Επίγνωση του Εαυτού
Τον άνθρωπο τον δημιουργεί η φύση με ενδιαφέροντα τρόπο.Τον αναπτύσσει μέχρι ένα ορισμένο σημείο, μετά πρέπει να αναπτύσσεται μόνος του. Το σημαντικό είναι, ότι με ορισμένες προσπάθειες, ο άνθρωπος μπορεί να αναπτυχθεί και να ολοκληρωθεί. Η ανάπτυξη περνάει από ορισμένες συγκεκριμένες φάσεις ή βήματα. Όταν αντιληφθούμε την απουσία συνειδητότητας μας,το γεγονός αυτής της αντίληψης, μας δίνει τη δυνατότητα να εργαστούμε προς τη συνειδητότητα, αυτή είναι η κατεύθυνση προς την οποία μπορεί να αναπτυχθεί ο άνθρωπος. Όσο δεν αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι παρά μια σκέτη μηχανή και ότι όλες οι διαδικασίες του είναι μηχανικές, δεν μπορεί να αρχίσει να μελετά τον εαυτό του, διότι η αντίληψη αυτή είναι η αρχή της μελέτης του εαυτού. Έτσι η μελέτη πρέπει να αρχίσει με τον τρόπο αυτό: Να αντιληφθούμε ότι δεν κατέχουμε συνειδητότητα του εαυτού, και ότι δεν μπορούμε να έχουμε επίγνωση του εαυτού μας σε στιγμές δράσης η σκέψης. Το δεύτερο, είναι η συνειδητοποίηση ότι δεν είμαστε ένας, ότι έχουμε πολλά ασύνδετα εγώ. Δεν είναι αρκετό να παραδέχεται κάποιος την απουσία συνειδητότητας στον εαυτό του, πρέπει να την δει στην πραγματικότητα, να την επαληθεύσει από προσωπική παρατήρηση. https://www.tetartosdromos.gr/sindesi-me-ta-anotera-kentra/
πυκνότητες ύλης
Η πυκνότητα της ύλης στην γη είναι χονδοειδής και στην σελήνη ακόμα πιο χονδροειδής για αυτό είναι δύσκολα τα πράγματα εδώ. Η μίμηση, η αρνητικότητα και άλλες χαμηλές εκδηλώσεις, μας βάζουν κάτω από την επίδραση της σελήνης, όσο περισσότερο είμαστε κάτω από τις επιρροές της τόσο πιο δύσκολα είναι για μας.
Στην προσπάθεια για ανάμνηση, και επίγνωση του εαυτού, είναι σημαντικό να βάλουμε τον εαυτό μας σε λιγότερους νόμους και σε ανώτερες επιδράσεις.Μπορούμε λοιπόν να επιλέγουμε τις επιδράσεις κάτω από τις οποίες θα είμαστε,επιλέγοντας τον τρόπο ζωής μας. Ταυτόχρονα με την προσπάθεια ανάμνησης του εαυτού να παραμερίζουμε τα εμπόδια που βρίσκονται σαν θρομβώσεις ενέργειας εμποδίζοντας την δημιουργία επίγνωσης, τα αρνητικά συναισθήματα,φαντασία, ταύτιση,ψέμα,φλυαρία κ.λ.π.
Μελέτη συνειδητότητας και των εμποδίων
Αν γίνει κανείς ενσυνείδητος για μισή ώρα, είναι απίστευτο τι μπορεί να δει και να μάθει. Συνεπώς η συνειδητότητα είναι αυτοσκοπός εξαιτίας των όσων φέρνει, και σημαίνει επίσης είναι βήμα προς την αντικειμενική συνειδητότητα. Αλλά πρέπει να μελετήσουμε όχι μόνο τις καταστάσεις συνειδητότητας, αλλά και τα εμπόδια προς τη συνειδητότητα. Είναι βασικό να μελετήσουμε τα εμπόδια, και αφού τα δούμε ,στη συνέχεια να τα απομακρύνουμε, διότι αυτά είναι μία βασική αιτία της κατάστασής μας. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να μελετήσει κανείς τη συνειδητότητα μέσα στον εαυτό του. Στην αρχή το πρώτο πράγμα που πρέπει να αντιληφθεί, είναι, ότι δεν μπορεί να είναι ενσυνείδητος όταν το θέλει. Η συνειδητότητα του εαυτού είναι μια εντελώς διαφορετική αίσθηση. Αν προσπαθήσουμε να γίνουμε ενσυνείδητοι για μια στιγμή και συγκρίνουμε αυτό με μια άλλη στιγμή, θα δουμε τη διαφορά. Δεν μπορούμε να το περιγράψουμε. Τη μια στιγμή είχαμε επίγνωση του εαυτού μας, την άλλη στιγμή δεν έχουμε. Κάνουμε διάφορα πράγματα, μιλάμε, γράφουμε και δεν είμαστε ενσυνείδητοι. Μπορούμε να αντιληφθούμε τη δυνατότητα της ανώτερης συνειδητότητας, όταν αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε καθόλου ενσυνείδητοι. Είμαστε ενσυνείδητοι μόνο σε σπάνιες στιγμές, χωρίς δυνατότητα ελέγχου. Αν είμαστε ενσυνείδητοι την ίδια στιγμή που παρατηρούμε, η γραμμή της προσοχής μας θα μοιάζει με δύο βέλη, που το ένα θα δείχνει την προσοχή να κατευθύνεται προς το πράγμα που παρατηρούμε και το άλλο προς τον εαυτό μας. https://www.tetartosdromos.gr/o-anthropos-genithike-gia-na-ekselixthi/
