Επίγνωση, Αίσθηση του εαυτού.
Όταν καταφέρνουμε να ηρεμήσουμε από τις αυτόματτες σκέψεις και να σταματήσουμε τους μηχανικούς συνειρμούς, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο ερώτημα: τι υπάρχει πέρα από τις σκέψεις μας; Η παρατήρηση του εαυτού, μάς αποκαλύπτει ότι ο άνθρωπος δικαιούται να είναι ενσυνείδητος, του έχει δοθεί από τη φύση το δώρο να έχει επίγνωση, αίσθηση του εαυτού του, είναι κάτι που δικαιούται και μπορεί να το έχει τώρα, εδώ. Περνάμε από τη νοητική κατανόηση στη ζωντανή βιωματική εμπειρία, Πρόκειται για μια κατάσταση παρουσίας, και ευδαιμονίας.
Η ανάμνηση του εαυτού είναι ο πυρήνας.
Η ανάμνηση του εαυτού είναι ο πυρήνας της όλης διαδικασίας για την αφύπνιση του ανθρώπου. Η αυτο ενθύμηση είναι είναι το θεμέλιο για την επίγνωση του εαυτού και πρέπει να διεισδύσει, στα πάντα μέσα μας. Αν γίνει κανείς ενσυνείδητος για μισή ώρα, μπορεί να δει και να μάθει πολλά για τον εαυτό του, έτσι επίγνωση του εαυτού είναι αυτοσκοπός εξαιτίας τα οφέλη που μας δίνει. Η συνειδητότητα του εαυτού είναι μια εντελώς διαφορετική αίσθηση. Αν προσπαθήσουμε να γίνουμε ενσυνείδητοι για μια στιγμή και συγκρίνουμε αυτό με μια άλλη στιγμή, θα δουμε τη διαφορά. Με τις προσπάθειες του ο άνθρωπος, μπορεί να αναπτύξει συνειδητότητα του εαυτού, γιατί του έχουν δοθεί οι ανάλογες δυνατότητες ώστε να μπορέσει να γίνει ενσυνείδητος. Το θέμα είναι πώς να θυμόμαστε τον εαυτό μας, για να έχουμε περισσότερη επίγνωση του εαυτού μας. Το πρώτο βήμα είναι η αυτοπαρατήρηση, να αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε ενσυνείδητοι.
“Διαφορά: Νοητική Επίγνωση με Βιωματική Αίσθηση του εαυτού”
Για να μπορέσουμε να εμβαθύνουμε,πρέπει πρώτα να γίνει κατανοητό ότι συνειδητότητα και λειτουργίες είναι διαφορετικά πράγματα. Άλλο πράγμα το διανοητικό μας κέντρο και κάτι διαφορετικό η συνειδητότητα.Το να είναι κανείς ενσυνείδητος είναι κάτι εντελώς θαυμαστό. Έτσι λοιπό, χρειάζεται να κατανοήσουμε μια βασική διάκριση: η νοητική επίγνωση και η βιωματική αίσθηση του εαυτού μας δεν είναι το ίδιο πράγμα. Πολύ συχνά, εγκλωβιζόμαστε στο να «σκεφτόμαστε» για τον εαυτό μας, πως έχουμε επίγνωση να μελετάμε τις πράξεις μας ή να μελετάμε θεωρίες στο μυαλό μας. Αυτό, όμως, παραμένει μια λειτουργία της μορφοποιητικής συσκευής. Η αληθινή Αίσθηση του εαυτού (Self-Sensing) ξεκινά όταν μεταφέρουμε την προσοχή μας έξω από το κεφάλι και τη συνδέσουμε με τη φυσική μας ύπαρξη, με το σώμα μας, στο εδώ και τώρα. Μόνο όταν νιώθουμε ζωντανά το σώμα μας, η προσοχή μας αποκτά σταθερότητα και οι αυτόματοι συνειρμοί παύουν να μας παρασύρουν.
“Η Ανάμνηση του Εαυτού το πρακτικό κλειδί”
Το απόλυτο κλειδί για να καλλιεργήσουμε αυτή τη ζωντανή αίσθηση στην πράξη είναι η ανάμνηση του εαυτού. Στην καθημερινότητά μας, συνήθως θυμόμαστε μόνο τις υποχρεώσεις μας, τις σκέψεις μας ή τα προβλήματά μας, αλλά ξεχνάμε να θυμηθούμε την ίδια μας την ύπαρξη. Μπορούμε να ξεκινήσουμε με μια απλή άσκηση, να θυμηθούμε τον εαυτό μας. Η ανάμνηση του εαυτού είναι μια συνειδητή προσπάθεια και με την την ταυτόχρονη αυτοπαρατήρηση, νιώθουμε τον ίδιο μας τον εαυτό να υπάρχει μέσα στο παρόν. σε διάφορες στιγμές της ημέρας, ας στρέφουμε την προσοχή μας προς τα μέσα, Αυτή η προσπάθεια της ανάμνησης διακόπτει αμέσως τη μηχανική ροή των σκέψεων και επιτρέπει στον εαυτό να αφυπνιστεί, και να έχει επίγνωση του ίδιου του του εαυτού.
“Το πέρασμα στη Συνειδητότητα”
Η προσπάθεια να αποκτήσουμε επίγνωση, αίσθηση του εαυτού μας είναι το πιο ουσιαστικό βήμα για την ζωή του ανθρώπου που θέλει να έχει έλεγχο και την αίσθηση της ύπαρξής του. Όσο επιτρέπουμε στο μυαλό μας να τρέχει σε μηχανικές αντιδράσεις, συνειρμούς, και ταυτίσεις παραμένουμε απλοί θεατές της ζωής μας. Όταν όμως επιστρέφουμε ανάμνηση και παρατήρηση του εαυτού με ηρεμία, αρχίζουμε να ξυπνάμε. Το πέρασμα στη συνειδητότητα δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει μέσα σε μια ημέρα, χρειάζετε να επαναλαμβάνουμε την ανάμνηση του εαυτού ξανά και ξανά έως ότου να αναπτύξουμε τον εαυτό. Αν έχουμε την βοήθεια μικρής ομάδας, είναι πιο εύκολο να το καταφέρουμε. Οι παλιές μας συνήθειες τείνουν πάντα να μας παρασύρουν πίσω στη μηχανικότητα. Χρειαζόμαστε υποστήριξη και προσπάθεια.
