Η δυνατότητα της ενσυνείδησης.
Ο άνθρωπος είναι το ον που έχει τη δυνατότητα να έχει αίσθηση της ύπαρξή του,να νιώθει ότι υπάρχει, ότι είναι εδώ, να έχει επίγνωση του εαυτό του. Η φύση τον προίκισε με συνείδηση και ικανότητες που τον καθιστούν μοναδικό μέσα στην ακτίνα της δημιουργίας Η επίγνωση είναι το δώρο που επιτρέπει στον άνθρωπο να αισθάνεται τη δική του ύπαρξη, να έχει την συναίσθηση του εαυτού του. Ωστόσο αυτή η δυνατότητα του παραμένει ανεκμετάλλευτη, γιατί ο άνθρωπος παρότι έχει τη δύναμη να θυμάται τον εαυτό του, αυτός ζει μέσα στη λήθη και τη μηχανικότητα. Η φύση φύτεψε μέσα του τον σπόρο της επίγνωσης, της αίσθησης του εαυτού, αλλά η ανάπτυξή και λειτουργία αυτής της δυνατότητας απαιτεί γνώση, προσπάθεια και πειθαρχία. Ο άνθρωπος γνωρίζει πολλά για τον εξωτερικό κόσμο αλλά ελάχιστα για τον εαυτό του. Η επίγνωση δεν είναι αυτόματη λειτουργία αλλά η επί μακρύ χρόνο προσπάθεια ανάμνησης του εαυτού του. Χωρίς τη προσπάθεια αυτή, ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος μηχανή. https://www.tetartosdromos.gr/organosi-sholis-afipnisis/
Η λήθη της ύπαρξης.
Παρότι ο άνθρωπος διαθέτει την ικανότητα να έχει επίγνωση του εαυτού του, σπάνια τη βιώνει. Όταν αντιληφθεί ο άνθρωπος την απουσία επίγνωσης στον εαυτό του, αυτή η αντίληψη του δίνει την επιθυμία και τη δυνατότητα να την αποκτήσει, και ταυτόχρονα αυτή είναι η κατεύθυνση προς την οποία μπορεί να αναπτυχθεί ο άνθρωπος. Όσο δεν αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι παρά μια σκέτη μηχανή και ότι όλες οι διαδικασίες του είναι μηχανικές αντιδράσεις, δεν μπορεί να αρχίσει να μελετάει τον εαυτό του, – η αντίληψη αυτή είναι η αρχή για την μελέτη του εαυτού. Έτσι πρέπει να αρχίσει με τη σειρά αυτή: Πρέπει να αντιληφθούμε ότι δεν κατέχουμε συνειδητότητα του εαυτού, ότι δεν μπορούμε να έχουμε επίγνωση του εαυτού μας σε στιγμές δράσης ή σκέψης. Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Το δεύτερο βήμα είναι αντιληφθούμε ότι δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας, δεν γνωρίζουμε τη μηχανή μας και τον τρόπο λειτουργίας της. Και το επόμενο βήμα είναι να αντιληφθούμε ότι πρέπει να μελετήσουμε και να βρούμε μεθόδους για τη μελέτη του εαυτού.
Η ανάγκη και η διαδικασία αφύπνισης.
Βλέπουμε τον εαυτό μας ολόκληρη τη ζωή μας, αλλά δεν ξέρουμε τι σημαίνει παρατήρηση του εαυτού. Ένα από τα πρώτα σημεία λοιπόν, είναι, πώς να θυμάται κανείς τον εαυτό του, πώς να είναι πιο ενσυνείδητος. Δεν είναι αρκετό να παραδέχεται κανείς την απουσία συνειδητότητας στον εαυτό του· πρέπει να την δει, να την βιώσει και να την επαληθεύσει με προσωπική παρατήρηση. Δεν αντιλαμβανόμαστε τι είναι συνειδητότητα και τι συνεπάγεται. Αν γίνει κανείς ενσυνείδητος για μισή ώρα, είναι απίστευτο τι πρόσθετα μπορεί να δει και να μάθει. Συνεπώς η συνειδητότητα είναι σκοπός εξαιτίας των όσων μας φέρνει. Σ’ αυτή την κατάσταση συνειδητότητας που βρισκόμαστε δεν μπορούμε να δούμε τα πράγματα όπως ακριβώς είναι· πρέπει να αλλάξουμε πρώτα την κατάσταση της συνειδητότητάς μας. Αλλά για να γίνει αυτή η αλλαγή πρέπει να αφαιρέσουμε ορισμένα στρώματα ψευτιάς. Τα πράγματα περιτυλίγονται από το ψέμα. Μπορούμε να βγάλουμε ένα, δύο ή τρία περιβλήματα και να φτάσουμε πιο κοντά στην αλήθεια πραγμάτων.
https://www.tetartosdromos.gr/i-anaptiksi-tis-sinidisis-skopos/
Διαφορετικές καταστάσεις Συνειδητότητας.
