρου του σώματος, μεμονωμένων μελών, μερικών οργάνων και της αναπνοής. Αν συγκεντρώσει ο άνθρωπος την προσοχή του στην άκρη της μύτης του, αρχίζει να την αισθάνεται. Με τη συγκέντρωση αυτή μπορεί να προκαλέσει και μια ελαφρά αίσθηση σε μερικούς ιστούς. Αλλά με κανένα τρόπο δεν μπορεί να εκδηλώσει τη θέλησή του σε σχέση με κάποιο μεμονωμένο κύτταρο μέσα στο σώμα του, τα κύτταρα είναι πολύ μικρά για κάτι τέτοιο. Η ανθρώπινη θέληση μπορεί να εκδηλωθεί μόνο σε σχέση με τους ιστούς. Σε σχέση με τα κύτταρα δεν μπορεί να εκδηλωθεί περισσότερο.

Ο άνθρωπος και  οι περιορισμοί του.

Να χρησιμοποιήσουμε μια άλλη αναλογία, αν ένας αρχιτέκτονας σχεδιάσει ένα σπίτι και δώσει τα σχέδια στους κατασκευαστές και στους εργολάβους, δεν μπορεί μετά να συγκρούεται με τους χτίστες, ή με τους ανθρώπους που μένουν στο σπίτι όταν τελειώσει, σε περίπτωση που δεν του αρέσει η συμπεριφορά τους. Κάθε επίπεδο εισάγει περισσότερους νόμους, ανεξάρτητα από τα άλλα επίπεδα. Ο αρχιτέκτονας έκανε το σχέδιό του και τελείωσε με το σπίτι. Πολλά πράγματα δεν περιλαμβάνονται στο σχέδιο αυτό: η δουλειά των διακοσμητών, οι άνθρωποι που θα μένουν στο σπίτι, οι γάτες, ο σκύλοι, τα ποντίκια κ.λπ. Το θέμα είναι να κατανοήσουμε την αρχή. Πολλά πράγματα εισάγονται σε κάθε επίπεδο, ανεξάρτητα από το αρχικό σχέδιο. Δεν υπάρχει τίποτε καινούργιο στην Ακτίνα της Δημιουργίας, μόνο που τα γεγονότα, έχουν διαφορετική διάταξη. Η διάταξη του υλικού μας είναι απαραίτητη για τη λύση οποιουδήποτε προβλήματος, και τρόπος με τον οποίο γίνεται περιλαμβάνει αφ’ εαυτού μία κατανόηση σχετικά με το πως πρέπει να ληθεί το πρόβλημα. Έτσι η Ακτίνα της Δημιουργίας είναι ένα είδος διατύπωσης του προβλήματος του πώς να προσδιορίσουμε τη θέση του ανθρώπου στον κόσμο. Αυτό σημαίνει όχι μόνο την ακριβή θέση του ανθρώπου αλλά και σχέση αυτής της θέσης με όσο το δυνατόν περισσότερα χαρακτηριστικά σημεία. τη Η Ακτίνα της Δημιουργίας αποτελεί βοήθεια, μέθοδο για νέα σκέψη. https://www.tetartosdromos.gr/i-polaplotita-tou-ine-mas/