Οι τέσσερις καταστάσεις συνειδητότας
Είναι ανάγκη να μιλήσουμε τι σημαίνουν οι τέσσερις βαθμοί συνειδητότητας που μπορεί να κατέχει ο άνθρωπος. Από την άποψη της αλήθειας, τότε στον ύπνο μας, δεν γνωρίζουμε τη διαφορά ανάμεσα σ’ αυτό που είναι αλήθεια και σ’ αυτό που είναι όνειρο. Όλα όσα βλέπουμε στα όνειρα μοιάζουν. Στην δεύτερη κατάσταση συνειδητότητας που είναι η κατάσταση του ξύπνιου, έχουμε ήδη δυνατότητες να αναγνωρίσουμε τη διαφορά ανόμοιων πραγμάτων. Το σχήμα τους γίνεται αντιληπτό από τις προσλήψεις των αισθητηρίων οργάνων μας. Υπάρχει ένα αντικειμενικό στοιχείο σε αυτά, αλλά εμείς οι ίδιοι παραμένουμε υποκειμενικοί ως προς στον εαυτό μας. Όταν αποκτήσουμε συνειδητότητα του εαυτού, γινόμαστε αντικειμενικοί προς τον εαυτό μας, και στην αντικειμενική συνειδητότητα μπορούμε να γνωρίζουμε την αντικειμενική αλήθεια για τα πάντα. Αυτοί είναι οι βαθμοί της συνειδητότητας. Στην τωρινή μας κατάσταση συνειδητότητας δεν μπορούμε να δούμε τα πράγματα όπως είναι, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε την κατάσταση της συνειδητότητάς μας. Τώρα ζούμε σε δύο καταστάσεις: στον ύπνο και μισο-ξυπνητοί.
Μελέτη του εαυτού
Όταν αρχίσουμε να ξυπνάμε αντιλαμβανόμαστε την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε τώρα. Είναι ανάγκη να βρούμε στιγμές ανάμνησης του εαυτού και τότε, σ’ αυτές τις στιγμές, θα δούμε τις διαφορές. Οι θεωρητικές συγκρίσεις των καταστάσεων συνειδητότητας και οι περιγραφές με λόγια δεν βοηθούν. Μελετώντας τον εαυτό μας, θα δούμε ότι μπορεί να βρισκόμαστε πιο κοντά στον ύπνο, ή πιο κοντά στη συνειδητότητα του εαυτού. Επομένως, η μελέτη αρχίζει με τη μελέτη αυτών των διαφορετικών καταστάσεων μέσα μας. Όταν για παράδειγμα, παίρνουμε, τον εαυτό μας σαν έναν, τότε κοιμόμαστε. Αλλά όταν διαχωρίζουμε τον εαυτό μας και γνωρίζουμε ότι σε κάθε στιγμή μιλάει μόνο ένα «εγώ» ή μια ομάδα από «εγώ», τότε βρισκόμαστε πιο κοντά στη συνειδητότητα του εαυτού, πιο κοντά στα αντικειμενικά γεγονότα,τότε μπορούμε να επιτύχουμε καλύτερη κατάσταση με την άμεση προσπάθεια, να είμαστε πιο ενσυνείδητοι. Όταν προστεθεί η λειτουργία του ανώτερου συνασθηματικού,η επίγνωση θα γίνει πιο βαθειά. https://www.tetartosdromos.gr/anaptiksi-tis-ousias-simeni-siriknosi-tis-prosopikotitas/
Θαυμαστό αποτελέσμα η αλλαγή του «είναι»
Τα θαυμαστά αποτελέσματα που ακολουθουν την ανάμνηση του εαυτού συνδέονται με την όλη ιδέα της ανάπτυξης, και με τη δυνατότητα της αλλαγής του «είναι». Αυτό είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να καταλάβουμε: ότι ο άνθρωπος δεν είναι υποχρεωμένος να παραμείνει όπως είναι, μπορεί να αλλάξει. Υπάρχουν διάφοροι βαθμοί ανθρώπου στους οποίους μπορεί να φτάσει κανείς ύστερα από μακρόχρονη και επίμονη εργασία. Η λειτουργία ανώτερων κέντρων θα είναι θαυμαστή από πολλές απόψεις. Η ιδέα της ανάμνησης του εαυτού περιλαμβάνεται σε πολλά συστήματα και διδασκαλίες σχολών, αλλά δεν βρίσκεται στη σωστή θέση, δεν καταλαμβάνει ποτέ την πρώτη θέση. Το σύστημα αυτό λέει ότι δεν θυμόμαστε τον εαυτό μας, και ότι αν καταλαβαίνουμε ότι δεν θυμόμαστε τον εαυτό μας ίσως μπορέσουμε να επιτύχετε κάτι. Η επίγνωση του εαυτού είναι η μεγαλύτερη δυνατή αλλαγή στον άνθρωπο, διότι στις συνηθισμένες συνθήκες της ζωής κανένας δεν έχει επίγνωση του εαυτού του, και όμως οι άνθρωποι δεν το αντιλαμβάνονται αυτό. Κανένας δεν έχει επίγνωση. Το όλο θέμα είναι να έχουμε επίγνωση του εαυτού μας σ’ αυτό εδώ το μέρος, αυτή εδώ τη στιγμή. Αυτό δεν περιγράφεται, είναι υλικό για παρατήρηση και μελέτη. Δεν βοηθάνε οι περιγραφές, χρειάζεται εξάσκηση. Κανονικά κανένας δεν θυμάται τον εαυτό του, κανένας δεν έχει επίγνωση του εαυτού του. Αυτή είναι η συνηθισμένη κατάσταση του ανθρώπου.