Αντιλαμβανόμαστε την ανώτερη συνειδητότητα, όταν αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε καθόλου ενσυνείδητοι. Είμαστε ενσυνείδητοι μόνο σε σπάνιες στιγμές, χωρίς τη δυνατότητα ελέγχου. Τώρα βρισκόμαστε ανάμεσα σε δύο καταστάσεις: στον ύπνο και μισο-ξυπνητοί. Οι συγκρίσεις και οι περιγραφές με λόγια δεν βοηθούν, αλλά όταν αρχίσουμε να ξυπνάμε αντιλαμβανόμαστε την κατάσταση συνειδητότητας στην οποία βρισκόμαστε τώρα. Στις στιγμές ανάμνησης του εαυτού, η διαφορά γίνεται εμφανής. Μελετώντας τον εαυτό μας, θα δούμε ότι μπορεί να βρισκόμαστε πολύ κοντά στον ύπνο, ή κοντά στη συνειδητότητα του εαυτού. Επομένως, η μελέτη αρχίζει με τη μελέτη των διαφορετικών καταστάσεων μέσα μας. Όταν παίρνουμε, για παράδειγμα, τον εαυτό μας σαν έναν – ή όταν είμαστε αφηρημένοι – τότε κοιμόμαστε σχεδόν. Αλλά όταν αρχίσουμε να διαχωρίζουμε τον εαυτό μας και να γνωρίζουμε ότι σε κάθε στιγμή μιλάει μόνο ένα «εγώ» ή μια ομάδα από «εγώ», τότε βρισκόμαστε πιο κοντά στη συνειδητότητα του εαυτού, πιο κοντά στα πραγματικά γεγονότα. https://www.tetartosdromos.gr/meleti-ton-tesaron-kentron/
Η ολοκλήρωση.
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να μελετήσει κανείς τη συνειδητότητα στον εαυτό του. Στην αρχή το πρώτο πράγμα που πρέπει να αντιληφθεί, είναι, ότι δεν μπορεί να είναι ενσυνείδητος όταν το θέλει. Το δεύτερο πράγμα, είναι η συνειδητοποίηση ότι δεν είμαστε ένας, ότι έχουμε πολλά διαφορετικά εγώ. Αν είμαστε ενσυνείδητοι την ίδια στιγμή που παρατηρούμε, η γραμμή της προσοχής μας θα μοιάζει με δύο βέλη, που το ένα θα δείχνει την προσοχή να κατευθύνεται προς το πράγμα που παρατηρούμε και το άλλο προς την πλευρά της επίγνωσης, δηλαδή του εαυτού μας. Η ανάμνηση του εαυτού είναι μια προσπάθεια να έχουμε επίγνωση του εαυτού μας. Η παρατήρηση του εαυτού κατευθύνεται πάντοτε προς μια συγκεκριμένη λειτουργία. Παρατηρούμε είτε τις σκέψεις μας είτε τις κινήσεις μας είτε τα συναισθήματά μας είτε τις αισθήσεις μας. Η παρατήρηση έχει ένα συγκεκριμένο αντικείμενο που παρατηρούμε μέσα στον εαυτό μας. Η ανάμνηση του εαυτού δεν σας διαιρεί, θυμάστε το σύνολο του εαυτού, είναι η αίσθηση του εγώ, της ατομικότητάς σας..
https://www.tetartosdromos.gr/dieresis-tou-sistimatos/
Επίλογος
Η φύση χάρισε στον άνθρωπο την δυνατότητα της επίγνωσης αλλά εκείνος δεν την ανέπτυξε. Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι η ιστορία μιας δυνατότητας που περιμένει να αφυπνιστεί. Ο άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει τα άστρα και να δαμάσει τη γη, άλλα το μεγαλύτερο του έργο είναι να γνωρίσει τον εαυτό του. Η ανάμνηση του Εαυτού είναι το μονοπάτι προς την επίγνωση και η εκπλήρωση του προορισμού του. Αυτο το “μονοπάτι” χρειάζεται ειδική προτοιμασία για να μας φέρει στην επίγνωση. Με την σωστή προετοιμασία, η αίσθηση του εαυτού ενσωματώνεται με την ανάμνηση του εαυτού.
https://www.tetartosdromos.gr/ta-kentra-mas-ke-i-tahitita-tous/
