Τι είναι η Συνείδηση
Σκοπός του παρόντως άρθρου, είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο στη συνείδηση. Η συνείδηση είναι μια ορισμένη ικανότητα που υπάρχει σε κάθε κανονικό άνθρωπο. Στην πραγματικότητα, η συνείδηση είναι μια διαφορετική έκφραση της συνειδητότητας, μόνο που η συνειδητότητα λειτουργεί περισσότερο στη διανοητική πλευρά, και η συνείδηση περισσότερο στην ηθική, συναισθηματική πλευρά, και μας βοηθάει να αντιληφθούμε τι είναι καλό και τι είναι κακό στη συμπεριφορά μας. Η συνείδηση είναι μια κατάσταση στην οποία αν βρεθούμε, δεν μπορούμε να κρύψουμε:τίποτα από τον εαυτό μας, και πρέπει να αναπτυχθεί στον άνθρωπο.
Βασικό γνώρισμα της Συνείδησης.
Δεν μπορούμε να πούμε πως δεν υπάρχει συνείδηση μεσα μας, επομένως δεν σημαίνει να αναπτύξουμε συγκεκριμένα κάτι που δεν υπάρχει μέσα μας, μόνο που στη ζωή βρίσκεται στα παρασκήνια, είναι πολύ βαθιά θαμμένη μέσα μας και κοιμάται. Στη καθημερινή ζωή μπορεί να ξυπνήσει για λίγο, και όταν ξυπνήσει, ιδιαίτερα στην αρχή, φέρνει πάντοτε πόνο, διότι είναι πολύ δυσάρεστο να αντικρίζει κανείς την αλήθεια για τον εαυτό του. Η συνείδηση πρέπει να συνδέεται με την επίγνωση του εαυτού, και έτσι συνδέεται με όλα όσα αισθάνεσαι για κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Έχω μια στιγμή συνείδησης σημαίνει ότι αισθάνομαι ταυτόχρονα όλα όσα αισθάνομαι για κάποιον ή για κάτι. Σε μια στιγμή συνείδησης είτε το επιθυμείτε είτε όχι, θα νιώσετε όλα τα συναισθήματά σας πάνω στο ίδιο αντικείμενο ταυτόχρονα. Στην αρχή, όταν η συνείδηση εκδηλώνεται μέσα μας, στρέφεται εναντίον μας, και αρχίζουμε να βλέπουμε όλες μας τις εξωτερικές αντιφάσεις. Συνήθως δεν μπορούμε να τις δούμε διότι βρισκόμαστε πάντοτε στο ένα ή στο άλλο μικρό διαμέρισμα, αλλά συνείδηση μπορεί να δει από επάνω και να μας δείξει ότι εδώ νιώσαμε κάτι, εκεί κάτι άλλο, κι εδώ ξανά κάτι εντελώς διαφορετικό, όλα πάνω στο ίδιο αντικείμενο.
Οι αντικρουστήρες εμπόδιο στην Αφύπνιση.
Σε μια κατάσταση συνείδησης τα βλέπουμε όλα μαζί. Γι’ αυτό η κατάσταση αυτή είναι τόσο δυσάρεστη. Η συνείδηση δεν βρίσκεται πολύ μακριά, αλλά επειδή είναι πολύ ενοχλητική
την αντιμετωπίζουμε με πολλές μεθόδους για να μην την αισθανόμαστε, όπως με τη φαντασία, τα
αρνητικά συναισθήματα, και τους αντικρουστήρες. Αντικρουστήρες είναι κατάλληλη ονομασία, βρίσκονται ανάμεσα στα βαγόνια του τραίνου και εμποδίζουν τη σύγκρουση μεταξύ τους, (μειώνουν το τράνταγμα). Το ίδιο γίνεται με τις αντιφάσεις μας. Οι άνθρωποι μπορεί ζουν με διαφορετικές προσωπικότητες χωρίς καν να σύγκρουωνται μεταξύ τους.
