Στον σύγχρονο κόσμο, η προσοχή του ανθρώπου έχει περιοριστεί, στη μηχανική προσοχή, είτε στην προσοχό που μας έλκει το ίδιο το αντικείμενο, δεν υπάρχει έλεγχος της προσοχής. Η προσοχή μας έχει μετατραπεί στο πιο ακριβό νόμισμα. Από τη στιγμή που ξυπνάμε μέχρι τη στιγμή που κοιμόμαστε, βομβαρδιζόμαστε από οθόνες, ειδοποιήσεις, ειδήσεις και κοινωνικά πρότυπα, υποχρεώσεις, που απαιτούν την πλήρη εμπλοκή μας. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε, παρασύρουμαστε σε μια κατάσταση που στο σύστημα του Τέταρτου Δρόμου ονομάζεται «ταύτιση». Πρόκειται για έναν βαθύ ατομικό και κοινωνικό υπνωτισμό, όπου ο άνθρωπος παύει να έχει επίγνωση του εαυτού του και γίνεται ένα με το αντικείμενο, τη σκέψη ή το συναίσθημα που τον απορροφά.
Τι Είναι η Ταύτιση στην Καθημερινότητα
Ταύτιση σημαίνει να χάνεις τη βούλησή σου, και να γίνεσαι ένα με το αντικείμενο το οποίο σε ενδιαφέρει την κάθε δεδομένη στηγμή. Όταν θυμώνουμε με την κίνηση στον δρόμο, δεν «νιώθουμε» απλώς θυμό — γινόμαστε ο ίδιος ο θυμός. Όταν κολλάμε για ώρες σκρολάροντας στο κινητό, η προσοχή μας αιχμαλωτίζεται απόλυτα από τις εικόνες, και για εκείνα τα λεπτά ο εαυτός μας παύει να υπάρχει. Ο άνθρωπος που ταυτίζεται δεν υπάρχει ο ίδιος, έχει χαθεί μέσα στο αντικείμενο, στη σκέψη ή σε αρνητικό συναίσθημα. Ο άνθρωπος που ταυτίζεται γίνεται σαν έναν ηθοποιό που πίστεψε τόσο πολύ τον ρόλο του, ώστε ξέχασε ποιος είναι στην πραγματικότητα όταν σβήνουν τα φώτα της σκηνής. Η ταύτιση είναι μόνιμη στην δεύτερη κατάσταση συνειδητότητας. Κάποιος για να βγει από αυτή την κατάσταση χρειάζεται να θυμάται τον εαυτό του.
Τα Γρανάζια του Κοινωνικού Υπνωτισμού
Η κοινωνία λειτουργεί ως μια τεράστια υπνωτιστική μηχανή. Μας εκπαιδεύει από μικρή ηλικία να ταυτιζόμαστε με την φανταστική εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας,(όλοι νομίζουμε πως είμαστε κάτι διαφορετικό από αυτό που πραγματικά είμαστε) ταυτιζόμαστε με την την καριέρα μας, τις πολιτικές μας πεποιθήσεις ή τα υλικά μας αγαθά. Αυτός ο μαζικός υπνωτισμός είναι απαραίτητος για τη κατάσταση του μισό-ύπνου και της μηχανικότητας του κόσμου. Ο ταυτισμένος άνθρωπος είναι απόλυτα προβλέψιμος και ελεγχόμενος. Αντιδρά ακριβώς όπως περιμένει το σύστημα, καταναλώνοντας έτοιμα συναισθήματα και σκέψεις, χωρίς ποτέ να αναρωτιέται αν οι επιθυμίες του είναι πραγματικά δικές του ή εμφυτευμένες.
Το Σπάσιμο των Δεσμών της Ταύτισης
Η έξοδος από την ταύτιση, και την μισό ύπνο κατάσταση ξεκινά με μια πολύ απλή αλλά δύσκολη πράξη: τη δημιουργία εσωτερικής υπόστασης, την επίγνωση του εαυτού μας. Μέσα από την ανάμνηση του εαυτού και την πρακτική της αυτοπαρατήρησης, μαθαίνουμε να βλέπουμε την ταύτιση την ώρα που πάει να συμβεί. Όταν νιώθουμε το συναίσθημα να μας παρασύρει ή την οθόνη να μας υπνωτίζει, σταματάμε για ένα δευτερόλεπτο και θυμόμαστε τον εαυτό μας. Αυτή η μικρή παύση, το «εγώ βλέπω τη σκέψη μου» αντί για το «εγώ είμαι η σκέψη μου», είναι το πρώτο ράγισμα στην όλη διαδικασία της ταύτισης, του ύπνου μας. Είναι η στιγμή που η μαριονέτα αρχίζει να νιώθει τα νήματα.
