Η κατάσταση του εσωτερικού κατακερματισμού
Ο άνθρωπος πιστεύει ότι είναι ένα, μία ολότητα, όμως στην πραγματικότητα αποτελείται από πολλά, ασύνδετα μεταξύ τους και συχνά αντιφατικά εγώ. Σκέφτεται ένα πράγμα, νιώθει άλλο και πράττει κάτι τρίτο,τελείως διαφορετικό. Αυτή η διάσπαση είναι η πηγή της μηχανικότητας που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Δεν υπάρχει ένα σταθερό (εγώ) από το οποίο να εκφράζεται ολόκληρος.Το ένα εγώ επιθυμεί, το άλλο φοβάται, ένα τρίτο κρίνει και ένα τέταρτο δικαιολογεί. Αυτή η συνεχής εναλλαγή εσωτερικών φωνών (εγώ) πουωδημιουργεί εσωτερική σύγκρουση. Ο άνθρωπος ενεργεί χωρίς πραγματική θέληση γιατί δεν υπάρχει μέσα του ενιαία κατεύθυνση. Η δημιουργία εσωτερικής ενότητας, μπορεί να αρχίσει με τη συνειδητοποίηση αυτής της κατάστασης. Δεν μπορεί να υπάρξει αλλαγή χωρίς πρώτα να δούμε αυτό το χάος, τη διαίρεσή μέσα μας. Μόνο τότε αρχίζει η επιθυμία για την δημιουργία ενότητας.
https://www.tetartosdromos.gr/epanemfanisi/
Η παρατήρηση ως εργαλείο κατανόησης
Η αυτοπαρατήρηση. είναι το πρώτο βήμα. Μέσα από αυτήν ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις του όπως είναι, βλέπει τις αντιφάσεις χωρίς να ταυτίζεται με αυτά. Όταν κάποιος παρατηρεί τον εαυτό του, δημιουργείται μια εσωτερική απόσταση ανάμεσα στον παρατηρητή και στο παρατηρούμενο. Αυτή η απόσταση είναι η αρχή συνειδητότητας. Μέσα της γεννιέται η δυνατότητα αλλαγής. Ο άνθρωπος που μπορεί να δει τις συγκρούσεις μέσα του χωρίς να ταυτιστεί με αυτές, αρχίζει να κατανοεί. Η κατανόηση δεν προέρχεται από σκέψη αλλά από την άμεση επίγνωση της παρατήρησης. Όσο πιο συχνά ασκείται κανείς στην ανάμνηση του εαυτού και στην παρατήρηση του εαυτού, τόσο πιο καθαρή γίνεται η εικόνα των εσωτερικών του συγκρούσεων. Με τον καιρό, δημιουργείται ο υπο επιστάτης, και αυτό είναι το πρώτο εργαλείο για την εργασία της εσωτερικής ενότητας.
Η συμφιλίωση των αντιθέσεων
Η εσωτερική ενότητα σημαίνει την εξάλειψη των αντιθέσεων. Kατανόηση μέσα στο φως της επίγνωσης κάθε πλευρά βρίσκει τη θέση της. Ο άνθρωπος δεν πολεμά τον εαυτό του αλλά τον παρατηρεί με ειλικρίνεια και ευθύνη βιώνει ησυχία. Αυτή η ησυχία δεν είναι αδράνεια αλλά αρμονία που γεννιέται όταν αποκτά ο άνθρωπος επίγμωση του εαυτού του.
Η παρουσία ως κέντρο ενότητας
Η επίγνωση του εαυτού είναι το σημείο στο οποίο όλα τα μέρη του ανθρώπου μπορούν να υπακούουν σε ΜΙΑ φωνή. Είναι η στιγμή που το σώμα, ο νους και το συναίσθημα συντονίζονται σε ένα κοινό ρυθμό. Η αίσθηση του «είμαι εδώ» φέρνει τάξη στο χάος των αντιφατικών κινήσεων. Όταν υπάρχει επίγνωση του εαυτού, υπάρχει έλεγχος στις σκέψεις, και οι πράξεις αποκτούν καθαρή πρόθεση. Αυτή η κατάσταση δεν επιτυγχάνεται με βία αλλά με επίμονη επιστροφή στην επίγνωση της στιγμής. Κάθε φορά που θυμόμαστε τον εαυτό μας, κάνουμε ένα βήμα προς την ενότητα. Η επίγνωση είναι κάτι που πρέπει να δημιουργηθεί και αποκαλύπτεται όταν σταματά η ταύτιση με τυχαία ρεύματα. Είναι το φυσικό κέντρο της ύπαρξής μας που περιμένει να το αναγνωρίσουμε.
Η ενότητα ως τρόπος ζωής
Η δημιουργία εσωτερικής ενότητας δεν είναι απλώς μια εσωτερική άσκηση αλλά επίπονη και μακρόχρονη εργασία. Ο άνθρωπος που αρχίζει να βιώνει την εσωτερική του συνοχή είναι διαφορετικής τάξης δημιουργία, δεν αντιδρά μηχανικά. Η σκέψη του είναι καθαρή και η καρδιά του θετική. Δεν χρειάζεται να προσποιείται αλλά ελέγχει πραγματικά, γιατί μέσα του υπάρχει εσωτερική σταθερότητα. Η ζωή δεν παύει να έχει δυσκολίες, αλλά αντιμετωπίζονται από διαφορετικό επίπεδο. Η ενότητα δεν είναι κάτι που επιτυγχάνεται μία φορά για πάντα. Είναι συνεχής πράξη επαγρύπνησης και εσωτερικής ειλικρίνειας. Κάθε στιγμή που θυμόμαστε ποιοι είμαστε, η ενότητα δυναμώνει, επεκτείνεται. Ο άνθρωπος παύει να είναι μηχανικός, ζει ως ενσυνειδητό ον, ενωμένο με τον εαυτό του, με τους άλλους και με τη ζωή.