Οι αντικρουστήρες είναι εσωτερικοί μηχανισμοί που δημιουργούμε ασυνείδητα για να μην βλέπουμε τις αντιφάσεις μας. Μας προστατεύουν από τον εσωτερικό πόνο, και ταυτόχρονα μας κρατούν σε έναν διαρκή πνευματικό ύπνο. Είναι πολύ χρήσιμο να δούμε τι είναι οι αντικρουστήρες. Ας προσπαθήσουμε να δούμε πως λέει κάποιος ψέματα στον εαυτό του με τη βοήθεια των αντικρουστήρων. Ας υποθέσουμε πως κάποιος λέει “δεν αντιδικώ ποτέ.” Τότε με σταθερή πεποίθηση ότι ποτέ δεν αντιδικεί, μπορεί να αντιδικεί όσο του κάνει κέφι χωρίς ποτέ να το προσέχει. Η αφύπνιση της συνείδησης απαιτεί το σταδιακό και επίπονο σπάσιμο αυτών των αντικρουστήρων, ώστε να αντικρίσουμε τον εαυτό μας με απόλυτη γύμνια και ειλικρίνεια.
Απαραίτητη η Ειλικρίνεια στον εαυτό.
Η πορεία προς την αφύπνιση της συνείδησης απαιτεί, πάνω από όλα, μια απόλυτη και ασυμβίβαστη ειλικρίνεια με τον εαυτό μας. Αν δεν τολμήσουμε να δούμε κατάματα τις μηχανικές μας αντιδράσεις, τα προσωπεία και τις ψευδαισθήσεις μας, η αληθινή αλλαγή είναι αδύνατη. Αυτή η εσωτερική ειλικρίνεια, ωστόσο, είναι επώδυνη και είναι πολύ δύσκολο να τη διατηρήσουμε μόνοι μας, καθώς το εγώ μας τείνει πάντα να μας δικαιολογεί και να μας ναρκώνει σε πνευματικό ύπνο. Για να παραμείνουμε ξύπνιοι και ειλικρινείς, χρειαζόμαστε τον καθρέφτη (μία ομάδα) ή κάποιον που να έχει τον ίδιο σκοπό με εμάς, για μια κοινή προσπάθεια που εύκολα μια ομάδα εργασίας μπορεί να μας προσφέρει. Είναι εξαιρετικά εύκολο να μετατρέψουμε την προσπάθεια σε μια ακόμα νοητική θεωρία, κλείνοντας τα μάτια μπροστά στις αδυναμίες και τους αυτοματισμούς μας.
“Σχέση της Ηθικής με το καλό η το κακό”
Τι είναι καλό; Και τι είναι κακό; Ο άνθρωπος δανείζεται ηθικές αρχές από θρησκευτικές, φιλοσοφικές ή επιστημονικές ιδέες, ή συμβατικά ταμπού. Πιστεύει ότι μερικά πράγματα είναι καλά και μερικά άλλα είναι κακά. Αυτό είναι υποκειμενική ηθική, και η κατανόηση του καλού και του κακού είναι καθαρά σχετική. Σε όλες τις χώρες και σε όλες τις εποχές γίνονταν αποδεκτοί ηθικοί κώδικες που εξηγουν τι είναι καλό και τι είναι κακό. Αλλά αν συγκρίνουμε τις υπάρχουσες θεωρίες, θα δούμε ότι όλες αντιφάσκουν μεταξύ τους. Δεν υπάρχει τίποτε το σταθερό στις συνηθισμένες ηθικές αρχές, διότι αυτές αλλάζουν ανάλογα με τους κανόνες ηθικής συμπεριφοράς, του τόπου και το χρόνο. Η ηθική είναι πάντοτε διαφορετική, αλλά το ηθικό συναίσθημα είναι μόνιμο. Αν οι άνθρωποι δεν έχουν ηθικό συναίσθημα, είναι ανώφελο να τους μιλάει κανείς. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν καθόλου την αίσθηση του καλού και του κακού, και υπάρχουν άλλοι που έχουν μια αίσθηση του καλού και του κακού. Για παράδειγμα, σε μερικές χώρες θεωρείται πάρα πολύ ανήθικο όταν σκοτώνουν κάποιον δικό σου, να μην εκδικηθείς. Και γιατί στη μια περίπτωση να μπορεί να σκοτώνει ο άνθρωπος και όχι στην άλλη; Όλα όσα είναι γνωστά σχετικά με τη συνηθισμένη ηθική είναι γεμάτα από ανακολουθίες.
