Views: 10
Διολίσθηση από τη Σκέψη στον Συνειρμό
Στην καθημερινή μας ζωή, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι σκεφτόμαστε συνειδητά. Όμως, αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τη ροή του νου μας, θα δούμε μια παράδοξη, αδιόρατη μετάλλαξη. Αυτό είναι απλώς πως η σκέψη μας έγινε μορφοποιητική, μηχανική. Ενώ ξεκινάμε με μια συγκεκριμένη πρόθεση ή μια αρχική πρόταση –για παράδειγμα, τον προγραμματισμό μιας εργασίας– ο νους γρήγορα «γλιστράει» σε συνειρμούς. Μετά τις πρώτες λογικές προτάσεις, η σκέψη παύει να είναι ελεγχόμενη και μετατρέπεται σε μηχανική, σε μια ατέρμονη αλυσίδα συνειρμών. Μια λέξη φέρνει μια ανάμνηση, η ανάμνηση φέρνει ένα συναίσθημα και το συναίσθημα μας οδηγεί σε μια εντελώς άσχετη φαντασίωση. Αυτή η διολίσθηση είναι το πρώτο σημάδι ότι έχουμε χάσει την επαφή με τον «Νου» μας και έχουμε παραδοθεί στη μηχανική ροή ανέλεγκων συνειρμών. Η μορφοποιητική σκέψη, είναι μία από τις κύριες δυσκολίες μας. Η μορφοποιητική σκέψη, μπορεί να υπηρετεί πολλούς χρήσιμους σκοπούς, αλλά δεν είναι για να σκεφτόμαστε.
Η Μηχανικότητα ως Ψευδαίσθηση Νοητικής Λειτουργίας
Ο Φαύλος Κύκλος και το Θόλωμα του Νου
Ρόλος των Συνειδητών Σκοπών
Ένα σημαντικό καθήκον του σκοπού είναι να θέτει και χρονικά όρια στην προσπάθεια. Η εργασία χρειάζεται διακοπές, ώστε το άτομο να μπορεί να ανασυντάσσεται, να ανανεώνει την ενέργειά του και να επιστρέφει με καθαρότερη προσοχή. Η παύση δεν είναι διακοπή της πορείας, αλλά μέρος της. Είναι η στιγμή που επιλέγουμε να επιστρέψουμε στη Ανάμνηση του Εαυτού. Αυτή η παύση λειτουργεί ως ένα «σοκ» στη μηχανικότητα. Χωρίς σκόπιμα χρονικά όρια,η προσπάθεια θα παρεκκλίνει. Ο άνθρωπος κάτω από τους συνειρμούς είτε υπερβάλλει είτε εγκαταλείπει, χάνοντας τη σωστή ισορροπία.













